in

Ψtalk: ”Μου έρχεται να ουρλιάξω μέχρι να μην ακούγεται τίποτα στο δωμάτιο..”

Απαντά η Αλεξάνδρα Ριζεάκου, Ψυχολόγος

Είμαι 17 και είμαι δυστυχισμένη από τα 14 μου. Δεν πηγαίνω σε ψυχολόγο γιατί ντρέπομαι να το πω στους γονείς μου αλλά και πάλι, οι γονείς μου δεν βλέπουν τον πραγματικό μου εαυτό.. Κάθε μέρα είμαι στεναχωρημένη. Έχω αϋπνίες. Κάθε βράδυ για παράδειγμα πέφτω για ύπνο στη 1 και αποκοιμιέμαι στις 5 το ξημέρωμα. Το μυαλό μου κάνει σκέψεις μόνο του, χωρίς να σταματάει τα βράδια και συνήθως βάζω τα κλάματα.

Είμαι σε σχέση με ένα αγόρι που αγαπώ πάρα πολύ, εδώ και 2,5 χρόνια και οι γονείς μου δεν τον θέλουν και δεν με αφήνουν να βγαίνω μαζί του με τίποτα και μου κάνουν ψυχολογικό πόλεμο συνέχεια. Νιώθω πεσμένη,πληγωμένη και αγχωμένη. Επίσης, συμβαίνει και κάτι άλλο που δεν ξέρω πως να το εκφράσω, αλλά με ενοχλεί ο παραμικρός θόρυβος και δεν μπορώ να το ελέγξω.

Όταν πέφτω για ύπνο, η μάνα μου ανασαίνει δυνατά και εμένα με πιάνει κάτι και δεν μπορώ να το ελέγξω. Μου έρχεται να ουρλιάξω μέχρι να μην ακούγεται τίποτα στο δωμάτιο.. Τι να κάνω;

Από τον/την: Τζίνα


Αγαπημένη Τζίνα,

Ευχαριστούμε πολύ για την εμπιστοσύνη που μας δείχνεις με το να μοιραστείς μαζί μας την εμπειρία που βιώνεις. Διαβάζοντας το κείμενό σου, θέλω να σου εκφράσω το πόσο λυπάμαι για όλο αυτό που περιγράφεις, και πόσο γενναίο μου φαίνεται το γεγονός ότι βρίσκεις με τον τρόπο αυτό μια διέξοδο να εκφράσεις όλο αυτόν τον βουβό και ανέκφραστο έως τώρα πόνο σου. Ελπίζω αυτή να είναι η αρχή σου, και το μοίρασμα αυτό που τόλμησες να κάνεις μόλις, να ανοίξει από δω και πέρα ακόμη περισσότερο.

Παραδόξως, θα ξεκινήσω από το τελευταίο μέρος της αφήγησής σου, γιατί πραγματικά με άγγιξε πολύ βαθιά. Νομίζω Τζίνα μου πως έχεις κάνει τόση ησυχία όλον αυτόν τον καιρό, από εκείνες όμως τις ησυχίες που μέσα μας κάνουν εκκωφαντικό θόρυβο. Τόση ησυχία, που η δική σου η ανάσα δεν έχει ακουστεί ποτέ, και πια δεν αντέχει άλλο και δεν μπορεί να ανεχτεί καμία άλλη ανάσα. Θέλω να ξέρεις πως εδώ ακούγεσαι πολύ δυνατά, σε ακούω κι εγώ, αλλά και όλοι όσοι διαβάζουν το κείμενό σου. Παρόλο που επέλεξες να γράψεις κι όχι να φωνάξεις, τα λόγια σου έχουν απίστευτη ένταση, τόση που μπορώ να νιώσω όλη σου την καταπίεση, όλο σου το θυμό, όλα σου τα συναισθήματα.

Η σιωπή σου έσπασε, ξεπέρασε τα όρια του δωματίου, κι έφτασε και στα δικά μας δωμάτια. Έχεις τρομερή δύναμη και το νιώθω στα λόγια σου. Επίσης έχεις το δικαίωμα να μοιραστείς το φορτίο σου, κι αν δεν υπάρχουν πρόσωπα δίπλα σου που να είναι διατεθειμένα να σε στηρίξουν είτε δεν είναι αρκετά δυνατά ώστε να σηκώσουν λίγο από αυτό, τότε θέλω να σου πω πως ήρθε η ώρα να αρχίσεις να πετάς από πάνω σου τα βάρη, και με συγκινεί που με έναν τρόπο ήδη κάτι πέταξες.

Συχνά μπορεί να συμβεί κάποιοι άνθρωποι να κάνουν πως δεν ακούν, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως χρειάζεται να μένεις στη σιωπή. Υπάρχουν άλλοι που θέλουν να σε ακούσουν και να πάρουν λίγο από το φορτίο αυτό που κουβαλάς. Αυτό που πρέπει να βάλεις πάνω απ’ όλα αυτή τη στιγμή είναι η προστασία της ψυχικής σου υγείας.

Μίλα στην οικογένειά σου, στο αγόρι σου, στην οικογένεια του αγοριού σου ή στις φίλες σου, ακόμη και σε έναν καθηγητή που νιώθεις πιο κοντά σου. Μην ξεχνάς και τις τηλεφωνικές γραμμές στήριξης εφήβων. Μη μένεις άλλο στη σιωπή, ήδη έκανες την αρχή, και είμαι σίγουρη ότι μέσα από το κείμενό σου έχεις παρασύρει κι άλλα πρόσωπα να κάνουν το ίδιο και να σπάσουν τη σιωπή τους!

What do you think?

Comments

Αφήστε μια απάντηση

Loading…

0

Ψtalk: ”Θέλω να ξεκινήσω ψυχοθεραπεία αλλά ξέρω ότι αυτό το σκάψιμο θα με πονέσει”

Γράφει η Μάρη Τάνια, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας – Δραματοθεραπεύτρια