in

Έχω δεύτερες σκέψεις για την φαρμακευτική αγωγή


Γεια σας, αρχικά θα ήθελα να ξεκινήσω με το να πω πως ως κάποιος που έχει ζήσει την άγνοια των ανθρώπων της κοινωνίας μας όσον αφορά τις ψυχικές ασθένειες πραγματικά εκτιμώ την προσπάθεια σας και την δημιουργία αυτής της πλατφόρμας.
Και τώρα θα σας πω την ιστορία μου.

Ξεκίνησα με ψυχοθεραπεία όταν αρνητικές σκέψεις και άγχος κατέκλυζαν την καθημερινότητα μου σε σημείο που δεν μπορούσα να βγω από το σπίτι. Που κάθε βήμα για μένα ήταν πάλη. Πολύ γρήγορα σε αυτόν τον αγώνα καλυτέρευσης του εαυτού μου και κρύβοντας το γεγονός ότι έβλεπα ψυχολόγο από τον υποστηρικτικό κοινωνικό μου περίγυρο εντάχθηκα σε μια “ιδεολογία” ότι δεν καλυτερευω για μένα αλλά για τους άλλους. Ως αποτέλεσμα αυτό με κράτησε πίσω και μετα από δύο μήνες ψυχοθεραπείας τα παράτησα. Αγωνιώντας όμως να τα καταφέρω, δεν άργησα να ξανά επισκεφθώ την παράλληλα άβολη – άνετη πολυθρόνα της ψυχοθεραπείας. Στο διάστημα 6 μηνών ψυχοθεραπείας με παρέπεμψαν σε ψυχίατρο, δεδομένου ότι κάποια πράγματα που είχαν συζητηθεί παρέπεμπαν σε δεξιότητες ανώτερες του εν λόγο ιατρού. Μετά από πολλές συζητήσεις ήρθε η διάγνωση.

( Θα κάνω μια παρένθεση εδώ λέγοντας ότι είχα και έχω διαβάσει πολλά πάνω στο θέμα της ψυχικής υγείας στην προσπάθεια μου να καταλάβω τι μου συνέβαινε και συμβαίνει. Είχα καταλήξει με όσα είχα διαβάσει σε κάποιο τύπο κατάθλιψης και αγχωδους διαταραχής.)

Την ημέρα που πήγα στο γραφείο του/της ψυχιάτρου δεν ήθελα να έχω δίκιο. Αλλά είχα. Με διέγνωσαν με Δυσθυμία και Γενική Αγχώδης Διαταραχή. Ένιωσα την πίεση μου να ανεβαίνει, να ζαλίζομαι και να έχω μια τάση για εμετό και λιποθυμία. Κρύος ιδρώτας έσταζε από το μέτωπο μου και τα χέρια μου σφιχτά σε γροθιά ιδρωμένα. Δεν μπορούσα να αναπνεύσω και το σαγόνι μου άρχισε να μουδιάζει από την δύναμη με την οποία το είχα κλειστό. Δεδομένου ότι και ενόψει της ψυχοθεραπείας είχα κρίσεις πανικού ήξερα τι μου συνέβαινε οπότε δεν άργησα πολύ για να συνέλθω.

Έπειτα άρχισα να κάνω ερωτήσεις. Ποιοι είναι οι τρόποι αντιμετώπισης και τι μπορεί να γίνει; Μετά από μακροσκελής συζητήσεις και με τους δύο ιατρούς καταλήξαμε σε φαρμακευτική αγωγή. Από τότε έχουν περάσει δύο χρόνια. Συνεχίζω την φαρμακευτική θεραπεία και την ψυχοθεραπεία τακτικά αλλά πολλές φορές με βρίσκω σε θέση που δεν βλέπω καμιά πρόοδο.

Η διάθεση μου μεταβάλλεται συνεχώς έχω δεύτερες σκέψεις για την φαρμακευτική αγωγή και πολλές πτυχές της ζωής μου που είχα και έχω βάλει στόχο να καλυτερέψουν δεν έχουν καλυτερέψει.

Πλέον ο κοινωνικός μου περίγυρος γνωρίζει για την ψυχοθεραπεία και την επίβλεψη από ψυχίατρο. Υπάρχει μεγάλη υποστήριξη και προσπαθώ να μην κρύβω αυτά που νιώθω. Σίγουρα υπάρχει κάποια πρόοδος αλλά στο διάστημα που έχω αφιερώσει για αυτόν τον σκοπό δεν νιώθω αρκετή την υπάρχουσα πρόοδο. Δεν ξέρω τι άλλο μπορώ να κάνω πέρα από το να αντιμετωπίζω και να διαχειρίζομαι τις καταστάσεις και τις αρνητικές σκέψεις.

Έχω κουραστεί να προσπαθώ και αυτοκτονικές σκέψεις ακόμα περνάνε από το μυαλό μου.

Από τον/την: Άλεξ

What do you think?

34 points
Upvote Downvote

Comments

Leave a Reply
  1. Αγαπητέ Άλεξ,

    Χαιρόμαστε πολύ που εκτιμάς την πλατφόρμα μας και σε ευχαριστούμε για το γενναίο μοίρασμά σου.

    Αρχικά λες ότι διέκοψες την ψυχοθεραπεία σου την πρώτη φορά πολύ σύντομα επειδή δεν είχες καλλιεργήσει τόσο το προσωπικό σου κίνητρο. Αντιθέτως λες καλλιέργησες την ιδέα πως πρέπει να αλλάξεις για τους άλλους-και κάπως στα κρυφά κιόλας. Σε αυτό το σημείο θέλω να σου πω ότι αν το κίνητρο για αλλαγή δεν βρίσκεται εντός μας και δεν ξεκινά από το ότι θέλουμε εμείς πρώτα να βοηθήσουμε τον εαυτό μας, όπως είδες κι εσύ στην πράξη, στέκεται εμπόδιο στην έτσι κι αλλιώς δύσκολη αυτή διαδικασία της αλλαγής. Κάτι που όπως φαίνεται το βρήκες λίγο αργότερα και επέστρεψες σε αυτήν την καρέκλα, που πολύ εύστοχα χαρακτηρίζεις ως άβολη και άνετη ταυτόχρονα.

    Στη συνέχεια λες ότι χρειάστηκε να δεις και ψυχίατρο, ο οποίος διέγνωσε ΓΑΔ και δυσθυμία, κάτι το οποίο φαίνεται ότι σε τάραξε πάρα πολύ, σαν να σου επιβεβαίωσε ένα μεγάλο φόβο σου. Νιώθω από την αφήγησή σου ότι ήταν πολύ έντονο βιωματικά αυτό το σημείο της διάγνωσης και αναρωτιέμαι τι το κάνει τόσο έντονο και αν το έχεις συζητήσει ποτέ ανοιχτά στα πλαίσια της ψυχοθεραπείας σου.

    Όσον αφορά το κομμάτι της αντιμετώπισης, πράγματι ο συνδυασμός φαρμακευτικής αγωγής και ψυχοθεραπείας είναι ο πιο αποτελεσματικός τις περισσότερες φορές. Παρ’ όλα αυτά νιώθεις λες, ότι δεν υπάρχει ουσιαστική βελτίωση, τουλάχιστον αντίστοιχη της δουλειάς που έχεις κάνει και του χρόνου που έχεις επενδύσει. Εγώ νιώθω πως ένα βήμα έχει γίνει, καθώς δεν υπάρχει πια η ανάγκη να κρατάς κάτι κρυφό, αντιθέτως το μοιράζεσαι ανοιχτά με τον περίγυρό σου και είναι πολύ όμορφο που είναι και υποστηρικτικός όπως λες. Επίσης λες ότι καταφέρνεις να διαχειρίζεσαι με κάποιο τρόπο τις αρνητικές σκέψεις και αυτό επίσης δεν είναι σε καμία περίπτωση λίγο.

    Καταλαβαίνω ότι ενδεχομένως θα ήθελες κάτι παραπάνω να έχει αλλάξει, όπως επίσης και πόσο κουραστικό είναι όλο αυτό που ζεις που σε φέρνει στα όριά σου. Το κίνητρό σου πάλι κάπως μοιάζει να κλονίζεται στη φάση αυτή, αλλά είναι σημαντικό να μην ξεχνάς τον αγώνα που έχεις κάνει ως τώρα. Μην υποτιμάς τα βήματά σου, ακόμη κι αν μοιάζουν μικρά σε σχέση με αυτά που θα ήθελες, δεν είναι.

    Φαντάζομαι όσον αφορά τις αυτοκτονικές σκέψεις να τις έχεις μοιραστεί με τους δικούς σου και με τους ανθρώπους που δουλεύετε θεραπευτικά μαζί, προκειμένου να σε φροντίσουν σε αυτό το δύσκολο σημείο σου μέχρι να το ξεπεράσεις. Χρειάζεσαι λίγο παραπάνω τη φροντίδα τους και σου αξίζει να την έχεις!

    Συζήτησε με τον-την ψυχίατρο ανοιχτά για τη φαρμακευτική αγωγή, είναι σημαντικό να ξέρεις με ποιο τρόπο δουλεύει σε σένα και ακόμη πιο σημαντικό το γεγονός ότι προβληματίζεσαι για αυτή, καθώς δείχνει ότι έχεις αποθέματα μέσα σου να το δουλέψεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Επίσης συζήτησε με τον-την ψυχοθεραπευτή-ψυχοθεραπεύτριά σου σχετικά με το σημείο στο οποίο βρίσκεστε. Ενδεχομένως να σου ταίριαζε μία άλλη θεραπευτική προσέγγιση, ώστε να δουλέψεις με άλλο τρόπο τον εαυτό σου. Διάβασε για τις διαφορετικές θεραπευτικές προσεγγίσεις που υπάρχουν και για το πώς δουλεύει η καθεμία, υπάρχουν πολλές επιλογές, δεν χρειάζεται να εγκλωβίζεσαι σε μία αν δεν σε βοηθά.

    Ο δρόμος της επιβίωσης είναι ένας δρόμος δύσκολος, κουραστικός, επίπονος και πολύ προσωπικός για τον καθένα. Μην ξεχνάς ότι αξίζεις για αυτό που είσαι, δεν χρειάζεται να αλλάξεις για κανέναν. Δεν χρειάζεται να ακρωτηριάσεις κομμάτια του εαυτού σου που λέγονται διαταραχές στην κλινική γλώσσα, γιατί στη γλώσσα του οργανισμού συχνά, όσο δύσκολα και αν είναι έχουν μεγάλη αναπτυξιακή σοφία, απλά χρειάζεται επιμονή για να τη βρεις! Και να θυμάσαι ότι «κι εδώ που έφτασες λίγο δεν είναι».

Αφήστε μια απάντηση

Loading…

0

Γράφει ο Πέτρος Θεοδώρου, ψυχοθεραπευτής, συγγραφέας, επόπτης, μέλος EAGT, ©PSP

Ψtalk: “Τι κάνεις όταν κάποιος σε προσβάλει;”