Έχω μια καλή δουλειά και είμαι παντρεμένη εδώ και 8 χρόνια, χωρίς να έχουμε καταφέρει να κάνουμε παιδιά. Όλα ακούγονται καλά και φυσιολογικά. Πριν 2 χρόνια αποφάσισα να ξεκινήσω ψυχοθεραπεία με μια εξαιρετική ψυχολόγο, γιατί παρόλο που όλα φαινόντουσαν να είναι καλά στη ζωή μου σε γενικές γραμμές, εγώ δεν ένιωθα καλά, αισθανόμουν ότι δεν προχωράει τίποτα στη ζωή μου. Κι έρχομαι στο σήμερα, που έχω πια ανακαλύψει ότι για να κρατάω ισορροπίες και να μην χαλάσω τον γάμο μου και για να μην φύγω από τη δουλειά μου, έκανα όλα τα χρόνια πολλές υποχωρήσεις, περισσότερες από όσο αντέχω. Αποφάσισα λοιπόν να εκφράζω τα θέλω μου πάντα με ωραίο τρόπο και να μην καταπιέζομαι άλλο. Από τότε και μετά αρχίζω να τα χάνω όλα. Ο εργοδότης μου μου κάνει καθημερινό πόλεμο και ο σύζυγός μου έχει αλλάξει συμπεριφορά, βγάζοντας ένα χαρακτήρα πολύ διαφορετικό και σκληρό κ απόμακρο σε σχέση με αυτόν που ήξερα. Νιώθω πολύ τρομαγμένη με όλο αυτό, απογοητευμένη και θυμωμένη. Είμαι 40 χρονών και νιώθω ότι έχω αποτύχει στη ζωή μου, έχω “παγώσει” με όλο αυτό και δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα είναι ζωή μου από δω και πέρα. Σκέφτομαι να χωρίσω αλλά λόγω ηλικίας φοβάμαι ότι θα μείνω μόνη μου για πάντα. Βέβαια ξέρω ότι το να μείνω σε έναν τέτοιο γάμο είναι χειρότερο. Έχουν έρθει τα πάνω κάτω και δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ. Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο που αφιερώσατε να διαβάσετε την ιστορία μου.
Από την: Sophie
Αγαπητή Sophie,
αρχικά σε ευχαριστούμε για το θάρρος σου να μοιραστείς μαζί μας τις σκέψεις σου.
Καταλαβαίνω, από τα όσα μας γράφεις, ότι διανύεις μία περίπλοκη περίοδο. Αυτό το οποίο κατανοώ, είναι πως η όλη δουλειά που έχετε κάνει στην ψυχοθεραπεία είναι ευδιάκριτη, καθώς έχεις μπει στην διαδικασία (είτε συνειδητά, είτε ασυνείδητα) να αναθεωρήσεις πολλά πράγματα. Παλεύεις με τον εαυτό σου και αναγνωρίζεις τα πραγματικά «θέλω» σου και γι’ αυτό το λόγο αντιλαμβάνεσαι τις διάφορες αλλαγές που προκύπτουν.
Πολλοί άνθρωποι διστάζουν να χωρίσουν, κυρίως λόγω του φόβου της αβεβαιότητας, ο οποίος μπορεί να μεταφραστεί ως ανησυχία και άγχος για το άγνωστο και για την προσαρμογή σε μία νέα κατάσταση. Ο λόγος για τον οποίο φοβόμαστε την αβεβαιότητα, σχετίζεται με την περιορισμένη γνώση και υποστήριξη που μπορεί να έχουμε για ένα μεγάλο εύρος καταστάσεων της ζωής.
Αν έχεις τέτοιες σκέψεις, θα ήταν χρήσιμο το να τις μοιραστείς με κοντινά σου πρόσωπα, καθώς αυτό θα σου δώσει ανακούφιση. Επίσης, αν δεν έχεις συζητήσει με τον σύζυγό σου, είναι σημαντικό να του εκφράσεις τους προβληματισμούς σου (πχ. για την αλλαγή της συμπεριφοράς του) και τα συναισθήματά σου, ώστε να ακούσεις και τη δική του πλευρά.
Επίσης, είναι μεγάλης σημασίας να φροντίζεις τον εαυτό σου και να του δίνεις την απαραίτητη προσοχή, ακολουθώντας έναν υγιεινό τρόπο ζωής, μαζί με μέτρια φυσική άσκηση (πχ. περπάτημα κάθε μέρα 20’). Σε αυτό μπορούν να σε βοηθήσουν και τα αγαπημένα σου πρόσωπα, με τα οποία μπορείς να συζητάς μαζί τους, καθώς το να μοιράζεσαι τις σκέψεις σου, τα συναισθήματά σου και να μην απομονώνεσαι, είναι από τα σημαντικότερα πράγματα που μπορείς να κάνεις.
Τέλος, θα σου πρότεινα να συνεχίσεις την ψυχοθεραπεία σου, καθώς φαίνεται να σε ωφελεί. Ελπίζω μέσα από το κείμενό μου να σου έδωσα τροφή για σκέψη.
