in

Ψtalk: “Δε μπορώ να κάνω παιδί. Θέλω να ξεριζώσω τις ελπίδες μου”

Απαντά η Θεοδώρα Παρασκευά, Ψυχολόγος

Είμαι γυναίκα, 35 χρόνων και προσπαθώ για παιδί εδώ και 4 χρόνια. Είχα κάποια προβλήματα οργανικής φύσεως, τίποτα σοβαρό, τα αντιμετώπισα. Όμως το παιδί δεν έρχεται. Πριν 3 χρόνια, έμεινα έγκυος. Δεν το χάρηκα στιγμή. Γνώριζα, πριν πάω στον γυναικολόγο, ότι έχω εξωμήτρια κύηση. Επιβεβαιώθηκα. Το πρόβλημα τακτοποιήθηκε σχεδόν αναίμακτα. Ήμουν τυχερή. Έκτοτε δεν έχω ξαναμείνει έγκυος. Γνωρίζω την πιθανότητα να μην κάνω ποτέ παιδί βιολογικά. Δεν μπορώ να την αποδεχτώ ακόμα. Δεν μπορώ να πω σε κανέναν (άλλον) την ιστορία μου. Σε όσους την επικοινώνησα ήδη, σε 5 άτομα εκτός του άντρα μου, το μετάνιωσα. Νιώθω τον οίκτο τους και διάφορα άλλα και δεν μπορώ. Νιώθω αδικημένη κάθε φορά που μαθαίνω για μια νέα εγκυμοσύνη. Όχι ζήλια, αδικία. Δεν μπορώ να διαχειριστώ ψύχραιμα το άκουσμα μιας τέτοιας είδησης. Θα συγχαρώ κι ύστερα, θα αποτραβηχτώ για μέρες πχ διαβάζοντας ή βλέποντας τηλεόραση προκειμένου να μην κλαίω. Μόνη μου, κλεισμένη στον εαυτό μου. Δεν με βοηθάει που ο σύντροφος μου είναι αισιόδοξος και μου λέει ενθαρρυντικά λόγια για το μέλλον. Δεν ξέρω γιατί. Δεν το συζητάμε πλέον, εγώ ειδικά. Προσπαθώ να ζήσω την ζωή μου χωρίς την σκέψη ενός παιδιού, δουλεύω, διαβάζω, κανονίζω ταξίδια, κάνω σχέδια χωρίς αυτό. Αλλά όλο αυτό είναι προσωπείο, μια ταπεινή ελάχιστη προσπάθεια, σαν ρόλος. Η ελπίδα είναι εκεί, θέλω να την ξεριζώσω, να ελευθερωθώ. Αλλά πώς ξεριζώνεις το όνειρο; Δεν με βοηθάει ούτε η σκέψη υιοθεσίας, δεν είναι μέσα στις επιλογές μου. Το ξέρω πως ακούγεται ” κάπως ” αυτό αλλά δεν είναι μέσα στις επιλογές μου.
Θέλω να ζήσω όση ζωή μου απομένει, χωρίς αναμονή, χωρίς ελπίδα για παιδί, χωρίς να θέλω, χωρίς να σκέφτομαι όσους μας λυπούνται, χωρίς να πρέπει να αποδείξω την αξία μου ως σύζυγος. Αλλά πως θα γίνει αυτό όταν ένα παιδί είναι κάτι που θέλω πραγματικά και όχι κάτι που μου επιβλήθηκε; Νιώθω πως τιμωρούμαι για κάτι που δεν έκανα.

Από την: Κ.


Αγαπητή μου Κ.,

Σ’ ευχαριστώ γι’ αυτή την σπουδαία κατάθεση ψυχής.

Όσες φορές έχω κληθεί να φροντίσω τον πόνο και το άγχος γυναικών με τη δική σου εμπειρία κατακλύζομαι από έντονα συναισθήματα, καθώς ακούω για τόσες αγωνιώδεις προσπάθειες, για εξωσωματικές, για φάρμακα και για όσα ακολουθούν.  Αναμφίβολα είναι μία διαδικασία πολύ πολύ αγχωτική που μπορεί να σε κουράσει πολύ σωματικά, συναισθηματικά και οικονομικά. Θα ήθελα, αρχικά, να σου πω ένα μεγάλο “μπράβο” για τις προσπάθειές σου, για την επιμονή σου και τη δύναμή σου. Όλες οι μαχήτριες, όπως εσύ, είστε άξιες και μόνο σεβασμός και αγάπη σας αρμόζουν.

Αναφέρεις ότι πολλές φορές στην είδηση μίας εγκυμοσύνης αισθάνεσαι αδικία και πονάς τόσο πολύ ψυχικά ώστε κλείνεσαι στον εαυτό σου. Είναι πολύ λογικό να συμβαίνει αυτό και να αισθάνεσαι αδικία και ζήλεια ακόμα. Δεν είναι «κακά» συναισθήματα αυτά, αν και ενοχοποιημένα. Η αδικία και η ζήλεια μας ωθούν να αναρωτηθούμε τι θέλουμε πραγματικά και αν αυτό που ζηλεύουμε το έχουμε όντως ανάγκη. Ούτε να κλαις είναι κακό. Στεναχωριέσαι για τις δυσκολίες που βιώνεις και θρηνείς για κάθε προσπάθεια που δεν πήγε όπως την περίμενες. Όσο πολεμάς, όμως, τα δυσάρεστα συναισθήματα τόσο αυτά θα επιμένουν. Δε μπορούμε να θεραπεύσουμε κάτι που το πολεμάμε. Θέλοντας να απαλλαγούμε από την άσχημη αίσθηση των δυσάρεστων συναισθημάτων βιαζόμαστε να τα προσπεράσουμε κάνοντας ότι δεν υπάρχουν ή καταπιέζοντάς τα.

Η παρότρυνσή μου; Εκφράσου. Χρειάζεται να εκφράζεις και να διοχετεύεις κάπου όλη αυτή την ένταση, την αγωνία, τον πόνο και το άγχος σου διότι αυτό θα βοηθήσει να μη συσσωρεύονται μέσα σου. Μία απλή και πολύ αποτελεσματική πρακτική είναι το ημερολόγιο. Μπορείς να γράφεις στο τέλος της ημέρας σου σε ένα καινούριο καθαρό ημερολόγιο τις σκέψεις σου, όσα σε προβληματίζουν, τα συναισθήματά σου. Μπορείς να ζωγραφίζεις, ακόμα, κάθε δυσάρεστο συναίσθημα που αισθάνεσαι δίνοντάς του μορφή, άρα και γνωρίζοντάς το καλύτερα. Ακόμα, ξεκίνα να φροντίζεις ενεργά τον εαυτό σου. Όχι μηχανικά, μα απολύτως συνειδητά. Φρόντισε απλόχερα τον εαυτό σου, ρώτησέ τον τακτικά μέσα στη μέρα «Τι χρειάζεσαι;» και προσπάθησε να ικανοποιήσεις την επιθυμία σου. Κοίταξε τον εαυτό σου και τη ζωή σου. Που βρίσκεσαι τώρα; Τι μπορείς να κάνεις για να πας ένα βήμα παραπέρα; Οι προσπάθειες για απόκτηση παιδιού συχνά γίνονται το πιο σημαντικό πράγμα, σε σημείο που η υπόλοιπη ζωή ξεφεύγει από τον έλεγχό μας και μένει στην άκρη να κυλάει παθητικά. Χωρίς, λοιπόν, να εξαφανίσεις μαγικά ούτε τα δυσάρεστα συναισθήματα ούτε και την επιθυμία σου για ένα παιδάκι, προσπάθησε να συνεχίζεις τη ζωή σου και να την εμπλουτίσεις, αφήνοντάς τα να συμπορεύονται.

Μοιράστηκες, επίσης, ότι δε λαμβάνεις τη βοήθεια που θα ήθελες από το σύζυγό σου. Αρχικά, χρειάζεται να απαντήσεις σε μερικές ερωτήσεις, όπως: Tι είναι αυτό που έχω ανάγκη; Τι είναι αυτό που δεν έχω ανάγκη; Τι θέλω (και τι δε θέλω) από τον σύντροφό μου; Όταν ξεκαθαρίσεις τι δε θέλεις, θα οδηγηθείς σταδιακά και στο τι θέλεις. Ωστόσο, θυμήσου: Κανένας δε μπορεί να μας βοηθήσει ουσιαστικά αν η βοήθεια δεν ξεκινήσει από μέσα μας.

Όπως προείπα, δε μπορείς να ξεριζώσεις το όνειρο και τις ελπίδες σου για να φέρεις στον κόσμο ένα παιδί. Μπορείς, όμως, να ξεφορτωθείς επιπλέον βάρος, όπως για παράδειγμα τις απόψεις του περίγυρού σου ή την απόδειξη της αξίας σου. Επίτρεψέ μου να σου πω πως δε χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν. Η αξία μας είναι ανεξάρτητη από τη γονεϊκότητα ή από την παραγωγικότητά μας. Η αξία μας υπάρχει αυτούσια, υπάρχει γιατί υπάρχουμε και υπάρχει μαζί μας. Δε χρειάζονται αποδείξεις ούτε και τεκμήρια. Όσον αφορά τις απόψεις του περίγυρού σου, αυτό είναι ένα επιπλέον βάρος που χρειάζεται να αρχίσεις να πετάς από πάνω σου. Οι άνθρωποι πάντα θα έχουν άποψη, ακόμα και όταν δε χρειάζεται να έχουν. Δεν έχει κανένας λόγο επάνω σε σένα και στις προσπάθειες που κάνεις και μη φοβάσαι να το επικοινωνήσεις αυτό, θέτοντας με υγιή τρόπο τα όριά σου. Το θέμα είναι εσύ πως αντιλαμβάνεσαι αυτή την κατάσταση και πως εσύ νιώθεις για τον εαυτό σου. Ίσως ο “οίκτος” που βλέπεις στα μάτια των άλλων να είναι ένα καθρέφτισμα των δικών σου συναισθημάτων, ίσως πάλι να σε αγγίζει επειδή κι εσύ δεν έχεις ακόμα διαχειριστεί όλο αυτό το κύμα συναισθημάτων σου για την κατάσταση αυτή.

Θα σε συμβούλευα, αρχικά, να συζητάς τους προβληματισμούς σου μόνο με άτομα που σε καταλαβαίνουν και αισθάνεσαι ότι δε σε κρίνουν. Να θυμάσαι, ακόμα, ότι δεν υπάρχει λόγος να μπαίνεις στη διαδικασία να λογοδοτήσεις/δικαιολογηθείς για τίποτα. Μπορείς να θέσεις, όπως προείπα, με σωστό τρόπο τα όριά σου, επικοινωνώντας στους άλλους ότι δεν είσαι διατεθειμένη να συζητάς γι’ αυτό όταν δε το έχεις ανάγκη. Τέλος, η βασική μου προτροπή είναι να αυξήσεις την υποστήριξη στην καθημερινότητά σου με το να επισκεφθείς έναν ειδικό ψυχολόγο- σύμβουλο γονιμότητας, μόνη ή σε ομάδες με άλλες γυναίκες σε παρόμοια θέση ή με τον σύντροφό σου. Με τον τρόπο αυτό θα προσφέρεις στον εαυτό σου εξειδικευμένη υποστήριξη, θα εκφράζεις τις ανησυχίες σου και θα μάθεις να διεργάζεσαι και να διαχειρίζεσαι το στρες που ενέχει η κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι.

Να θυμάσαι πως δεν είσαι (η) μόνη!

Είμαστε στη διάθεσή σου για οτιδήποτε χρειαστείς.

What do you think?

14 Points
Upvote Downvote

Comments

Αφήστε μια απάντηση

Loading…

0

Πέτυχες τον στόχο σου! Και τώρα τι;

ΕΜΦΥΛΗ ΒΙΑ: Μία Βαθιά Κοινωνική Πληγή