Καλησπέρα. Έχω πρόβλημα με την οικογένειά μου. Θέλω να είμαι μαζί τους για να μην νιώθω μόνος αλλά στην πράξη είναι δύσκολο επειδή συχνά τσακωνόμαστε. Με μια φράση: μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε. Τι να κάνω;
Από τον: Αλέξανδρο
Αγαπητέ Αλέξανδρε,
σ’ ευχαριστούμε που μοιράζεσαι τον προβληματισμό σου μαζί μας. Αρχικά, αισθάνομαι την ανάγκη να σε διαβεβαιώσω ότι δεν υπάρχει οικογένεια χωρίς συγκρούσεις, άλλες μεγαλύτερες κι άλλες μικρότερες σε ένταση. Αυτό φυσικά, δεν σημαίνει ότι δεν μας δυσαρεστεί το γεγονός ότι συγκρουόμαστε με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας μας.
Φαίνεται να βιώνεις μια δυσκολία όσον αφορά στην συνύπαρξη με την οικογένειά σου κι αναρωτιέσαι, αν καταλαβαίνω καλά, για το αν θα είσαι μαζί τους με το ενδεχόμενο των καβγάδων το οποίο από ότι αντιλαμβάνομαι σε δυσαρεστεί ή αν δεν θα είσαι μαζί τους με το ενδεχόμενο να νιώθεις μόνος. Για να είμαι ειλικρινής μου λείπουν αρκετές χρήσιμες πληροφορίες όπως για παράδειγμα η ηλικία σου, εάν μένεις με τους γονείς σου ή εάν έχεις τον δικό σου χώρο, εάν έχεις αδέρφια κλπ. Ωστόσο, θα προσπαθήσω να εστιάσω στις πληροφορίες που μας δίνεις.
Νιώθω ότι από την μία επιθυμείς να βρίσκεσαι κοντά τους, από την άλλη όμως οι καβγάδες σε απομακρύνουν. Έτσι λοιπόν, θα ήθελα να σε ρωτήσω πώς θα σου φαινόταν να εξέφραζες αυτό το συναίσθημα στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας σου; Κάποιες φορές, οι γύρω μας και ιδιαίτερα τα μέλη της οικογένειας μας, δεν αντιλαμβάνονται ότι εμείς δυσκολευόμαστε με συγκεκριμένες καταστάσεις ή συμπεριφορές, εάν εμείς οι ίδιοι δεν εκφράσουμε τη δυσαρέσκειά μας. Με αυτόν τον τρόπο, οριοθετούμε τον εαυτό μας απέναντι σε καταστάσεις οι οποίες αισθανόμαστε ότι μας δημιουργούν δυσφορία ενώ παράλληλα βοηθάμε τους γύρω μας να καταλάβουν τι χρειαζόμαστε και τι έχουμε ανάγκη για να μπορούμε να συμβιώνουμε όσον το δυνατόν καλύτερα. Μην ξεχνάς ότι οι διαφωνίες είναι πολύ χρήσιμες να υπάρχουν στις σχέσεις μας, όταν αυτές γίνονται με εποικοδομητικό τρόπο. Άλλωστε, εάν συμφωνούσαμε σε όλα, τι νόημα θα είχε; Αυτό που θέλω να πω ουσιαστικά είναι πως είναι ουτοπικό να σκεφτόμαστε ότι με την οικογένειά μας θα συμφωνούμε και θα ταιριάζουμε σε όλα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που οι περισσότερες συγκρούσεις μεταξύ παιδιών και γονέων ξεκινάνε στην εφηβεία καθώς μέσα από αυτές είναι που τα παιδιά βρίσκουν τον δρόμο στην διαμόρφωση της ταυτότητας και της αυτονομίας τους.
Κάτι άλλο το οποίο επίσης με προβληματίζει, είναι η φράση που γράφεις «για να μην νιώθω μόνος». Αναρωτιέμαι, λοιπόν, εάν έχεις στο περιβάλλον σου άτομα τα οποία μπορείς να συναναστραφείς και να αλληλεπιδράσεις. Οι φίλοι, είναι άτομα που εμείς επιλέγουμε κι έχουμε κοινά σημεία. Είναι οι άνθρωποι, που είναι εκεί όταν τους χρειαστούμε, ακόμα κι αν απλά χρειαζόμαστε κάποιον να μας ακούσει γι’ αυτό που βιώνουμε και μας δυσκολεύει. Η έκφραση των όσων αισθανόμαστε από μια οικογενειακή σύγκρουση σε ένα άλλο φιλικό πλαίσιο, είναι πιθανόν να βοηθήσει να δούμε τα πράγματα πιο καθαρά καθώς δεν είμαστε το ίδιο συναισθηματικά φορτισμένοι όσο όταν βρισκόμαστε μέσα στο πλαίσιο στο οποίο υπάρχουν οι συγκρούσεις.
Εύχομαι οι σκέψεις μου να σου φάνηκαν βοηθητικές. Είμαστε στη διάθεση σου για ό,τι άλλο χρειαστείς.
