Ψtalk: “Ανησυχώ ότι θα βρει κάποια καλύτερη και εμένα θα με αφήσει.”
Ψtalk: “Ανησυχώ ότι θα βρει κάποια καλύτερη και εμένα θα με αφήσει.”

Ψtalk: “Ανησυχώ ότι θα βρει κάποια καλύτερη και εμένα θα με αφήσει.”

Έχω σχέση με μια κοπέλα 5 μήνες εξ αποστάσεως και το θέμα μου είναι ότι ζηλεύω παρά πολύ. Σκέφτηκα μήπως είναι επειδή είναι μακριά αλλά ακόμη και αν ήταν κοντά, τις ίδιες σκέψεις θα έκανα. Θέλω να αφιερώνει χρόνο μόνο σε μένα και αυτό είναι πολύ λάθος, το ξέρω, ζηλεύω τις φίλες της που είναι γκέι και επίσης νοιώθω ότι θα βρει κάποια άλλη που θα είναι καλύτερη από εμένα και κοντά της και εμένα θα με αφήσει

Νατάσσα


Αγαπητή Νατάσσα,

εκτιμώ πολύ που μας άφησες να δούμε ένα στιγμιότυπο της ζωής σου. Θα προσπαθήσω να σου πω τι “άκουσα” διαβάζοντας την ιστορία σου.

Αρχικά θα ήθελα να σου υπενεθυμίσω και να μας υπενθυμίσω πως ο έρωτας συχνά μας προκαλεί με πολλούς – αναμενόμενους και μη-  τρόπους. Όσο πιο πολύτιμο θεωρούμε κάποιον, τόσο περισσότερο ανησυχούμε μήπως τον χάσουμε. Σε πολλά επίπεδα, τόσο συνειδητά όσο και ασυνείδητα, φοβόμαστε να πληγωθούμε. Μάλιστα κάποιες φορές, αυτός ο φόβος προκύπτει ακόμα και όταν λαμβάνουμε ακριβώς αυτό που θέλουμε (όταν π.χ. βιώνουμε αγάπη με τρόπους που δεν μας είναι γνώριμοι και οικείοι.)

Εκτός αυτού η σχέση σας χαρακτηρίζεται και από έναν άλλον σημαντικό παράγοντα, εκείνον της φυσικής απόστασης, μιας απόστασης, η οποία ωστόσο μοιάζει να λαμβάνει και συναισθηματικές διαστάσεις. Οι άνθρωποι είμαστε κατά μια έννοια «προγραμματισμένοι» να αναζητούμε ασφαλείς δεσμούς προσκόλλησης («Attachment Theory») ∙  όπως το μωρό αναζητεί την μητέρα και ανακουφίζεται με την αγκαλιά της μετά από απουσία της, έτσι και οι ερωτευμένοι ενήλικες αναζητούν την ασφάλεια, την προστασία, την θαλπωρή, κοκ, στο βλέμμα ή το άγγιγμα του/της  συντρόφου τους.  Όταν λοιπόν η έννοια της εγγύτητας (σωματικής ή/και συναισθηματικής) δεν πραγματώνεται, νοιώθουμε τη σύνδεση να «σπάει» βιώνοντας ταυτόχρονα στιγμές «αποσύνδεσης», απομάκρυνσης. Αυτή η συνθήκη μοιάζει απειλητική, καθώς είναι σαν  να μας παίρνει το καταφύγιο μας και τότε ενεργοποιείται το κέντρο του φόβου, η αμυγδαλή. Οπότε συχνά το συναίσθημα είναι πανικός, άγχος και το άγχος αποτελεί μηχανισμό κίνησης. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό ; Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει την ενεργοποίηση αυτόματων σκέψεων, όπως : «Που είναι;», «Μπορώ να την/τον εμπιστευτώ ότι είναι με τις φίλες της/τους;» «Μήπως δεν είμαι αρκετά καλή/ος ;», «Μήπως θα με αφήσει;», κτλ. Οι σκέψεις αυτές ενδεχομένως μας απομακρύνουν από την πραγματική διάσταση της σχέσης μας, καθώς αυτή η εσωτερική επικριτική φωνούλα πυροδοτεί μια χιονοστιβάδα συναισθημάτων και προβληματισμών.

Tι θα  μπορούσαμε λοιπόν να κάνουμε; Ίσως  να αλλάξουμε την εστίασή του φακού μας, να τον στρέψουμε δηλαδή προς τα μέσα. Πρέπει να δούμε τι συμβαίνει μέσα μας, ξεχωριστά από το σύντροφό μας ή τη σχέση. Ποιες κρίσιμες εσωτερικές φωνές επιδεινώνουν τους φόβους μας; Τι άμυνες διαθέτουμε που θα μπορούσαν να δημιουργούν απόσταση; Επίσης συζητάμε, ανοιχτά, καθαρά, διάφανα. Μιλάμε για τους στόχους μας, για τις προσδοκίες μας από τη σχέση μας, για τις ανάγκες μας. Μόνο μέσα από έναν διάλογο θα καταλάβουμε ποια είναι η φροντίδα που χρειαζόμαστε. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να ενισχύσουμε την αίσθηση της δέσμευσης και της διαθεσιμότητας του εαυτού μας και του άλλου (να απαντήσουμε δηλαδή στην ερώτηση «Που μπορώ να σε βρω;» ).

ΚοινοποίησηFacebookLinkedIn
Συμμετοχή στη συζήτηση

Archives

Categories