in

Με είδε η αδερφή μου και μου πρότεινε να μιλήσω σε ψυχολόγο.


Η ιστορία μου είναι αρκετά μεγάλη, αλλά για να μην σας κουράσω δεν θα πω πολλά. Ήμουν πάντα κλειστός σαν χαρακτήρας και λίγο λυπημένος σαν άνθρωπος… Καθώς περνούσα από την εφηβεία αυτή η στεναχώρια γινόταν εντονότερη, παρόλα αυτά δεν μιλούσα σε κανέναν για να μην τους στεναχωρισω . Τα κρατούσα όλα μέσα μου.

Στην τρίτη λυκείου η στεναχώρια ήταν ακόμα πιο έντονη, δεν άντεχα άλλο. Η στεναχώρια άρχισε να γίνεται επιφανειακή. Δεν έτρωγα σχεδόν τίποτα. Κρύωνα συνέχεια. Είχα χάσει όλο το λίπος του σώματος. Δεν ειχα ενέργεια. Με είδε η αδερφή μου και μου πρότεινε να μιλήσω σε ψυχολόγο (οι γονείς μου είναι κατά τον ψυχολόγων , ψυχιάτρων, ψυχολογικών νοσημάτων…. πιστεύουν πως δεν είναι αληθινά τα ψυχολογικά νοσήματα, αλλά ήταν δικό μου λάθος που νοιωθω έτσι).

Η ψυχολόγος με έκανε να νοιώσω χαρά , κάτι που είχα χρόνια να νοιώσω. Με έκανε πιο ήρεμο, αφού είχα βγάλει κάποια πράγματα που δεν είχα πει σε κανέναν άλλον ( μπουλινκγ, ανασφάλειες…). Μετά από ένα χρόνο είχα αλλάξει σαν άνθρωπος. Έγινα εξωστρεφείς, κοινωνικός, είχα αυτοπεποίθηση. Δεν είχα αλλάξει χαρακτήρα , είχα αλλάξει την ψυχολογία.

Είχα βρει την ψυχολογική υγεία που δεν είχα ποτέ. Ευχαριστώ πολύ όλους τον ψυχίατρο και τους ψυχολόγους που με στήριξαν.

Από τον/την: Τζον

What do you think?

6 points
Upvote Downvote

Comments

Αφήστε μια απάντηση

Loading…

0

Γράφει η Ελένη Κουμίδη, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια

Ψtalk: “Έχω διαγνωστεί με κατάθλιψη και μελαγχολία. Είμαι σε απόγνωση”