in

Ψtalk: ”Μήπως είμαι δειλή στο να λαμβάνω αποφάσεις;”

Απαντάει η Δανάη Διαμαντοπούλου, Ψυχολόγος MSc

ΣΕ ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΣΕ ΕΜΕΝΑ, ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΚΥΚΛΟΥΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ. ΠΑΝΤΑ ΖΟΡΙΖΟΜΟΥΝ ΝΑ ΑΦΗΝΩ ΠΙΣΩ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ, ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ… ΕΝΙΩΘΑ ΕΝΑ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΚΑΙ ΜΙΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΠΙΕΣΗ ΠΟΥ ΜΕ ΒΑΡΑΙΝΕ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ.

ΓΕΝΙΚΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΩ ΜΕ ΕΝΑΝ ΔΙΣΤΑΓΜΟ ΣΤΟ ΝΑ ΚΛΕΙΣΩ ΜΙΑ ΠΟΡΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΩ ΜΙΑ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ, ΚΥΡΙΩΣ ΟΤΑΝ ΞΕΡΩ, ΟΤΙ ΘΑ ΜΟΥ ΚΟΣΤΙΣΕΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ, ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΑΝ Η ΛΟΓΙΚΗ ΜΟΥ ΛΕΕΙ, ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΟΥ. ΟΠΟΤΕ, ΣΥΝΗΘΩΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΑΦΗΝΩ ΠΑΡΑΘΥΡΑΚΙΑ ΑΝΟΙΧΤΑ, ΟΤΑΝ ΚΑΛΟΥΜΑΙ ΕΓΩ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΩ ΑΝ ΘΑ ΦΥΓΩ ‘Η ΘΑ ΜΕΙΝΩ ΣΕ ΜΙΑ ΣΧΕΣΗ. ΠΟΝΑΩ ΕΙΣ ΔΙΠΛΟΥΝ ΟΤΑΝ ΠΛΗΓΩΝΩ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ, ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΠΟΝΑΩ, ΕΧΩ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΟΤΙ ΜΠΟΡΩ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΑ ΝΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΩ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΟΤΑΝ ΤΟ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ Ο ΑΛΛΟΣ. ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΟ, ΙΣΩΣ ΕΠΕΙΔΗ ΕΧΩ ΤΗ ΛΟΓΙΚΗ ΝΑ ΔΩ ΟΤΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ, ΕΤΣΙ ΜΑΣ ΤΗΝ ΕΔΩΣΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ.

ΕΧΩ ΖΗΣΕΙ ΚΑΙ ΤΙΣ 2 ΠΛΕΥΡΕΣ ΣΕ ΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΚΑΙ ΠΑΡ’ ΟΛΟ ΠΟΥ ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ, ΟΤΑΝ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΕΣΥ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ, ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΟ ΝΑ ΤΟ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙΣ, ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΠΗΡΑ ΕΓΩ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ, ΔΕΝ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΚΑΛΑ. ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΦΤΑΙΕΙ ΟΤΙ ΑΦΗΣΑ ΟΟΟΟΛΑ ΟΣΑ ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ ΖΗΤΑΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΠΟΥ ΝΟΙΑΖΟΤΑΝ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ.

ΜΗΠΩΣ ΕΙΜΑ ΔΕΙΛΗ ΣΤΟ ΝΑ ΛΑΜΒΑΝΩ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ; ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΤΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΦΟΡΤΙΟ; ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΑΡΕΙ ΤΕΤΟΙΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΝΑ ΔΙΩΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΔΕ ΜΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΩ, ΑΛΛΑ ΕΔΙΩΞΑ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΜΟΥ ΤΑ ΕΔΙΝΕ;

Από τον/την Ανώνυμο/η


Αγαπητή/έ Ανώνυμη/ε,

Καταρχήν θα ήθελα να σε ευχαριστήσω που μοιράστηκες την ιστορία σου μαζί μας. Με αυτό τον τρόπο μπορεί και άλλοι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν τις ίδιες δυσκολίες με εσένα να πάρουν δύναμη και να ζητήσουν βοήθεια.

Σχετικά με την κατάσταση που περιγράφεις διαβάζω να μιλάς για τον εαυτό σου αρκετά αυστηρά. Σε χαρακτηρίζεις “δειλή” και αναρωτιέσαι αν αντέχεις τις συνέπειες των αποφάσεων σου. Αναφέρεις την δυσκολία σου να κλείνεις κύκλους και να παίρνεις αποφάσεις, περιγράφεις το ψυχολογικό κόστος και το αδιέξοδο που νιώθεις. Φαίνεται όντως να σου είναι πολύ επώδυνο να κάνεις ¨ξεκαθάρισμα¨ σε ανθρώπους και καταστάσεις.

Παρ’ όλα αυτά, εγώ σε αυτά που γράφεις εντοπίζω μια δυναμικότητα που λανθάνει πίσω από τα “παραθυράκια” που αφήνεις. Συγκεκριμένα, φαίνεται να έχεις αναπτύξει την αυτογνωσία σου και να γνωρίζεις τι αντέχεις και τι όχι. Παρότι το αναφέρεις με αρνητική χροιά, το να αφήνεις παραθυράκια σε σχέσεις είναι μια στρατηγική επιβίωσης και ίσως με αυτό το τρόπο διατηρείς σχέσεις στη ζωή σου, που πιθανώς κάτι σημαίνουν και κάτι σου δίνουν, αλλά αποδίδοντας τους ένα διαφορετικό χαρακτήρα. Ο δισταγμός που νιώθεις είναι ίσως το καμπανάκι που σου δείχνει ότι δεν είσαι έτοιμη να αποκοπείς από ανθρώπους και καταστάσεις.

Από την άλλη, πολλές φορές η λογική σου μπορεί να σου λέει, ότι το να απομακρυνθείς είναι για το καλό σου αλλά το πως θα το κάνεις μπορεί να λάβει πολλές μορφές. Άλλωστε δεν χρειάζεται πάντα να κόβεις απότομα, μπορείς να κρατάς σχέσεις, απλά με διαφορετική μορφή, για όσο διάστημα θεωρείς ότι τις χρειάζεσαι.

Τέλος, το να παίρνεις εσύ μια απόφαση δεν θεωρώ ότι το κάνει πιο εύκολο. Σε κάθε περίπτωση όμως δείχνει μια ανάληψη ευθύνης και μια δύναμη που σε ώθησε σε αυτή την απόφαση. Ταυτόχρονα, το ότι νιώθεις ότι μπορείς να διαχειριστείς το τέλος καλύτερα όταν το επιβάλλουν άλλοι, ίσως έχει να κάνει και με το ότι σε αυτή τη περίπτωση εσύ δεν νιώθεις το βάρος της απόφασης και ίσως είναι και πιο εύκολο να ρίξεις την ευθύνη του πόνου σου σε κάποιον εξωτερικό παράγοντα και όχι στον εαυτό όπως κάνεις στη πρώτη περίπτωση.

Για παράδειγμα, στη τελευταία σχέση που αναφέρεις, παρ’ ότι θεωρητικά είχες όλα όσα ζητάς σε μία σχέση, αποφάσισες να την τερματίσεις. Ίσως σε βάθος χρόνου, αναθεωρήσεις και δεις πιο αντικειμενικά, ότι  δεν αναζητούσες αυτά που σου πρόσφερε η σχέση ή ότι δεν ήταν αρκετά για σένα. Πολύ πιθανό τότε να νιώσεις περήφανη για εσένα και να συνειδητοποιήσεις την δύναμη και την αποφασιστηκότητα που τώρα δεν νιώθεις να έχεις. Δώσε χρόνο προκειμένου να δεις τις συνέπειες των πράξεων σου και να έχεις υπόψη ότι τα κίνητρα πίσω από τις πράξεις μας δεν είναι πάντα ορατά. Σε κάθε περίπτωση προσπάθησε να σε καταλάβεις και όχι να σε κρίνεις και θα δεις που στο τέλος θα ανακαλύψεις, τί σε ωθεί σε αυτές  τις συμπεριφορές.

Θα ήθελα να κλείσω με το να σου πω, πως θα μπορούσες  μέσα από τη διαδικασία της ψυχοθεραπείας να ανακαλύψεις περισσότερα για τον εαυτό σου. Όταν νιώσεις έτοιμη μέσα από μια θεραπευτική σχέση που θα έχεις τη δυνατότητα να είσαι εσύ αντιμέτωπη με τον εαυτό σου, θα μπορέσεις να βρεις τις απαντήσεις που ψάχνεις.

What do you think?

Comments

Αφήστε μια απάντηση

Loading…

0

«Όχι»…Λυτρωτική λέξη!

Γράφει η Ελένη Κουμίδη, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια