in

Ψtalk: “Όλη αυτή η κατάσταση με την πανδημία με έχει αλλάξει πολύ.”

Απαντά η Αλεξάνδρα Ριζεάκου, Ψυχολόγος

Είμαι 23 χρονών και νιώθω ότι δεν με γεμίζει τίποτα. Γενικά δεν ξέρω από που να αρχίσω και που να τελειώσω με όλες τις σκέψεις που έχω στο κεφάλι μου. Νομίζω πως ειμαι γεμάτη ανασφάλειες και υπεραναλυω συνεχώς τα πράγματα (από κάτι πολύ μικρό που μπορεί να συμβεί στην καθημερινότητα μέχρι κάτι πολύ μεγαλύτερο και πιο σημαντικο). Όλη αυτή η κατάσταση με την πανδημία με έχει αλλάξει πολύ, με έχει κάνει να φοβάμαι σε υπερβολικό βαθμό με το ποιους θα συναναστραφω κλπ (φοβουμενη ότι θα κολλήσω κάτι και στην συνέχεια θα κολλήσω τους γονείς μου)ενώ στο παρελθόν ήμουν πολύ ανοιχτή σαν ανθρωπος και επιδίωκα συνεχώς να είμαι έξω και να κάνω πράγματα με τους φίλους μου. Έχω αρχίσει σιγά σιγά να βγαίνω αλλά το άγχος μου μήπως κολλήσω κάτι με καταβάλει πολλές φορές. Τα θέματα με τις ανασφάλειες που έχω,τα είχα από παλιά και απλά τώρα που περνάω περισσότερο χρόνο μόνη νιωθω να διογκώνονται ακόμα περισσότερο. Για παράδειγμα, νιώθω ότι δεν είμαι αρκετή για κανέναν, ότι όλοι έχουν κάτι μαζί μου χωρίς να έχει συμβεί κάτι. Όλη αυτή η υπεραναλυση με έχει κάνει να μην χαίρομαι τίποτα και να μην υπάρχει τίποτα που να με γεμίζει. Έχω χάσει κάθε διάθεση να κάνω όνειρα και να βάζω στόχους για το μέλλον (να σημειώσω ότι τελειώσα με τη σχολή περυσι και μολις είχα πιάσει δουλειά πάνω στο αντικείμενο μου,σταμάτησα λόγω καραντίνας).Θέλω απλά να σταματήσω να ζω έτσι. Ελπίζω να με καταλάβετε.

Από τον/την:Γεωργία


Αγαπημένη μου Γεωργία,

Αρχικά να σου πω ότι αισθάνομαι να σε καταλαβαίνω απόλυτα, και είμαι σίγουρη ότι και πολλοί αναγνώστες θα σε καταλάβουν επίσης! Από τη μία λυπάμαι για όλα αυτά τα δύσκολα που μας περιγράφεις ότι βιώνεις κι από την άλλα χαίρομαι που τα μοιράστηκες με τη σελίδα μας, καθώς η πανδημία είναι μια εμπειρία που αναρωτιέμαι αν άφησε και κάποιον ανεπηρέαστο! Έτσι έχουμε την ευκαιρία που μας δίνεις εσύ μέσα από το κείμενό σου να επεξεργαστούμε ξανά αυτή τη δύσκολη πρωτόγνωρη κατάσταση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια. Έλα να δούμε τώρα μαζί τι συμβαίνει σε εσένα λοιπόν και πώς μπορείς να μεταβείς την κατάσταση αυτή που περνάς και μέσα από αυτή να βρεις νέα νοήματα!

Είσαι ένα νέο κορίτσι στα 23, που πάνω στο ξεκίνημα της ενήλικης ζωής του, έτυχε να συμπέσει η πανδημία. Έτσι μπήκε απότομα μία άνω τελεία σε μια από τις πιο όμορφες και δημιουργικές φάσεις της ζωής ενός ανθρώπου στην οποία εσύ βρίσκεσαι. Το ίδιο συνέβη και στην κοινωνικότητά σου, η οποία αισθάνομαι ότι μπήκε κι αυτή αναγκαστικά σε μία παρένθεση από το φόβο μην κολλήσετε εσύ κι οι δικοί σου τον ιό. Ο φόβος λοιπόν αυτός κάπως σε έκλεισε απότομα, ακρωτηρίασε με σκληρό τρόπο τις πιο κοινωνικές και δημιουργικές σου πλευρές και σε έκανε να αισθάνεσαι μοναξιά. Μοιάζει να απομονώθηκες αναγκαστικά από τους  ανθρώπους και ταυτόχρονα να απομονώθηκες κι από τον εαυτό σου. Χάθηκε η πρώτη σου δουλειά πάνω στο αντικείμενο μάλιστα που έχεις σπουδάσει, χάθηκε η πρώτη σου ευκαιρία, χάθηκαν κομμάτια του εαυτού σου. Και αυτές οι απώλειες είναι πολύ σημαντικές! Είναι πολύ εύλογο στα μάτια μου λοιπόν να αισθάνεσαι έτσι, γιατί έχουν χαθεί σημαντικά κομμάτια μέσα σε όλο αυτό και με πληγώνει πολύ που το συνειδητοποιώ κι εγώ ξανά μαζί σου! Βιώνεις την απώλεια όλων αυτών αυτή τη στιγμή, κι η φράση σου «έχω χάσει κάθε διάθεση να κάνω όνειρα και να βάζω στόχους για το μέλλον» με αγγίζει πολύ. Είναι πολύ δύσκολο Γεωργία μου μετά από μία τέτοια απώλεια να μπορέσεις να πιστέψεις ξανά στα όνειρα, στους στόχους, και στο μέλλον. Είναι και για μένα πολύ δύσκολο να πιστέψω ξέρεις. Κι εγώ χάνω τη διάθεσή μου να σχεδιάζω την επόμενη μέρα, χάνω την εμπιστοσύνη μου στο μέλλον και στα όνειρά μου. Δεν είσαι μόνη σε αυτό, είμαστε μαζί. Δε φταις εσύ γι αυτά που αισθάνεσαι, είναι πολύ ανθρώπινο όλο αυτό που μας φέρνεις! Όμως στο τέλος κλείνεις με τη φράση που με άγγιξε όσο καμία μέσα στο κείμενό σου «θέλω απλά να σταματήσω να ζω έτσι». Γιατί αυτή η φράση έρχεται από ένα κορίτσι έτοιμο να πάει παρακάτω, έτοιμο να περάσει από την απώλεια ξανά στη δημιουργία. Αυτό το θέλω σου έχει μία τεράστια δύναμη, μία απόφαση, μία απαίτηση να διεκδικήσει τη ζωή που του ανήκει! Κι εγώ το εμπιστεύομαι τόσο πολύ, το κρατάω για να με εμπνέει και στο χαρίζω πίσω με περισσότερη δύναμη!

Θα κλείσω κι εγώ δίνοντάς σου μια εικόνα που δημιουργήθηκε στο μυαλό μου καθώς διάβαζα κι απαντούσα το κείμενό σου. Φαντάζομαι λοιπόν τη ζωντάνια και τη δημιουργικότητά σου σαν ένα ποτάμι που κυλούσε και σταμάτησε σε ένα φράγμα, όμως η ορμή του μοιάζει να ξεπερνά το φράγμα κι αισθάνομαι ότι θα το ρίξει σύντομα και θα κυλίσει ξανά ανεμπόδιστο, πιο δυνατό και με μια ορμή που κανένα φράγμα δε θα μπορέσει ξανά να σταματήσει!

Για ό, τι παραπάνω χρειαστείς είμαστε στη διάθεσή σου!

Αλεξάνδρα.

What do you think?

14 Points
Upvote Downvote

Comments

Αφήστε μια απάντηση

Loading…

0

Φαινόμενο Φόρερ: Μια ψευδοεπιστήμη καταρρέει.

Πυρομανία : ο παθολογικός εμπρησμός