in

Ψtalk: ”Δεν αντέχω άλλο. Είμαι σε απόγνωση. Εδώ και 3 χρόνια όλα μου παν ανάποδα”

Απαντά η Ζωή Λόλα, Ψυχολόγος-Κοινωνική Λειτουργός, MSc Εξειδίκευση στην Βιοθυμική Ψυχοθεραπεία-Κλινική Ύπνωση

Δεν αντέχω άλλο… Είμαι σε απόγνωση. Εδώ και 3 χρόνια όλα μου πανε ανάποδα. Έχασα τη δουλειά μου στο εξωτερικό πάνω που είχα αρχίσει να συνηθίζω εκεί και η δουλειά επιτέλους να αποδίδει. Γύρισα στο πατρικό μου στην κωμόπολη που ζω άνεργος πλέον να ζω με τους υπερήλικες γονείς μου με μια ψιλοσύνταξη και οι 2 και να πηγαίνω που και που σε μια άλλη κοντινή πόλη γιατί δεν έχω φίλους στο μέρος που ζω. Δεν λέω ήταν κάπως καλά… Είχα το αμαξάκι μου, κάναμε βόλτες περνούσε κάπως η μέρα… Μετά ήρθε ο κορονοϊός και οι απαγορεύσεις και τα μέτρα με τους εγκλεισμούς, πέρασα 2,5 χρόνια μέσα και σαν να μην έφτανε αυτό μόλις τελείωσαν τα μέτρα και οι περιορισμοί, πεθαίνει ο πατέρας μου ανήμερα το Πάσχα πέρισυ! Μένουμε λοιπόν εγώ και η μητέρα μου μόνοι μας, με κάτι ψηλοχρήματα στην τράπεζα και κάτι δικά μου από τη δουλειά στο εξωτερικό με τη σύνταξη της μάνας μου (343 ευρώ) να αντιμετωπίσουμε τα έξοδα της κειδίας, τους λογαριασμούς κτλ όποτε καταλαβαίνεται. Δουλεία κάθε άλλο παρά εύκολα να βρω με αυτές της συνθήκες και η περιφέρεια μου έχει το μεγαλύτερο ποσοστό ανεργίας στην Ελλάδα. Άλλωστε για αυτό το λόγο έφυγα στο εξωτερικό εξ αρχής. Έρχεται και ο χειμώνας και τώρα που κοιτάζω πίσω και σκέπτομαι λέω πως στο καλό επιβιώσαμε αυτό τον χειμώνα εγώ και η μανά μου, γιατί εδώ έχουμε χειμώνες που δεν έχουν σχέση με Αθήνα και τέτοια…. -25 έφτασε η θερμοκρασία κάπου στον Ιανουάριο! Να είναι καλά ο βενζίνας που μας έβαλε λίγο πετρέλαιο και κάπως περάσαμε αλλά ακόμη του χρωστάμε 1000! Ευρώ. Θέλουμε να πουλήσουμε κάτι αμπέλια και χωράφια που είχε ο πατέρας μου αλλά κάλαμε στη γραφειοκρατία και στα έξοδα των μεταβιβάσεων. Λεφτά δεν υπάρχουν βλέπετε… Φίλοι και συγγενείς να μην πω τίποτε για αυτούς… έχω τρέξει έχω παρακαλέσει αλλά τίποτα. Μόνο λόγια και ψευτοκομπλιμεντα και ψέματα. Οι άνθρωποι της πόλης λογιστές, συμβολαιογράφοι, πολιτικοί μηχανικοί και δικηγόροι κοιτάζουν πώς να σε εξαπατήσουν και να σου φανέ λεφτά και περιουσία παρά να σε βοηθήσουν. Μόνο το κέρδος κοιτάζουν και άσε που δεν τους βρίσκεις ποτέ όταν τους χριαζεσε. Τα ιδία και με τους παπάδες και την εκκλησία. Για ψυχολόγους ούτε κατά διάνυα μόνο επί πληρωμή. Τέλος πάντων, να μη μακρηγορώ πέρασε ο χειμώνας ήρθε η άνοιξη και μετά το Πάσχα μπορέσαμε να βγούμε έξω όσο μπορούσαμε με την ακρίβεια στη βενζίνη και σχεδόν σε όλα. Άνοιξη και ξέρετε με τις υποσχέσεις της έκανα όνειρα για το καλοκαίρι όπως όλοι παρά τη κατάσταση μου, πήγαινα καμία βόλτα στους φίλους μου στην άλλη πόλη, ερχόταν αυτοί είχα και κάποια λεφτά από κάτι πώλησης που έκανα αλλά μάταια. Δεν πήγα πουθενά διακοπές εδώ και 2,5-3 χρόνια, να πάω σε μια συναυλία ήθελα δεν πήγα λόγο χρημάτων και έχω πάνω από 8 χρόνια να πάω και είναι κάτι που μου αρέσει να κάνω παρά πολύ με συνέπεια να μου δημιουργήσει κατάθλιψη. Έχω βαρεθεί αυτή την κατάσταση, να θέλω να κάνω κάτι παρά πολύ και να μην μπορώ λόγο χρημάτων η άλλων καταστάσεων! Το καλοκαίρι που ήθελα να πάω διακοπές έτσι για να ξεφύγω λιγάκι από αυτές της καταστάσεις και τη μονοτονία και τη ρουτίνα σαν άνθρωπος και εγώ όλο αναβολές και κυρίως από τη μανά μου που έλεγε «Περίμενε να πουλήσουμε κανένα αμπέλι και μη βιάζεσαι έχουμε ακόμη μέχρι τον Αύγουστο…» και το ότι δεν υπήρχαν και δεν υπάρχουν ακόμη χρήματα για αυτό πήγαινε από μηνά σε μηνά. Έφτασε ο Αύγουστος, πέρασε και ο δεκαπενταύγουστος λοιπόν και τίποτα. Εδώ σε λίγο μπαίνει ο Σεπτέμβριος… Έχω δη και βλέπω όλους μετά από 2 χρόνια εγκλεισμού να φεύγουν σαν τρελοί για διακοπές έστω για 3ημερα και εγώ πουθενά. Κάπου κάπου μόνο καμία βόλτα με το αμάξι στην γειτονική πόλη που έχω τους περισσότερους φίλους μου. Τώρα τελείωσε και αυτό λόγο ότι από τα χρήματα που είχα από Γερμάνια και αυτά που κατάφερα να μαζέψω από εδώ και από εκεί τελιωσανε, έτσι ώστε να μην έχω να πάω πουθενά με αποτέλεσμα να μένω συνεχεία σπίτι να βλέπω τον καλό καιρό και τους ανθρώπους να διασκεδάζουν και να βγαίνουν έξω και να πηγαίνουν διακοπές και εγώ κάθε μέρα τα ιδία και τα ιδία να μεγαλώνει η κατάθλιψη μου να μην έχω κανέναν να με ακούσει, να μαλώνω και με την μητέρα μου συνεχεία κάτι που δεν θέλω αλλά από τη κλεισούρα δεν είναι και εύκολο, είναι και μεγάλη και αυτή(89)! φοβάμαι μην την χάσω και αυτήν, βλέπω και ότι σιγά σιγά το καλοκαίρι τελειώνει και φοβάμαι για τον χειμώνα που έρχεται και δεν θέλω να περάσω αυτά που περάσαμε τον προηγούμενο και δεν ξέρω τι να κάνω!!! Δουλείες, έχω στήλη άπειρα μειλ από σουπερ μάρκετ μέχρι μπαρ και φούρνους… ακόμη περιμένω απάντηση! Τα ιδία και σε σεμινάρια. Δεν υπάρχουν και πολλές εναλλακτικές εδώ! Φοβάμαι ότι θα μας βρουν έμενα και τη μητέρα μου καμία μέρα τώρα το χειμώνα πεθαμένους κόκκαλο! Συγγνώμη για το μέγεθος αλλά είχα ανάγκη όπως λένε να βγάλω τα εσώψυχα μου γιατί δεν ακούει κάνεις σε αυτό το κράτος και όλοι μιλάμε για αλληλεγγύη μετά! Να τη βράσω τέτοια αλληλεγγύη!!! Ούτε σε έναν ψυχολόγο δεν μπορώ να πάω!!! Είμαι και ανασφάλιστος… Σας παρακαλώ πολύ δημοσιεύστε το! Ευχαριστώ παρά πολύ εκ των πρότερων!

Από τον: Κωνσταντίνο


Αγαπητέ Κωνσταντίνε,

διάβασα το μήνυμά σου και πραγματικά είδα έναν άνθρωπο που κάνει έναν μεγάλο αγώνα και ψάχνει να βρει το θάρρος του και να αναζητήσει βοήθεια με όποιον τρόπο μπορεί. Όταν δεν χάνουμε το κουράγιο και την πίστη στις δυνάμεις  μας και στη ζωή μπορούμε ακόμα και αν προσωρινά φαίνονται αντίξοες οι συνθήκες, να ορθοποδήσουμε και πάλι και να βγούμε νικητές απέναντι σε όποια δυσκολία εμφανιστεί στο δρόμο μας.

Βέβαια τόσο εσύ όσο και οποιοσδήποτε άλλος σε παρόμοια κατάσταση είναι απολύτως λογικό να νιώθει όλη αυτή την αγωνία και απογοήτευση που μου αναφέρεις. Είναι ανθρώπινο, μας κάνει πιο συνειδητούς στον αγώνα που δίνουν και οι άλλοι γύρω μας και μας δίνει τη δυνατότητα να εκτιμήσουμε τα λίγα αλλά πολλές φορές πολύ σημαντικά που υπάρχουν στη ζωή μας. Όπως τη δύναμη που παίρνουμε από τους κοντινούς ανθρώπους που μπορεί να έχουμε δίπλα μας αλλά τους θεωρούσαμε δεδομένους, ένα σπίτι για να κοιμηθούμε, μία απόδραση στην κοντινή πόλη που μπορεί να έχει τη δύναμη να μας κάνει να πάρουμε κουράγιο και να αντιμετωπίσουμε με μια νέα οπτική τη ζωή μας, την ευγνωμοσύνη που είχαμε τη δυνατότητα στο παρελθόν να ταξιδέψουμε και να ζήσουμε καταστάσεις και εμπειρίες που άλλοι άνθρωποι μπορεί να μην καταφέρουν ποτέ να ζήσουν.

Όσα μου αναφέρεις έχουν τόσο ψυχολογικό όσο και κοινωνικό περιεχόμενο οπότε θα προσπαθήσω να σου προτείνω κάποιους τρόπους στήριξης τόσο στο ένα όσο και στο άλλο σκέλος.
Ανέφερες ότι θα ήθελες να απευθυνθείς σε κάποιον ψυχολόγο για στήριξη αλλά ότι δεν υπάρχει η οικονομική δυνατότητα. Η υγεία είναι θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα και όλοι θα πρέπει να έχουμε ίση πρόσβαση σε αυτή. Θα ήθελα να σε ενημερώσω ότι ως ανασφάλιστος δικαιούσαι ελεύθερη και δωρεάν πρόσβαση σε πρωτοβάθμιες και δευτεροβάθμιες δημόσιες δομές υγείας αλλά και σε μονάδες ψυχικής υγείας (για παροχή ψυχολογικής στήριξης), ανεξάρτητα από την οικονομική σου κατάσταση, μόνο με το ΑΜΚΑ σου. Επίσης θεωρώ πολύ χρήσιμο να απευθυνθείς στην Κοινωνική Υπηρεσία  του Δήμου σου (αν δεν υπάρχει στο Δήμο σου μπορείς να απευθυνθείς στη μεγαλύτερη κοντινή πόλη) ώστε να λάβεις ψυχοκοινωνική στήριξη σε σχέση με όλα αυτά τα θέματα που αναφέρεις. Μπορείς ακόμα και στο ίντερνετ να αναζητήσεις δομές που παρέχουν στήριξη σε ευάλωτες κοινωνικά ομάδες. Ένα άλλο που θα σε βοηθούσε πολύ είναι να απευθυνθείς στον ΟΑΕΔ της περιοχής σου και να κανονίσεις συνάντηση με σύμβουλο εργασίας ώστε να οργανώσετε μαζί ένα εξατομικευμένο πλάνο ένταξης σου στην αγορά εργασίας. Θα χρειαστεί να βγάλεις κάρτα ανεργίας και να την ανανεώνεις τακτικά καθώς και να παρακολουθείς τα προγράμματα μακροχρόνια ανέργων που τρέχουν. Αυτό ίσως θα ήταν πιο αποτελεσματικό στην εύρεση της νέας σου εργασίας καθώς όσο μεγαλύτερο είναι το διάστημα ανεργίας σου τόσο υψηλότερη η μοριοδότηση σου σε πιθανή προκήρυξη.

Ανέφερες επίσης τη δυσκολία σου να φύγεις διακοπές. Θα σου πρότεινα να ψάξεις σε σχέση με προγράμματα επιδοτούμενων διακοπών σε όλη την Ελλάδα που τρέχουν κάθε έτος για εργαζόμενους, ανέργους και τις οικογένειές τους μέσω της επιταγής κοινωνικού τουρισμού.

Κατανοώ την ανάγκη σου να συγκρίνεις τη δική σου καθημερινότητα με των άλλων. Η εποχή στην οποία ζούμε έχει έντονο το στοιχείο της προβολής ειδικά μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Δεν μου αναφέρεις την ηλικία σου και αν βλέπεις μέσα από αυτά να φεύγουν διακοπές οι γνωστοί σου. Θα σου πρότεινα όμως να αποφεύγεις να συγκρίνεις τη ζωή σου με αυτή που προβάλλεται από τους άλλους καθώς δεν ανταποκρίνεται πάντα στην πραγματικότητα αυτό που βλέπεις αλλά σε μία τεχνίτη δημιουργία με στόχο τον εντυπωσιασμό ή τον αποπροσανατολισμό από άλλες δύσκολες καταστάσεις που μπορεί να λαμβάνουν χώρα στις ζωές τους το ίδιο διάστημα. Να είσαι σίγουρος ότι αν περνούσαν τόσο καλά οι γύρω σου δε θα τους απασχολούσε να το προβάλλουν σε κανέναν άλλον. Εξάλλου, τα σημαντικότερα πράγματα στη ζωή όπως είναι η φιλία, η αγάπη, η εμπιστοσύνη και η αληθινή εκτίμηση από τους άλλους δεν μπορεί να αγοραστεί με χρήματα ούτε να αποτυπωθεί σε μια στιγμιαία φωτογραφία. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τον ‘’προσωπικό σταυρό’’ που σηκώνει ο καθένας από το περιβάλλον μας όσο και να πιστεύουμε ότι ξέρουμε τη ζωή του. Για το λόγο αυτό θα ήταν καλύτερο να μην επικεντρωνόμαστε μόνο σε κάποιες μεμονωμένες στιγμές ευτυχίας που μπορεί να κοινοποιούν οι γνωστοί μας αλλά να σκεφτόμαστε ότι θα έρθει κάποια στιγμή και η δική μας η ώρα να περάσουμε κάποιες στιγμές ανεμελιάς όπως αυτοί.

Δυστυχώς, η ζωή δεν είναι στρωμένη με τριαντάφυλλα. Όλοι έχουμε μερίδιο που μας αναλογεί και στην λύπη αλλά και στην ευτυχία. Κάποιες φορές πριν έρθει κάτι καλό στη ζωή μας χρειάζεται να περάσουμε και από μέρες όπου δεν βλέπουμε πουθενά λίγο φως μέχρι να καταλάβουμε ότι το φως είμαστε εμείς και να αρχίσουμε να φωτίζουμε, με την εμπιστοσύνη μας στον εαυτό μας και στην ικανότητά του να επιβιώνει και να ξαναγεννιέται μέσα από τις στάχτες του, το περιβάλλον γύρω μας. Και τότε ξαφνικά συνειδητοποιούμε ότι το φως επέστρεψε και πάλι στη ζωή μας. Και μέσα από εμάς και στις ζωές των άλλων.

Από ψυχολογική οπτική θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σου μία αγαπημένη μου έννοια. Την έννοια της  έδρας ελέγχου η οποία αναφέρεται στην θεωρία της κοινωνικής μάθησης και της πηγής ελέγχου του J. Rotter. Η Έδρα ελέγχου αποτελεί στοιχείο της προσωπικότητας ενός ανθρώπου και αφορά στην κατανομή της ευθύνης σε σχέση με τα γεγονότα της ζωή του. Άνθρωποι που παρουσιάζουν την τάση να αποδίδουν την ευθύνη για την ευτυχία/ατυχία ή επιτυχία/ αποτυχία μιας επιλογής τους σε εξωτερικές συνθήκες και δυνάμεις εκφράζονται μέσα από ένα εξωτερικό κέντρο ελέγχου. Δηλαδή επιτρέπουν στον εαυτό τους να αποδώσει την ευθύνη και τον έλεγχο στις εξωτερικές καταστάσεις που συναντούν. Οι εξωτερικοί αυτοί παράγοντες μπορεί να είναι οι άλλοι άνθρωποι, η τύχη ή η μοίρα. Συχνά αναμένουν την επίλυση των υποθέσεών τους από αυτούς θεωρώντας ότι έχουν μικρό μερίδιο ευθύνης, νιώθουν ότι  η πραγματικότητα γύρω τους είναι πολύ δύσκολη και περίπλοκη για να την επηρεάσουν με τις πράξεις τους, αισθάνονται ότι δεν έχουν οι ίδιοι τον έλεγχο της ζωής τους, ρίχνουν το φταίξιμο για τα προβλήματά τους στους άλλους, δυσκολεύονται να βρουν κίνητρο και αποφεύγουν να πάρουν ρίσκα. Είναι πιο επιρρεπείς σε ψυχολογικά, ψυχοσωματικά προβλήματα και είναι πιθανό να παρουσιάσουν έντονα επίπεδα άγχους.

Από την άλλη, άνθρωποι με εσωτερικό κέντρο ελέγχου εστιάζουν στις δικές τους προσπάθειες και δυνάμεις για να δημιουργήσουν την πραγματικότητα που επιθυμούν να ζήσουν. Δεν περιμένουν να έρθουν οι ιδανικές συνθήκες αλλά τις δημιουργούν σταδιακά μέσα από εστιασμένη πρόθεση και προσπάθεια προς την κατεύθυνση που επιθυμούν να πάνε. Άτομα με εσωτερικό κέντρο ελέγχου αποδίδουν τις συνθήκες γύρω τους σε αποφάσεις, πράξεις και αποτελέσματα ανάλογα με τις δικές τους επιλογές και  ικανότητές, που είναι κάτω από τη δική τους κυριαρχία. Έχουν υψηλή αίσθηση αυτό-αποτελεσματικότητας και εμπιστοσύνη ότι έχουν όλα τα εφόδια και την ικανότητα να επιτύχουν αυτό που θέλουν. Αποφεύγουν την εξάρτηση από άλλους ανθρώπους.  Πιστεύουν στην προσπάθεια και στη σκληρή δουλειά, αναλαμβάνουν ρίσκα και αναμένουν τα θετικά αποτελέσματα των κόπων τους. Παρουσιάζουν και εκείνοι κάποιο άγχος, το οποίο συνήθως όμως το αντιμετωπίζουν ως δημιουργική δύναμη που τους κινητοποιεί. Αν και το κέντρο ελέγχου είναι στοιχείο που δείχνει μία κλήση της προσωπικότητας προς μία κατεύθυνση (εσωτερικό/ εξωτερικό) είναι κυρίως αποτέλεσμα κοινωνικής μάθησης και ο κάθε άνθρωπος μπορεί να επιλέξει συνειδητά να καλλιεργήσει μέσα του ψυχολογικές ποιότητες που μπορούν να προωθήσουν την ψυχική του ανθεκτικότητα.

Τέλος, σε σχέση με το μήνυμά σου φαίνεται ότι σε απασχολεί έντονα η έλλειψη υποστηρικτικού δικτύου. Οι άνθρωποι είμαστε κοινωνικά όντα που έχουμε έντονη ανάγκη σύνδεσης και αλληλεπίδρασης μεταξύ μας για να αναπτυχθούμε, να νιώσουμε το αίσθημα ότι ανήκουμε και ότι έχουμε ένα σκοπό στις ζωές των άλλων που μας κάνει σημαντικούς. Είναι συχνό φαινόμενο οι δικοί μας άνθρωποι να βρίσκονται μακριά (λόγω εργασίας, δημιουργίας οικογένειας σε άλλη πόλη κ.α) και να βιώνουμε αισθήματα μοναξιάς ή/ και απομόνωσης. Ένας εύκολος τρόπος κοινωνικοποίησης που θα μπορούσε να σε βοηθήσει να έρθεις σε επαφή με άλλους ανθρώπους είναι η ένταξη σε τοπικές εθελοντικές ομάδες στις οποίες μπορεί να συναντήσεις και άλλους ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα με εσένα (ενασχόληση με περιβαλλοντικά θέματα, αθλητικά, καλλιτεχνικά, παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας κλπ.). Πολύ συχνά μέσα από αυτούς τους χώρους μπορεί να δοθεί η ευκαιρίας δικτύωσης και δημιουργίας κοινωνικού κύκλου γεγονός που μπορεί να οδηγήσει και στο άνοιγμα νέων επαγγελματικών διεξόδων αλλά και εγκαθίδρυσης στενών σχέσεων εκτίμησης με άλλους που έχουν παρόμοιο τρόπο σκέψης με εμάς.

Κωνσταντίνε, η ζωή είναι πρόκληση. Ακόμα και αν δεν είμαστε σε θέση να επιλέξουμε τις καταστάσεις που θα συναντήσουμε σε αυτή μπορούμε να επιλέξουμε τον τρόπο που θα διαλέξουμε να αντιδράσουμε.


*Η στήλη Ψtalk έχει περισσότερο συμβουλευτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστά την Ψυχοθεραπεία ή οποιονδήποτε άλλο τρόπο παρέμβασης.

Στείλε και εσύ τον δικό σου προβληματισμό ανώνυμα και λάβε απάντηση από ειδικό ψυχικής υγείας εδώ

What do you think?

18 Points
Upvote Downvote

Comments

Αφήστε μια απάντηση

Loading…

0

Μεταμνήμη και μνημονικές στρατηγικές.

Σεξουαλική Αγωγή στο σχολείο: Γιατί είναι απαραίτητη;