in

Ψtalk: “Τα τελευταία 4-5 χρόνια αντιμετωπίζω on/off προβλήματα με την ψυχική μου υγεία.”

Απαντά η Αλεξάνδρα Ριζεάκου, Ψυχολόγος

Τα τελευταία 4-5 χρόνια αντιμετωπίζω on/off προβλήματα με την ψυχική μου υγεία. Αυτό είναι σε μορφή κατάθλιψης (μια αίσθηση θλίψης αλλά τις περισσότερες φορές μιας κενότητας, σαν να μην με ενδιαφέρει τίποτα, σαν να μην μπορώ να δω ή να νοιαστώ για το μέλλον μου, & έχω απομονωθεί αρκετά) , έντονο χρόνιο άγχος, κρίσεων πανικού και (λόγω ψυχοσωματικών συμπτωμάτων) φοβιών γύρω από την υγεία. Δεν έχω επισκεφτεί ψυχολόγο λόγω οικονομικής αδυναμίας, οπότε δεν έχω διαγνωστεί από ειδικό, έχω κάνει ωστόσο έρευνα όσο καλύτερη μπορώ και έχω καταβάλει τεράστια προσπάθεια για να βοηθήσω τον εαυτό μου και να καταλάβω καλύτερα αυτά που περνάω. Μερικές φορές περνάω φάσεις εβδομάδων/μηνών που είμαι αρκετά καλά, μπορώ να λειτουργήσω σαν να μην μου συμβαίνει τίποτα και τα προβλήματα μου φαντάζουν τόσο μικρά που πείθω των εαυτό μου ότι μπορώ να τα αντιμετωπίσω μόνη μου, χωρίς την βοήθεια κανενός. Άλλες φορές όμως είναι τόσο έντονα αυτά που βιώνω, τόσο στρεσογόνα και οι σκέψεις μου τόσο στενάχωρες και βαριές που με φοβίζουν με αποτέλεσμα να μην ξέρω αν πρέπει να ξεκινήσω να πηγαίνω σε ψυχολόγο ή ψυχίατρο. Το έχω πάρει απόφαση ότι ακόμη κι αν δυσκολεύομαι οικονομικά, πρέπει να κάνω κάτι. Θα ήθελα την γνώμη σας γιατί αισθάνομαι αρκετά πιεσμένη.

Από τον/την:Εβελίνα


Αγαπημένη μας Εβελίνα,

Σ ευχαριστούμε πολύ που μας γράφεις και μας δίνεις την ευκαιρία, μέσα από τις δικές μας ο καθένας βιωματικές διαδρομές, να μπορέσουμε να σε συναντήσουμε στο δικό σου σημείο. Ας τα πάρουμε όλα από την αρχή, κι ας δούμε πού εν δυνάμει θα μας οδηγήσουν, και κυρίως πώς εσύ θα δεις την εμπειρία σου με μία φρέσκια ματιά μέσα από το δικό μου φίλτρο.

Λες λοιπόν ότι τα τελευταία χρόνια η ψυχική σου υγεία σε δυσκολεύει ανά διαστήματα, σαν με έναν τρόπο να υπάρχει κάτι δύσκολο που σου εμφανίζεται λαμβάνοντας διάφορες εναλλασσόμενες μορφές. Βιώνεις ενίοτε θλίψη (θα αποφύγω τη χρήση της λέξης κατάθλιψη, μιας και αφορά σε μία διαγνωσμένη ψυχική διαταραχή με συγκεκριμένα κριτήρια, η οποία μπορεί να αποδοθεί μόνο από έναν επαγγελματία), μια αίσθηση κενότητας και μια αδιαφορία ως προς το μέλλον σου. Έχεις επίσης λες απομονωθεί, ενώ το άγχος είναι πολύ έντονο και το βιώνεις πάρα πολύ μέσα από το σώμα σου με κρίσεις πανικού, με σωματοποιημένες εκδηλώσεις (οι οποίες προφανώς έτσι όπως το λες δεν έχουν κάποια εμφανή οργανική αιτία) και με φόβο για την ακεραιότητα της υγείας σου. Ουσιαστικά φαίνεται σαν το σώμα σου να εκφράζει αυτά που η ψυχή σου προσπαθεί να πει, αλλά για κάποιους λόγους δεν ακούγεται. Κάπως έτσι τουλάχιστον το αντιλαμβάνομαι εγώ, ως εκπρόσωπος της προσωποκεντρικής προσέγγισης στην ψυχοθεραπεία.

Ωστόσο, καταλαβαίνω ότι έχεις αποφασίσει να τα βάλεις όλα στην άκρη και να δώσεις χώρο στην ψυχή σου να ακουστεί, σαν να έχει έρθει η κατάλληλη στιγμή, η στιγμή που η πίεση είναι σε οριακό σημείο αλλά ταυτόχρονα αυτό είναι που σε κάνει να αισθάνεσαι και τόσο έτοιμη. Φαίνεται ότι όλα αυτά τα χρόνια έχεις παλέψει μόνη σου εξ ολοκλήρου, και είναι φορές που τα καταφέρνεις πολύ καλά, όπως φαίνεται επίσης ότι είσαι κι ένα πρόσωπο που έχεις κάνει έρευνα γύρω από τα θέματα της ψυχικής υγείας. Άλλες πάλι φορές, αυτή η ψυχική δυσφορία φαίνεται να σε ξεπερνά, και θέλω σε αυτό το σημείο να σου πω ότι είναι πολύ οκ να συμβαίνει αυτό. Για να μην πω κανένας, θα πω πολλοί λίγοι άνθρωποι καταφέρνουν μόνοι τους να διαχειριστούν επαρκώς τη φροντίδα της ψυχικής τους υγείας (εγώ προσωπικά δεν έχω γνωρίσει κανέναν αυτής της κατηγορίας), κι αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό κι ανθρώπινο. Καλώς ή κακώς, μόνοι μας είναι αδύνατο να φροντίσουμε την υγεία μας τόσο τη σωματική όσο και την ψυχική, κι αυτός είναι ένας διαχωρισμός που για μένα δεν υφίσταται και τόσο απόλυτα όσο συνηθίζουμε να πιστεύουμε. Όπως κι εσύ η ίδια γνωρίζεις καλύτερα από την εμπειρία σου, όταν η ψυχή δυσκολεύεται το σώμα ανταποκρίνεται κι ακολουθεί. Οπότε αυτό που θέλω να σου πω Εβελίνα μου, είναι ότι είναι πολύ ανθρώπινο, πολύ φυσιολογικό και πολύ γενναίο επίσης, να αποδέχεσαι τα όριά σου, να σέβεσαι τις βαθύτερες ανάγκες σου και εν τέλει να γράφεις σε εμάς ώστε να σε βοηθήσουμε και να σε καθοδηγήσουμε στο πώς θα αναζητήσεις βοήθεια και πού χρειάζεται να απευθυνθείς.

Θα ξεκινήσω πρώτα λοιπόν από τον προβληματισμό σου σχετικά με το αν χρειάζεται να απευθυνθείς σε ψυχίατρο ή σε ψυχολόγο. Θα σου πω με πολύ απλά λόγια ότι σε όποιον κι αν απευθυνθείς, εν τέλει θα δουλέψεις με τον άνθρωπο που έχεις ανάγκη, ή ακόμη και με τους δύο αν αυτό χρειάζεται. Από αυτό που διαβάζω ακούγεσαι ένας άνθρωπος με ψυχολογική σκέψη, όπου θα μπορούσες να δουλέψεις ψυχοθεραπευτικά δια του λόγου. Και έχω μια αίσθηση ότι αυτό αρχικά είναι που έχεις περισσότερη ανάγκη, νιώθω δηλαδή ότι θες να ακουστείς, θες να σχετιστείς, να επικοινωνήσεις, να βγεις από τη μοναχικότητα αυτή που έχει η εμπειρία σου, και ίσως να την καταθέσεις σε έναν άλλον άνθρωπο ώστε μαζί να γνωρίστε βαθύτερα την Εβελίνα τελικά. Ωστόσο, αν η ψυχική σου δυσφορία είναι έντονη σε βαθμό που δεν θα μπορείς να επωφεληθείς από τη θεραπεία δια του λόγου και δεν μπορείς να σχετιστείς, τότε εκεί ίσως και να χρειάζεται επικουρικά και η φαρμακοθεραπεία. Και στο σημείο αυτό θέλω να πω τόσο σε εσένα, όσο και στους ανθρώπους που διαβάζουν αυτή τη στιγμή το κείμενό μας κι έχουν παρόμοιους προβληματισμούς, ότι η φαρμακοθεραπεία αφενός πρέπει να λαμβάνεται πολύ προσεκτικά και πάντα με παρακολούθηση γιατρού, και κυρίως ότι συχνά είναι απαραίτητη όσο απαραίτητη είναι και σε περιπτώσεις που μιλάμε για κάτι οργανικό. Και αυτό θέλω να το επισημάνω καθώς ακόμη και σήμερα το να παίρνει κανείς φαρμακευτική αγωγή για μία ψυχική διαταραχή γίνεται αντιληπτό με έναν διαστρεβλωτικό τρόπο και είναι κάτι συνοδεύεται από στίγμα, ενώ το να παίρνει κανείς αγωγή για μια σωματική διαταραχή θεωρείται απόλυτα αποδεκτό. Κι αυτή είναι μια αντίληψη που δυσκολεύει τους ανθρώπους να λάβουν εν τέλει τη φροντίδα που έχουν ανάγκη και που είναι κατάλληλη για τη δική τους μοναδική περίπτωση, και χρειάζεται να μπαίνει στην άκρη μέχρι να αποτελεί πια παρελθόν.

Κλείνοντας αυτή την παρένθεση που ήταν πολύ σημαντικό να ανοίξουμε με αφορμή τα όσα μας έφερες, θα ήθελα ξανά να επισημάνω το ότι η δική μου αίσθηση είναι πως χρειάζεσαι μοίρασμα, σύνδεση, επικοινωνία και σχέση, οπότε ίσως να ξεκινήσεις με ένα ψυχολόγο να δουλέψεις συμβουλευτικά για ένα διάστημα και μαζί να δείτε πώς θα κινηθείτε. Μιας και είσαι ένα πρόσωπο λοιπόν που κάνεις έρευνα και ενημερώνεσαι γύρω από τα ζητήματα της ψυχικής υγείας, θα σου πρότεινα να κάνεις και μια έρευνα γύρω από τις προσεγγίσεις στην ψυχοθεραπεία, να διαβάσεις πώς δουλεύει η γνωσιακή-συμπεριφοριστική, η ψυχανάλυση, και οι ανθρωπιστικές προσεγγίσεις, ώστε να αναζητήσεις κι επαγγελματία με βάση αυτό που θα αισθανθείς ότι έχεις περισσότερο ανάγκη από μία θεραπευτική σχέση. Έπειτα μπορείς να συνεχίσεις την έρευνα σου και να επικοινωνήσεις με τον άνθρωπο (ή τους ανθρώπους) που θα ξεχωρίσεις ερχόμενη σε επαφή με τη δουλειά τους, διαβάζοντας βιογραφικά, άρθρα και γενικά περιεχόμενό τους και ενδεχομένως κάποιοι από αυτούς να μπορούν να δουλέψουν μαζί σου με ένα κόστος που να σε διευκολύνει. Είναι μια εποχή που υπάρχει γενικότερα μεγάλη οικονομική δυσκολία και ευτυχώς υπάρχουν αρκετοί επαγγελματίες που προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο δυνατό. Επίσης αν η δυσκολία είναι τόσο μεγάλη που δεν μπορείς να αναλάβεις κανένα κόστος, θα μπορούσες να απευθυνθείς στο δήμο σου και να ρωτήσεις αν υπάρχει κάποιο κέντρο στο οποίο θα μπορείς να δουλέψεις δωρεάν για ένα χρονικό διάστημα.

Ελπίζω Εβελίνα μου να πήρα λίγη από την πίεσή σου, να σου έδωσα νέες οπτικές και να σε ξεμπλόκαρα κάπως. Για ό,τι περισσότερο χρειάζεσαι, είμαστε στη διάθεσή σου.

What do you think?

13 points
Upvote Downvote

Comments

Αφήστε μια απάντηση

Loading…

0

Stanford Prison Experiment: Ένα ψυχολογικό πείραμα (Η σκοτεινή φύση του Ανθρώπου)

Το φαινόμενο “School Bullying”