in

Ψtalk: “Θέλω από μικρή να γίνω ηθοποιός αλλά οι γονείς μου δεν συμφωνούν”

Aπαντά η Ελευθερία Σαμαρτζή, Ψυχολόγος – Συστημική Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια

Το δικό μου πρόβλημα είναι ότι είμαι 19 ετών και ήθελα από μικρή να γίνω ηθοποιός. Όμως επειδή ζω σε μικρή πόλη οι γονείς μου θεωρούσαν ότι μόνο μέσω των πανελληνίων και με το να περάσω σε μια σχολή θα τα καταφέρω. Όμως δεν μου άρεσε καμία σχολή και σκέφτηκα ότι καλή ιδέα θα ήταν να τελειώσω το σχολείο και να δώσω για το Εθνικό που είναι δωρεάν. Ίσως ήταν λάθος μου που δεν επέμεινα. Με όλα αυτά που γίνονται στο χώρο του θεάτρου αποθαρρύνθηκα και λέω να πιάσω μια δουλειά και να πάω σε ιδιωτική σχολή για διακοσμητικά. Η αδερφή μου με λέει τεμπέλα και πως δεν θέλω ούτε να δουλέψω ούτε να σπουδάσω, να κάθομαι και η μαμά μου κακομαθημένη επειδή την υποχρεώνω να πληρώσει ιδιωτική σχολή ενώ δεν βγαίνουμε οικονομικά. Δεν με ρώτησε καν πως σκοπεύω να την πληρώσω. Ίσως να κάνω λάθος δεν ξέρω. Το τελευταίο διάστημα έχω απελπιστεί.

Από την: Σοφία


Αγαπητή Σοφία,

ευχαριστούμε που μοιράζεσαι αυτές τις σκέψεις μαζί μας. Νομίζω δίνεις έτσι ευκαιρία και σε άλλα άτομα της ηλικίας σου να επεξεργαστούν δικές τους σχετικές ανησυχίες.

Αναγνωρίζω το μπέρδεμα που αισθάνεσαι και κατανοώ το αίσθημα απελπισίας, καθώς βρίσκεσαι σε μια μεταβατική περίοδο, στην οποία σίγουρα έχεις κοπιάσει πολύ για να φτάσεις, διψάς να ικανοποιήσεις τα όνειρά σου και οι συνθήκες από τότε που έκανες τα όνειρά σου μέχρι σήμερα ίσως έχουν αλλάξει.

Αρχικά, το θέμα επιλογής του κατάλληλου επαγγέλματος προβληματίζει πολλούς και έχει διαφορετικά κριτήρια για τον καθένα και αυτό το πρώτο βήμα ενέχει αναπόφευκτα ανασφάλεια. Το καλό που βλέπω σε εσένα, όμως, είναι ότι ήδη έχεις μια εικόνα για το τι σου ταιριάζει και σε εκφράζει και φαίνεται να αναγνωρίζεις και τις δυσκολίες. Ακόμη, μπορεί να έχεις όνειρα και στόχους αλλά φαίνεται να είσαι υποψιασμένη, σκεπτική και ότι προσπαθείς να ζυγίζεις τις επιλογές σου θέλοντας να πάρεις την ευθύνη αυτών και να κάνεις σοφές κινήσεις. Διακρίνω μια υπευθυνότητα στα λόγια σου, αξία ανεκτίμητη.

Θα ήταν πολύ ξεκούραστο για όλους μας να είχαμε κάποιον να μας περάσει με ασφάλεια από τη διαδικασία αυτή και να επιλέξει για εμάς τα κατάλληλα βήματα προς τους στόχους μας. Από την άλλη, τα συναισθήματα που βιώνεις και οι σκέψεις αυτές θα σε συντροφεύσουν και άλλες στιγμές που θα θελήσεις να βάλεις κάποιους στόχους στο μέλλον, ή να κάνεις αλλαγές, και θα χρειαστεί να πάρεις την ευθύνη των αποφάσεών σου. Μου μοιάζει, έτσι, σαν μια διαδικασία που μας μαθαίνει πώς να παίρνουμε την ευθύνη σημαντικών για εμάς επιλογών.

Αναρωτιέσαι αν έκανες λάθος.  Άραγε γεννιέται κανείς με την ιδιότητα να κάνει καλές επιλογές, να τις υποστηρίζει με πάθος και να ξέρει πώς να κυνηγήσει τα όνειρά του; Οι μέρες που περνάς τώρα θα σου μάθουν πολύτιμα πράγματα για το πώς να κυνηγάς αυτό που θες, τι σε κρατάει πίσω και ποιες δυνάμεις σου ενισχύουν το πείσμα σου. Θα κάνεις και λάθη και κινήσεις που θα βγαίνουν σωστές. Εμπιστεύσου το μπέρδεμα αυτό. Άκουσέ το, είναι μέρος του μεγαλώματός σου. Προσπάθησε να ξεχωρίσεις ανάμεσα στα εμπόδια ποια είναι ρεαλιστικά (π.χ. οικονομικά), ποια είναι τα δυνατά σου στοιχεία, τι σε ανησυχεί πιο πολύ. Ταυτίζονται οι ανησυχίες των σημαντικών σου ανθρώπων με τις δικές σου;

Οι άνθρωποι που σε νοιάζονται θα προσπαθήσουν να σε βοηθήσουν να αρχίσεις να επιλέγεις ανάμεσα στις πολλές κατευθύνσεις που μπορείς να πάρεις, μερικές φορές όντως ασκώντας κριτική σε ό,τι ήδη κάνεις (σαν να σου δίνουν ανατροφοδότηση του πώς φαίνεται αυτό που κάνεις, ενώ το πώς το βιώνεις το ξέρεις εσύ) ή δείχνοντάς σου κάποιες επιλογές που θεωρούν ικανοποιητικές. Αρκετές φορές κάποιος μέσω της κριτικής ίσως να προσπαθεί να εκφράσει μια αγωνία που έχεις και εσύ. Όταν αυτή η κοινή αγωνία εκφράζεται με κριτική, τότε αυτή μας επηρεάζει πολύ, σε σημείο να πιστεύουμε πράγματι ότι π.χ. τις επιλογές μας τις καθοδηγεί η τεμπελιά ή το ότι συνηθίσαμε και είχαμε την τύχη να μας κακομαθαίνουν. Μερικές φορές μας οδηγεί και να φερόμαστε αντίστοιχα.

Αναρωτιέμαι αν έτσι εκφράζουν οι δικοί σου άνθρωποι κάποιο κοινό άγχος για το μέλλον και ποια συμπεριφορά σου άραγε να μεταφράζουν π.χ. ως τεμπελιά. Γνωρίζεις ποιες είναι οι δικές τους ανησυχίες για εσένα; Πώς θα ήθελες να ανταποκριθούν στις ανησυχίες σου; Πώς θα ήθελες να σταθούν απέναντι στο μπέρδεμα; Πώς θα σου φαινόταν να ζητήσεις τον τρόπο που σου είναι πιο βοηθητικός; Αυτό ίσως ακουγόταν κάπως έτσι:

«με βοηθάει πολύ να παίρνω αποφάσεις όταν κάνετε/λέτε/εκφράζετε…»
«με βοηθάτε να ξεκαθαρίζω την σκέψη μου όταν…(πες κάτι που θα ήθελες να κάνουν, όχι τι θα ήθελες να μην κάνουν)»

ή απλά να εκφράσεις το μπέρδεμα / συναίσθημά σου και να ζητήσεις συγκεκριμένη βοήθεια:

«αυτή την περίοδο της ζωής μου αισθάνομαι…»
«αυτό μάλλον συμβαίνει επειδή …»
«πώς θα μπορούσα να μάθω παραπάνω πράγματα για αυτό που με απασχολεί;» .

Θέλει θάρρος να κυνηγάμε αυτό που θέλουμε, να αποδεχόμαστε το πώς φαίνεται στους άλλους και αν θέλουμε να κατανοήσουμε τι θέλουν να μας πουν ίσως βοηθάει να ξέρουμε τι τους απασχολεί πιο πολύ, τι απασχολεί εμάς και έτσι καταφέρουμε να δούμε λίγο πέρα από την κριτική. Βοηθάει, ακόμη, αν στην διαδικασία αυτή εκφράζουμε μαζί με τα όνειρα και τις ανησυχίες και τις απορίες μας, λέγοντας για παράδειγμα «ανησυχώ μήπως…» , «τι λες να με βοηθήσει να το ξεπεράσω;», «έχεις νιώσει ποτέ σαν εμένα; Πώς το ξεπέρασες;».

Έπειτα, η παρότρυνση της μητέρας σου, αν αντιλαμβάνομαι σωστά, μάλλον δεν αναφέρεται στην υποκριτική και έχει σχέση με μια άποψη για το πώς τα καταφέρνει τελικά κανείς στη ζωή του. Βέβαια εδώ κάποιος ίσως αναρωτηθεί: «σε ποιο από όλα  μπορεί να τα καταφέρει κανείς; Να έχει λεφτά; Να νιώθει χαρούμενος με αυτό που κάνει; Και τα δυο;». Ποιο από αυτά έχει σημασία για εσένα; Πόσο συμφωνείς με τα κριτήρια της μητέρας σου; Στην ίδια οικογένεια ίσως υπάρχουν κοινές αξίες.

Επίσης, η ιδέα σου για την άλλη σχολή πόσο μακριά σε πάει από τα όνειρά σου και σε τι σε βοηθάει; Νομίζω κάνεις πολύ καλά που σκέφτεσαι τις επιλογές σου, ο δρόμος προς το όνειρο δεν είναι μονόδρομος ούτε ευθεία. Ας μην ξεχνάμε ότι άλλοι καταφέρνουν τα όνειρά τους από πολύ μικροί, άλλοι τα καταφέρνουν στην πορεία, σε άλλες φάσεις της ζωής τους, άλλοι τελικά ακολουθούν ένα διαφορετικό επάγγελμα και βρίσκουν τρόπους να έχουν στη ζωή τους μια γεύση από τα όνειρά τους που θα τους κάνει να νιώθουν το ίδιο όμορφα (π.χ. βρίσκουν μια σχετική ασχολία ή παρακολουθούν σχετικά σεμινάρια) και άλλοι αλλάζουν όνειρα συχνά.

Ας πάμε σε αυτό το όνειρο λοιπόν. Υπάρχει για σένα χρονικό περιθώριο για να γίνεις ηθοποιός; Άραγε μέχρι πότε μπορείς να δώσεις εξετάσεις στο εθνικό; Τι μπορείς να κάνεις για να προετοιμαστείς μέχρι τότε; Είναι ο μόνος δρόμος; Ποιον μπορείς να συμβουλευτείς; Κατανοώ την αγωνία σου να πετύχεις όσα θες, αλλά μην είσαι πολύ αυστηρή με τον εαυτό σου και το χρόνο, είσαι μόλις 19. Με τους στόχους χρειάζεται να έχουμε υπομονή κι επιμονή, να τους σπάμε σε μικρότερα βήματα. Δεν λέω να μείνεις αδρανής, απλά μη θεωρείς ότι αν κάνεις κάτι άλλο αυτό θα σημαίνει πως παρατάς τα όνειρά σου. Οι στόχοι θέλουν ευελιξία. Ακόμη κι όταν δεν βρίσκουμε τα βήματα, πολλές φορές αν απλά επιλέξουμε να κάνουμε μια αρχή από κάπου, ακόμη και άσχετη με τον στόχο, ίσως μας δώσει την αυτοπεποίθηση που χρειαζόμαστε και την ηρεμία να σκεφτούμε το επόμενο βήμα. Αναρωτιέμαι, θα μπορούσε η σχολή που ήδη έχεις σκεφτεί να είναι αυτή η αρχή; (προσωπικά μου φαίνεται αρκετά σχετική μιας και είναι τέχνη)

Θα σε καλούσα, λοιπόν, να σκεφτείς σε ποια από όσα σε εμποδίζουν έχεις τον έλεγχο, τι μικρές αλλαγές θα μπορούσες να κάνεις ώστε να βοηθήσεις τις συνθήκες για δράση αλλά και συζήτηση και φυσικά, αν θεωρείς χρήσιμο, να επισκεφτείς κάποιον σύμβουλο επαγγελματικού προσανατολισμού ή εργασίας. Είπες ότι έχεις ένα οικονομικό πλάνο για τη σχολή και αναρωτιέμαι αν το έχεις μοιραστεί. Η ιδέα να δουλεύεις και να πληρώνεις τη σχολή μόνη σου θέλει πολύ θάρρος και πείσμα, που φαίνεται να έχεις. Καλό θα ήταν να συζητήσεις με κάποιον τις δυσκολίες που έχει η καθημερινότητα αυτή και τους τρόπους με τους οποίους κάποιος μπορεί να ισορροπήσει δουλειά και σπουδές. Έτσι θα μπορέσεις καλύτερα να υποστηρίξεις την επιλογή σου, να δεις ποια δουλειά θα μπορούσε να σου προσφέρει αυτή την ευελιξία, να φανταστείς πώς θα ήταν αυτή η καθημερινότητα και ποια δυνατά σου στοιχεία θα σε βοηθήσουν να ανταπεξέλθεις. Ακόμη, έτσι θα έχεις μια ρεαλιστική εικόνα να παρουσιάσεις σε όσους θα χρειαστεί να σε βοηθήσουν (π.χ. μητέρα), θα μπορείς να τους πεις ακριβώς τι είδους βοήθεια χρειάζεσαι ώστε να κρίνετε μαζί αν είναι εφικτό σαν πλάνο.

Άφησα για το τέλος την ανησυχία σου σχετικά με τα τελευταία γεγονότα στον χώρο της υποκριτικής που σε έχουν αποθαρρύνει και θέλω, αρχικά, να σου πω ότι είναι πολύ σημαντικό που δεν κλείνεις τα μάτια σε αυτά. Κατανοώ ότι η αναγνώριση ότι υπάρχουν τέτοια άσχημα φαινόμενα είναι λογικό να προκαλεί έναν φόβο. Ωστόσο, η κακοποίηση, η παρενόχληση και η εκμετάλλευση μπορούν να υπάρξουν  σε διαφόρων ειδών σχέσεις και σε διαφορετικά πλαίσια, δε συμφωνείς; Είναι άτοπο να θεωρήσουμε το θέατρο ξέχωρο κομμάτι της κοινωνίας μας και να δαιμονοποιούμε έναν χώρο επειδή συμβαίνει να είναι κάτω από τα φώτα της δημοσιότητας. Ίσα ίσα, θα έλεγα ότι τα φώτα του αυτή τη στιγμή και η διάσταση που δίνεται βοηθούν πολύ στην εξάλειψη τέτοιων φαινομένων. Αφού, λοιπόν, το θέατρο είναι μέρος της κοινωνίας μας και αφού τέτοια φαινόμενα εμφανίζονται και σε άλλους χώρους και άλλες σχέσεις, και επειδή δεν μπορούμε να αποφύγουμε το να υπάρχουμε σε πλαίσια και σχέσεις, ένας τρόπος να αντιμετωπίζουμε όσες από αυτές είναι κακοποιητικές, είναι να βάζουμε καθαρά όρια και να προσπαθούμε να έχουμε επαφή με τον εαυτό μας, να τον γνωρίζουμε και να τον εκτιμούμε, να αποσυρόμαστε από κακοποιητικές συνθήκες ή/και να ζητάμε βοήθεια.

Ας μη βιαζόμαστε να απορρίψουμε τα όνειρά μας, ας αξιολογήσουμε τις δυσκολίες, ρεαλιστικά όπως κάνεις εσύ, και ας επιλέγουμε πώς θα τα πραγματοποιήσουμε, πλάι σε ποιους, πώς θέλουμε να νιώθουμε στο κάθε πλαίσιο, στην διαδρομή μας προς τον στόχο. Έτσι σίγουρα θα καταφέρνουμε να αλλάζουμε και τις συνθήκες γύρω μας. Νομίζω ήδη συμβαίνουν μεγάλες αλλαγές σε σχέση με όσα σε ανησυχούν, όχι μόνο στον κόσμο του θεάτρου, από νέα παιδιά με όνειρα όπως εσύ, πράγμα πολύ θετικό και ελπιδοφόρο.

Ελπίζω να καταφέρεις όσα επιθυμείς και να βρήκες βοηθητικές αυτές τις σκέψεις.

Είμαστε εδώ για σένα αν το χρειαστείς.

What do you think?

30 Points
Upvote Downvote

Comments

Αφήστε μια απάντηση

Loading…

0

Ψtalk: “Kάθε μέρα ζω με τον φόβο του πολέμου”

Ψtalk: “Αγχώνομαι όταν ξεκινάω μια συζήτηση γιατί νομίζω ότι θα γελοιοποιηθώ”