in

Ψtalk: “Θεωρώ πως απομονώνομαι γιατί φοβάμαι να δεθώ”

Απαντά η Πέρη Καλαμάρα, Ψυχολόγος

Καλησπέρα, με λένε Άννα και είμαι 16. Θέλω να αναφερθώ σ’ ένα θέμα που με απασχολεί τελευταία. Θεωρώ πως απομονώνομαι γιατί ίσως φοβάμαι να δεθώ. Αναφέρομαι στα ερωτικά μου. Μπορεί να φαίνεται αστείο σε αυτήν την ηλικία αλλά η αλήθεια είναι πως ίσως αυτό που συμβαίνει είναι σημάδι για κάτι άλλο; Θέλω να πω πως όταν έρχεται η στιγμή να κάνω καινούριους φίλους και γενικότερα να γνωρίσω καινούρια άτομα είμαι πάντα καλοσυνάτη και δεν έχω κανένα θέμα ποτέ. Ωστόσο όταν αφιερώνω χρόνο για έναν άνθρωπο που νοιάζομαι και πρόκειται ίσως να καταλήξει σε σχέση, απομακρύνομαι. Ενώ στην αρχή είμαι ενθουσιασμένη, χαρούμενη κι ανυπομονώ , μετά από λίγο καιρό είναι σαν να ανεβάζω τοίχους και να μην επιτρέπω να με πλησιάσει. Μπορεί να μην το δείχνω σε εκείνον αλλά εγώ μέσα μου το ξέρω. Είχα την ευκαιρία με τους καλύτερους ανθρώπους αλλά εγώ δεν το επιτρέπω, δεν ξέρω τι να κάνω. Φοβάμαι να του πω πως νιώθω τώρα για να μην θυμώσει και θεωρεί πως του χαράμισα τον χρόνο.

Από την: Άννα


Αγαπητή Άννα,

Καταρχάς σε ευχαριστούμε που μοιράστηκες τις σκέψεις  σου και τους προβληματισμούς σου μαζί μας. Κατανοώ ότι βρίσκεσαι σε μια αρκετά συναισθηματικά φορτισμένη κατάσταση.

Θα ήθελα να ξεκινήσω από το κομμάτι που αναφέρεις ότι «μπορεί να φαίνεται αστείο για την ηλικία σου». Τίποτα δεν είναι αστείο, είναι ένα συναίσθημα και μια κατάσταση που είναι πραγματική για εσένα και αυτό έχει μόνο σημασία.

Εξάλλου μην ξεχνάμε ότι σε αυτήν την ηλικία αρχίζουμε να εξερευνούμε τον συναισθηματικό και ερωτικό μας κόσμο.

Καταλαβαίνω ότι το να δεθείς με ένα άνθρωπο δεν είναι το ευκολότερο πράγμα στον κόσμο. Όταν το κάνουμε αισθανόμαστε απερίγραπτα συναισθήματα ευφορίας, ενώ παράλληλα μπορεί να ελλοχεύει ο κίνδυνος να πληγωθούμε. Κανένας δεν το θέλει αυτό πίστεψε με. Οι τοίχοι που φτιάχνουμε μας προστατεύουν εκείνη την στιγμή, αλλά μας προστατεύουν από τον ίδιο μας τον εαυτό; Μήπως εντέλει καταλήγουμε να ζούμε ανεκπλήρωτες επιθυμίες που μας ταλαιπωρούν;

Τι είναι όμως ζωή; Να ζεις, να χαίρεσαι, να ανυπομονείς ,ακόμη και να πληγώνεσαι; Όλα είναι εμπειρίες και από όλα βγαίνουμε δυνατότεροι. Θα μπορούσαμε να αναρωτηθούμε ότι μήπως τελικά έχει μεγαλύτερη αξία το ταξίδι και μικρότερη ο προορισμός;

Όσον αφορά το κομμάτι που ανέφερες ότι φοβάσαι να εκφραστείς για να μην τον θυμώσεις, θα σου πρότεινα να αγκαλιάσεις το συναίσθημα σου. Μπορούμε να βρούμε τις κατάλληλες λέξεις για να εκφραστούμε όσο καλύτερα γίνεται, αλλά κάποιες φορές μπορεί να είναι αναπόφευκτο ο άλλος να θυμώσει. Αυτό όμως δεν μπορούμε να το ξέρουμε και αναρωτιέμαι «αξίζει να πιέζεσαι και να μην εκφράζεσαι μπροστά στον υπόθεση ότι μπορεί να θυμώσει;»

Μην ξεχνάμε ότι για τα συναισθήματα των άλλων δεν μπορούμε να είμαστε υπεύθυνοι εμείς!!

Θα σου πρότεινα τις στιγμές που αισθάνεσαι ότι ανεβάζεις τους τοίχους σου και απομακρύνεσαι να καταγράφεις τις σκέψεις σου και τα συναισθήματα σου σε ένα χαρτί. Τότε θα μπορέσεις ίσως να εντοπίσεις ακριβώς γιατί συμβαίνει αυτό και να καταλάβεις τον εαυτό σου.

Άμα αυτό συνεχίζεται και ο προβληματισμός σου είναι μεγάλος σε σημείο που γίνεται δυσλειτουργική η καθημερινότητα σου θα πρότεινα να συμβουλευτείς ένα ειδικό ψυχικής υγείας.

Εύχομαι να είσαι καλά και είμαι εδώ για οτιδήποτε χρειαστείς.

What do you think?

13 Points
Upvote Downvote

Comments

Αφήστε μια απάντηση

Loading…

0

Mindsets: Πως επηρεάζει τα παιδιά ο τρόπος, που σκέφτονται;

Ποιο είδος Ψυχοθεραπείας μου ταιριάζει;