in

Ψtalk: “Νιώθω ότι δεν μπορώ να έχω εμπιστοσύνη στις φιλικές μου σχέσεις”

Απαντά η Μαρία Δημητριάδου, Ψυχολόγος 

Σπουδάζω σε μια μεγάλη πόλη. Είμαι σε μια παρέα 6 ατόμων. Από τις 6 κοπέλες με 1 είχα μόνο στενή σχέση. Έχουμε «ανοιχτεί» η μία στην άλλη και μιλάμε και για προσωπικά θέματα. Αντίθετα, από την αρχή οι υπόλοιπες δεν φαινόταν ιδιαίτερα ενθουσιασμένες με την γνωριμία μας. Δεν επιδιώκουν να έρθουμε πιο κοντά, παρά μόνο να κάνουμε παρέα όσο βρισκόμαστε στη σχολή. Πιθανόν για να έχουν κάποιον να μιλήσουν, να περάσουν την ώρα τους. Μιλάμε κυρίως για θέματα της σχολής, για μαθήματα. Εκτός σχολής ξεχνάνε σχεδόν και την ύπαρξή μας (ούτε ένα μήνυμα δεν στέλνουν, αν δεν στείλουμε εμείς). Υπάρχουν πολλές ενδείξεις για το ότι δεν μας θεωρούν φίλες τους. Κρίμα, γιατί έχουμε κοινό τρόπο σκέψης. Ίσως είναι επιφυλακτικές ή έχουν παρέες, οπότε δεν τις ενδιαφέρει να κάνουν άλλες. Από την άλλη, δεν μας έχουν φερθεί ποτέ μέχρι στιγμής άσχημα. Δείχνουν κατανόηση σε κάποιο πρόβλημα που μας προκύπτει. Ως χαρακτήρες είναι ήσυχες, όπως κι εγώ.  Στην πορεία όμως δεν μου άρεσε ούτε η συμπεριφορά της μοναδικής κοπέλας που είχαμε πιο στενή επικοινωνία. Πάντα, σε όλες τις υποχρεώσεις και εργασίες που μας ανέθεταν όλη τη χρονιά στην σχολή, την είχα βοηθήσει. Όχι μόνο απαντώντας σε απορίες, αλλά καθοδηγώντας την βήμα – βήμα μέχρι να τις ολοκληρώσει. Ελάχιστες φορές δεν την βοήθησα. Όχι όμως γιατί δεν ήθελα. Και τότε απαντούσε με προσβολές. Παράδειγμα: είπε ότι κοιτάζω την πάρτη μου, ότι αν χρειαστώ κι εγώ βοήθεια δεν θα με βοηθήσει και ότι «ωραία φίλη είσαι» (ειρωνικά), που όταν χρειαζόταν βοήθεια, δεν σήκωσα το τηλέφωνο. Δεν έδειχνε κατανόηση στο ότι δεν μπορούσα να βοηθήσω ή είχα το δικό μου βάρος υποχρεώσεων. Μια φορά όμως, παρότι δεν μπορούσα, αφιέρωσα πάλι χρόνο σε εκείνη (έστω βιαστικά). Αλλά δεν έμεινε ικανοποιημένη. Μετά από αυτό περίμενα ότι θα μου κρατούσε κακία. Αλλά όχι. Την επόμενη μέρα που την συνάντησα ήταν σαν να μην έγινε τίποτα. Δεν θυμόταν καν ότι με πρόσβαλε και μάλιστα μου έκανε παράπονα ότι δεν της έστειλα μήνυμα τις τελευταίες μέρες. Της θύμισα τι μου είχε πει και δικαιολόγησε τον εαυτό της, χωρίς να δείξει μετάνοια για αυτά που είπε. Την επόμενη φορά που δεν μπορούσα να βοηθήσω με πρόσβαλε ξανά. Μετά από λίγο καιρό, το καλοκαίρι, σταμάτησε να μου στέλνει μηνύματα. Χωρίς να έχει προηγηθεί κάτι. Μου έκανε ghosting… Δεν έχω καταλάβει το λόγο. Από τότε λυπάμαι τον χρόνο που αφιέρωσα σε δικές της υποχρεώσεις! Θα μπορούσα να τον αξιοποιήσω για εμένα ή για κάποιον που θα μου φερόταν καλύτερα! Μακάρι να μη μου ξαναστείλει. Θα μου είναι πιο εύκολο να λήξω την “φιλία” μας. Είμαι σχεδόν σίγουρη όμως πως όταν ανοίξει η σχολή είτε θα δικαιολογήσει τον εαυτό της που δεν μου απαντούσε ή δεν θα το σχολιάσει καθόλου. Και πάλι θα μου ζητάει επίμονα βοήθεια… Εξάλλου, τώρα το καλοκαίρι δεν με χρειάζεται. Με δεδομένα αυτά, ίσως οι άλλες κοπέλες της παρέας να είναι καλύτερες. Δικαίωμα τους από τη μια μεριά να μην θέλουν να συνάψουν φιλικές σχέσεις. Να μην είμαστε η πρώτη τους επιλογή. Εμένα όμως με ενοχλεί αυτό. Όποια παρέα κάνω είναι προτεραιότητά μου. Γιατί δεν έχω φίλες ούτε στον τόπο καταγωγής μου. Στο χωριό μου βλέπω ότι όλοι κάνουν παρέα με συγγενείς τους και συμμαθητές. Δεν ξέρω βέβαια τι σχέση έχουν μεταξύ τους, αν πχ είναι καλή ή υπάρχουν προβλήματα, αλλά κάνουν παρέα εδώ και χρόνια. Εγώ δεν έχω συγγενείς. Είτε είναι μακριά, είτε έχουμε μεγάλη διαφορά ηλικίας (με τα ξαδέρφια μου), είτε βρίσκονται σε άλλη φάση στην ζωή τους. Από το σχολείο δεν έτυχε να ταιριάξω με κάποιον κι έχω χάσει επαφές με όλους τους συμμαθητές μου. Παλαιότερα είχα 2 “φίλες”. Η μία εκτός από συμμαθήτριά ήταν και συγγενής μου και ήμασταν από το δημοτικό μαζί. Στα 14 χρόνια διαπίστωσα ότι δεν ταιριάζαμε καθόλου. Είχαν και οι δύο άλλα ενδιαφέροντα. Δεν υπήρχε ειλικρίνεια στην σχέση μας, ούτε εμπιστοσύνη. Μεταξύ των δύο αυτών ατόμων είχε αναπτυχθεί πιο στενή φιλία και σ εμένα απηύθυναν το λόγο μόνο αν μπορούσα να τις βοηθήσω κάπου. Πολλές φορές μέσα από υπονοούμενα μπορεί να με κατηγορούσαν για κάτι. Κακώς δεν προσπάθησα να αλλάξω παρέα…Δεν νιώθω ότι μπορώ να έχω εμπιστοσύνη στις φιλικές μου σχέσεις. Δεν έχω κάποιον να περάσω (ποιοτικό) χρόνο μαζί του. Δεν νιώθω ότι ανήκω σε κάποια ομάδα συνομηλίκων. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος που νοιάζεται πραγματικά για μένα (εκτός από την οικογένειά μου, που το δείχνει καθημερινά έμπρακτα). Παρόλα αυτά δεν με φοβίζει πλέον η μοναξιά. Το έχω φιλοσοφήσει το θέμα. Νιώθω καλά με τον εαυτό μου. Αλλά θέλω να έχω φίλες. Είχα μια ελπίδα ότι στο πανεπιστήμιο θα έκανα φιλίες (1- 2 άτομα, δεν χρειάζομαι παραπάνω). Είχα ξεπεράσει την ντροπαλότητα και την διστακτικότητά μου, για να γνωρίσω τις συμφοιτήτριές μου. Τελικά το μόνο σίγουρο είναι ότι έχω εξασκήσει κοινωνικές δεξιότητες. Και το μόνο που κατάφερα είναι να αποκτήσω κοινωνικές επαφές- γνωριμίες, όχι φίλες. Άραγε υπάρχει αυτό που λέμε αγνή φιλία; Που νοιάζεται πραγματικά για τον άλλον, δεν αποβλέπει στο συμφέρον και κρατάει χρόνια; Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν βρει αυτήν την αληθινή φιλία; Άραγε θα έχω ποτέ τέτοια φιλία; Με την κοπέλα που ανέφερα θέλω να ξεκόψω. Ούτως ή άλλως, δεν μου προσφέρει τίποτα η παρέα μας. Εγώ μόνο προσφέρω. Μπορεί να είναι δύσκολο όμως να την αποφύγω (το έχω ξαναδοκιμάσει). Με τις υπόλοιπες ας μιλάμε ως γνωστές – συμφοιτήτριες. Κάποιες φορές συζητάμε ενδιαφέροντα θέματα. Θα βλέπω κι εγώ την παρέα με τις συγκεκριμένες ωφελιμιστικά. Άλλωστε, όταν αποφοιτήσουμε, θα χαθούμε εντελώς, όπως έγινε και με τους συμμαθητές μου. Θα επιχειρήσω να αλλάξω παρέα. Δεν ξέρω αν θα πετύχει. Γιατί όλοι πλέον έχουν την δική τους παρέα. Φοβάμαι ότι δεν θα ασχοληθούν ιδιαίτερα μαζί μου. Δεν ξέρω και πώς να το κάνω αυτό. Έχω γνωρίσει κι άλλα άτομα στη σχολή. Δεν ξέρω αν θα θέλουν να με βάλουν στην παρέα τους. Αν θα με θεωρούν φίλη, όπως θεωρούν τα άλλα μέλη που είχαν μπει πριν από εμένα. Υπάρχει και ο κίνδυνος να πέσω σε χειρότερους χαρακτήρες ή να μη ταιριάξω με κάποια παρέα. Ή και να μείνω εντελώς μόνη.

Από την: Λουίζα


Αγαπητή Λουίζα,

σ’ ευχαριστούμε που μοιράστηκες μαζί μας τις ανησυχίες σου. Διαβάζοντας το μήνυμα σου ένιωσα τη δυσκολία που βιώνεις στο κομμάτι των φιλικών σχέσεων και την ειλικρινή σου απορία στο αν τελικά υπάρχει αληθινή φιλία. Θα προσπαθήσω να σε βοηθήσω όσο μπορώ μέσα από αυτά που γράφεις και ελπίζω να βρεις χρήσιμη την απάντηση μου.

Αρχικά, όσον αφορά το γεγονός ότι οι υπόλοιπες κοπέλες της παρέας σας δεν επιθυμούν να έχετε επαφές εκτός σχολής και κρατάνε απόσταση από εσάς, είναι φανερό ότι σε στεναχωρεί αυτή η κατάσταση, καθώς πιστεύεις ότι θα ταιριάζατε ως φίλες. Βέβαια, από τη στιγμή που δεν μπορούμε να αλλάξουμε τη συμπεριφορά των άλλων και αφού δεν φαίνεται να θέλουν να αλλάξουν, μπορείς απλά να έχεις επαφή μαζί τους στη σχολή, ώστε να έχεις άτομα εκεί να επικοινωνείς. Από την άλλη, φαίνεται ότι η κοπέλα με την οποία είστε πιο κοντά χρησιμοποιεί τη “φιλία” σας προς όφελος της, αφού αποζητά διαρκώς τη βοήθεια σου στις υποχρεώσεις της σχολής και όταν δεν μπορείς να τη βοηθήσεις θυμώνει μαζί σου. Δεδομένου ότι και τώρα το καλοκαίρι σταμάτησε να επικοινωνεί μαζί σου χωρίς λόγο, είναι λογικό να νιώθεις πως εκμεταλλεύεται τη σχέση σας και να μετανιώνεις για το χρόνο που αφιέρωσες και την βοήθεια που της προσέφερες. Επομένως, είναι κατανοητό το γιατί θέλεις να λήξει τη σχέση σας, αφού δεν είναι αμοιβαία. Η αλήθεια είναι ότι μια αληθινή φιλική σχέση χρειάζεται προσπάθεια και ενδιαφέρον και από τις δύο πλευρές για να ευδοκιμήσει. Όταν διαρκώς προσφέρει μόνο ο ένας και ο άλλος όχι, δεν μιλάμε για φιλία, αλλά για εκμετάλλευση. Επειδή αναφέρεις ότι ίσως δυσκολευτείς να ξεκόψεις μαζί της, θα σου πρότεινα να της εξηγήσεις τι σε ενοχλεί και ότι δεν θα ήθελες να συνεχιστεί μια τέτοια σχέση ανάμεσα σας.

Θα σταθώ επίσης στο ότι μάλλον έχεις μια γενικότερη δυσκολία στη σύναψη ή τη διατήρηση φιλικών σχέσεων, αφού αναφέρεις ότι και στον τόπο καταγωγής σου δεν έχεις φίλους. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι μέσα από κάποιες εμπειρίες που είχες, κατέληξες να δυσκολεύεσαι να έχεις εμπιστοσύνη στις φιλίες σου και να πιστέψεις ότι μπορεί κάποιος πέρα από την οικογένεια σου να νοιαστεί πραγματικά για εσένα. Ωστόσο, θεωρώ ότι πρέπει να αναγνωρίσεις το πόσο σημαντικό είναι το ότι κατάφερες να ξεπεράσεις τη συστολή που ένιωθες παλιότερα και να βελτιώσεις τις κοινωνικές σου δεξιότητες. Αυτά είναι ένα καλό πρώτο βήμα που χρειάζεσαι για να μπορέσεις να προσεγγίσεις τους άλλους.

Αντιλαμβάνομαι ότι το να αισθάνεσαι πως δεν έχεις φίλους μπορεί να είναι μια δύσκολη κατάσταση, λαμβάνοντας υπόψη και το ότι οι άνθρωποι είμαστε κοινωνικά όντα και χρειαζόμαστε την επαφή με τους άλλους. Ωστόσο, προσπάθησε να μην πιέζεις τον εαυτό σου σκεπτόμενη ότι “πρέπει” να κάνεις παρέες, καθώς αυτή η πίεση θα σε αγχώσει περισσότερο. Να θυμάσαι ότι η δημιουργία φιλίας δεν είναι το ίδιο εύκολη για όλους και ότι κάποιοι από εμάς χρειαζόμαστε περισσότερο χρόνο ή προσπάθεια για να βρούμε άτομα να ταιριάξουμε. Και αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό!

Θα σου πρότεινα Λουίζα, να δουλέψεις επίσης με τις σκέψεις που έχεις ότι αν προσεγγίσεις άτομα, π.χ. στη σχολή σου, θα σε απορρίψουν, δεν θα θέλουν να ασχοληθούν μαζί σου ή ότι μπορεί να μην είναι καλά άτομα και να καταλήξεις μόνη. Αυτές οι πεποιθήσεις μπορεί να λειτουργήσουν ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία, δηλαδή ασυνείδητα να σε οδηγήσουν να τις επαληθεύσεις. Καταλαβαίνω ότι έχεις απογοητευτεί από τις μέχρι τώρα φιλίες σου, αλλά θα ήταν όμορφο να επιδιώξεις να γνωρίσεις καινούργια άτομα χωρίς να προκαταβάλλεις το αποτέλεσμα και απλά να δεις πώς θα κυλίσει η γνωριμία σας. Μπορείς να δοκιμάσεις να ξεκινήσεις κάποιο χόμπι, αφού εκεί θα βρεις άτομα που θα έχουν παρόμοια ενδιαφέροντα με εσένα. Και προσπάθησε αυτό που είπες, το να ξεκινήσεις να μιλάς και με άλλα άτομα στη σχολή σου. Μπορεί να προκύψει κάποια φιλία, αλλά ακόμα και να μην προκύψει σκέψου το θετικά, ότι θα έχεις διευρύνει τις κοινωνικές σου σχέσεις.

Για να απαντήσω και στην ερώτηση σου, πιστεύω ότι υπάρχει αληθινή φιλία, αλλά ότι δεν είναι κάτι εύκολα επιτεύξιμο. Είναι μια σχέση που χρειάζεται χρόνο, αμοιβαίο νοιάξιμο και προσπάθεια. Μην απογοητεύεσαι! Δεν υστερείς σε κάτι από τους υπόλοιπους, αντιθέτως αξίζεις και εσύ μια ικανοποιητική φιλία και το σημαντικό είναι να πιστέψεις ότι μπορείς να την έχεις.  Προσπάθησε να πιστέψεις περισσότερο στον εαυτό σου και στο ότι είσαι άξια ενδιαφέροντος και προσοχής από τους άλλους. Αν δυσκολευτείς στη διαδικασία αυτή μπορείς να ζητήσεις τη βοήθεια ενός ειδικού.

Σου εύχομαι καλή επιτυχία και να ξέρεις πώς ο, τι άλλο χρειαστείς είμαστε εδώ για εσένα.


*Η στήλη Ψtalk έχει περισσότερο συμβουλευτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστά την Ψυχοθεραπεία ή οποιονδήποτε άλλο τρόπο παρέμβασης.


Στείλε και εσύ τον δικό σου προβληματισμό ανώνυμα και λάβε απάντηση από ειδικό ψυχικής υγείας εδώ

What do you think?

15 Points
Upvote Downvote

Comments

Αφήστε μια απάντηση

Loading…

0

Ψtalk: “Πώς να διαχειριστώ το άγχος για τις Πανελλήνιες εξετάσεις;”

Ψtalk: “Εξέφρασα τα συναισθήματά μου σε κάποιον και δεν βρήκα ανταπόκριση”