Ψtalk: “Όταν είμαστε όλοι μαζί δίνουν σημασία στον ξάδερφό μου και εμένα με αγνοούν.”

Ψtalk: “Όταν είμαστε όλοι μαζί δίνουν σημασία στον ξάδερφό μου και εμένα με αγνοούν.”

 

 

Καλησπέρα , θα ήθελα να συζητήσω για ένα θέμα που με προβληματίζει αρκετά. Σήμερα επισκέφτηκα με τους γονείς μου τη θεία μου και τον ξάδερφο μου. Παρατήρησα όχι μόνο σήμερα αλλά πολλές φορές, πως όταν είμαστε όλοι μαζί δίνουν πολύ σημασία στον ξάδερφο μου κι εμένα με “αγνοούν” . Για παράδειγμα, συζητάνε για τη δουλειά του , για την προσωπική του ζωή κλπ., και εγώ είναι σαν να μην υπάρχω! Αυτό με στενοχωρεί πολύ γιατί  νιώθω ότι με περιθωριοποιούν. Να σημειωθεί ότι με τον ξάδερφο μου είμαστε πολύ κοντά ηλικιακά (εκείνος 23, εγώ 21). Για ποιο λόγο θεωρείτε ότι συμβαίνει αυτό;

Από τον/την:  Μαριάννα

 

 

Αγαπητή μου Μαριάννα, αρχικά θα ήθελα να σε ευχαριστήσω για την εμπιστοσύνη που μας δείχνεις, με το να μοιραστείς κάτι το οποίο φαίνεται να σε προβληματίζει. Επίτρεψε μου για αρχή να θέσω το πλαίσιο της επικοινωνίας μας αυτής, ώστε να είναι ξεκάθαρο το τί να αναμένεις. Η σελίδα έχει συμβουλευτικό χαρακτήρα και δεδομένης και της φύσης της επικοινωνίας μας (ασύγχρονη και γραπτή) υπάρχουν κάποιοι περιορισμοί: όπως π.χ., το να έχω μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα, για τη δυσκολία που αναφέρεις.

Αν καταλαβαίνω σωστά, από όσα μου γράφεις,  όταν βρίσκεσαι με τους συγγενείς σου, κάνεις σκέψεις όπως «Με αγνοούν», «Είμαι πάλι στο περιθώριο» σκέψεις οι οποίες γεννούν το συναίσθημα της στεναχώριας. Πράγματι δεν είναι ευχάριστο να νιώθεις έτσι! Σε καταλαβαίνω! Μοιάζει σαν να μην πιάνεις καθόλου «χώρο» στη μεταξύ σας αλληλεπίδραση.

Θα το πιάσω λίγο από το τέλος του μηνύματός σου: αν καταλαβαίνω σωστά με ρωτάς, για ποιο λόγο οι συγγενείς σου συζητούν για θέματα που έχουν να κάνουν με τον ξάδερφό σου και εσένα σε αγνοούν.  Ακούω την ανάγκη σου για να δώσεις ένα νόημα σε όλο αυτό, να κατανοήσεις γιατί γίνεται αυτό. Φοβάμαι, όμως, ότι δεν έχω μια απάντηση σε αυτό το ερώτημα: γιατί μου λείπουν πολλές πληροφορίες για να έχω μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα του «παζλ». Πέρα από αυτό, αν το προσπεράσουμε, οι αιτίες ή μάλλον για να το θέσω πιο σωστά οι υποθέσεις για το «γιατί» αυτό συμβαίνει είναι πολλές! Αυτό που έχει, όμως , σημασία και ενδεχομένως αυτό που θα σε βοηθήσει πιο πολύ είναι να στρέψεις την ερώτηση αυτή σε εσένα και να δεις πώς εσύ απαντάς σε αυτό. Αλήθεια, εσύ τί σκέφτεσαι σε σχέση με αυτό; Έχεις σκεφτεί πού μπορεί να οφείλεται η συμπεριφορά τους αυτή; Προσοχή όμως! Οι άνθρωποι συχνά, όταν έχουμε κατακλυστεί ή βιώνουμε ορισμένα ισχυρά συναισθήματα (π.χ., λύπη, θυμό, ματαίωση) τότε τείνουμε να βλέπουμε τα πράγματα πιο άκαμπτα, απόλυτα και θεωρούμε ότι οι σκέψεις μας είναι Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ. Στην πραγματικότητα οι σκέψεις μας μπορεί να είναι όντως αλήθεια, αλλά μπορεί και όχι. Για αυτό είναι σημαντικό πριν τις αποδεχτούμε ως κάτι αληθές, να διερευνήσουμε πρώτα την ορθότητά τους! Σκέψου μια μέρα που η θάλασσα είναι φουρτουνιασμένη και εσύ θες να δεις τί έχει στον πυθμένα, στην άμμο. Δεν μπορείς να δεις καθαρά: θολούρα, άμμος, φύκια! Όταν όμως είναι ήρεμη, «γυαλί» που λέμε;  Τότε; Τότε μπορείς να δεις καθαρά το τί υπάρχει κάτω.  Κάπως έτσι είναι και με τις σκέψεις μας.

Θα μπορούσες ίσως να πάρεις ένα τετράδιο και αφού καταγράψεις την σκέψη που απαντά στο ερώτημα «γιατί δεν ασχολούνται μαζί μου» να κάνεις μια σειρά από ερωτήσεις στον εαυτό σου: Τί στοιχεία έχω που επιβεβαιώνουν τη σκέψη μου; Ποια στοιχεία τη διαψεύδουν; Τί άλλο θα μπορούσε να συμβαίνει, ποιο είναι πιο πιθανό να ισχύει; Αν κάποιο πρόσωπο για το οποίο ενδιαφέρομαι μου έλεγε αυτό, τί θα του έλεγα; Με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσεις να δοκιμάσεις να δεις την ορθότητα της σκέψεις σου και να πάρεις μια απόσταση από αυτήν.

Κάτι το οποίο θα ήθελα να ρωτήσω είναι: αυτό συνέβαινε πάντοτε; Πότε ξεκίνησε; Επίσης, όταν λες ότι σε αγνοούν, με ποιόν τρόπο έχεις αντιληφθεί να τον κάνουν αυτό, εκτός από το να συζητάνε πιο πολύ για τον ξάδερφό σου; Εσύ όταν μιλάνε τί κάνεις; (π.χ., εμπλέκεσαι στη συζήτηση, αποσύρεσαι, δεν μιλάς;). Η δυσκολία σου έχει να κάνει με το ότι ασχολούνται μαζί του ή με κάποιον τρόπο δεν έχεις χώρο να εμπλακείς στη συζήτησή τους;

Μαριάννα μου, έχεις προσπαθήσει να προσδιορίσεις το ποια ανάγκη έχεις και στην οποία με όσα λες πιστεύεις ότι δεν ανταποκρίνονται οι δικοί σου; Θα ήθελες για παράδειγμα να δείξουν ενδιαφέρον και για τη δική σου ζωή/ καθημερινότητα; Θα ήθελες να έχεις χώρο να επικοινωνήσεις και εσύ μαζί τους; Το κάνουν ήδη έως ένα βαθμό αλλά θα ήθελες κάτι παραπάνω;

Ακόμα θα ήθελα να μάθω: εσύ αν και έχεις την ανάγκη, υπάρχει κάτι για το οποίο θα ήσουν ανοιχτή να συζητήσεις με τους γονείς και τη θεία και τον ξάδερφό σου; Και αν, ναι ποιο θα ήταν αυτό; Αναρωτιέμαι αν έχεις προσπαθήσει στο παρελθόν να θέσεις ένα θέμα συζήτησης ή να μιλήσεις και εσύ για εσένα. Πώς ανταποκρίθηκαν σε αυτό; Τί σε έκανε να σκεφτείς η ανταπόκρισή τους; Έχεις μιλήσει με κάποιο άτομο π.χ., τη μαμά σου ή τον μπαμπά σου ή τον ξάδερφό σου για το πώς νιώθεις μέσα σε αυτή τη συνθήκη; Πώς αντέδρασαν; Πώς σου φάνηκε αυτό; Είχαν κάτι να απαντήσουν στο ερώτημα «γιατί συμβαίνει αυτό;».

Η αλήθεια είναι ότι όταν έχουμε να κάνουμε με την επικοινωνία και την ανθρώπινη αλληλεπίδραση τα πράγματα είναι πολύπλοκα. Και ναι ορισμένες φορές για ορισμένους ανθρώπους δεν είναι πάντα εύκολο να «εκτεθούν» σε αυτές τις συνθήκες: είτε διεκδικώντας χώρο και χρόνο μιλώντας για θέματα που τους είναι σημαντικά είτε συμμετέχοντας ενεργά ακούγοντας και απατώντας. Δυστυχώς οι πληροφορίες που έχω δεν είναι επαρκείς ώστε να κατανοήσω την εμπειρία σου. Για αυτό θα μου επιτρέψεις να αρκεστώ στα παραπάνω, καθώς δεν θα έχει κάποιο νόημα για εσένα (με την έννοια του πόσο θα ήταν βοηθητικό για εσένα) να συνεχίσω με κίνδυνο να μην ανταποκρίνονται στην εμπειρία και στο αίτημά σου. Προσπάθησε να πάρεις μια απόσταση και να δεις την κατάσταση από απόσταση. Οι ερωτήσεις θα σε βοηθήσουν σε αυτό. Προσδιόρισε το τί συμβαίνει και κυρίως το ποια είναι η ανάγκη/ προσδοκίες σου. Σκέψου τί χρειάζεται να αλλάξει για να μπορέσεις να κινηθείς προς τα θέλω σου, με ποιες συμπεριφορές (προσοχή: εστίασε σε πράγματα τα οποία εσύ μπορείς να κάνεις, απέφυγε πράγματα τα οποία αφορούν εξολοκλήρου τους άλλους ή έχουν μέσα τους την πεποίθηση ότι «τα πράγματα θα αλλάξουν», αυτό μπορεί να γίνει, μπορεί και όχι. Αν με ρωτάς όμως, η αδράνεια έχει πιο αυξημένες πιθανότητες να σε οδηγήσει εν τέλει σε δρόμο μακριά από τις προσδοκίες σου). Αν νιώθεις ασφαλείς, μίλησε για την εμπειρία σου σε κάποιον από τα άτομα που νιώθεις πιο κοντά. Δοκίμασε να εκφράσεις την ανάγκη σου: με τρόπο που να δείχνει το τί θα ήθελες και έχεις ανάγκη και όχι στο τί κάνουν λάθος και στο τί ΔΕΝ κάνουν, που εσύ θα ήθελες. Αυτό θα διευκολύνει την επικοινωνία σας. Πώς σου ακούγεται αυτό; Θα είχε νόημα για εσένα κάτι τέτοιο;

Ελπίζω σιγά σιγά να αρχίζεις να νιώθεις καλύτερα! Αν νιώσεις την ανάγκη και το χρειάζεσαι μπορείς να επικοινωνήσεις με κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας με τον οποίο θα μπορέσεις να συζητήσεις επί της ουσίας τη δυσκολία σου και θα έχεις χρόνο για πιο ολοκληρωμένη και συστηματική απόπειρα δουλειάς πάνω σε αυτό. Για οτιδήποτε άλλο μη διστάσεις να επικοινωνήσεις είτε μαζί μου είτε με τη σελίδα! Είμαστε στη διάθεσή σου!

Καλή συνέχεια

ΚοινοποίησηFacebookLinkedIn
Γραμμένο από
Μαρία Μούτα - Ψυχολόγος, Εκπ. Γνωστική Συμπεριφορική Ψυχοθεραπεύτρια
Συμμετοχή στη συζήτηση

Archives

Categories