in , ,

Ίσος χρόνος και με τους δύο γονείς; (Συνεπιμέλεια;)


Πολύ έχει απασχολήσει το νομοσχέδιο για την συνεπιμέλεια των παιδιών από τους δύο γονείς του. Αρκετό διαδικτυακό μελάνι έχει χυθεί και δεν θα μπορούσα να παραλείψω ως ψυχολόγος με ειδίκευση στα παιδιά να αναφερθώ σε αυτό.

Αρχικά, οφείλουμε να διαλευκάνουμε την επίδραση του διαζυγίου στους περισσότερους άντρες. Ένας χωρισμός ακόμα και αν στο τέλος μπορεί να βιωθεί λυτρωτικά για το ένα ή και τα δύο μέρη, κατά βάση είναι μια επώδυνη εμπειρία. Τραυματική θα τη χαρακτήριζα και μια συνθήκη γεμάτη πένθος.

Ωστόσο, το κοινωνικό στερεότυπο που θέλει τους άντρες απόλυτα δυναμικούς (με το οποίο πολλοί άντρες γαλουχήθηκαν) δημιουργεί συναισθήματα ντροπής και φόβου στους άνδρες που νιώθουν θλίψη. Αν εκφράσουν την λύπη τους για τα χαμένα τους όνειρα, φοβούνται ότι αμφισβητείται η ανδρική τους ταυτότητα.

Άλλωστε, η έκφραση τέτοιων συναισθημάτων, θλίψης, προσιδιάζει την γυναικεία διαχείριση της απώλειας και ως εκ τούτου δημιουργεί φόβους εκθήλυνσης και ντροπή στους άνδρες που έχουν μάθει να ορίζουν την ταυτότητά τους σε αντιπαραβολή με την γυναικεία.

Η  θλίψη που γίνεται ντροπή προκαλεί και συχνά εκφράζεται στους άνδρες σε μια γενικευμένη οργή, ενίοτε με επιθετικότητα. Ο έλεγχος αυτής της οργής πολλές φορές παίρνει την μορφή συγκαλυμμένης κατάθλιψης πίσω από αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές όπως ο αλκοολισμός, η επικίνδυνη οδήγηση ή ακόμα και σεξουαλικές συμπεριφορές υψηλού κινδύνου.

Αυτά, χρειάζεται κανείς να τα σκεφτεί καθώς ο πατέρας είναι αυτός που αποχωρίζεται συνήθως την οικιακή στέγη. Δεδομένου ότι στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων η φυσική επιμέλεια των παιδιών δινόταν μέχρι πρότινος μόνο στην μητέρα. Έτσι, πολύ συχνά ο πατέρας που χώριζε καλούνταν να επαναπροσδιορίσει το ρόλο του στη ζωή των παιδιών του με βάση τη νέα πραγματικότητα.

Παρόλα αυτά, η μητέρα προσπαθούσε ορισμένες φορές με έμμεσο ή και άμεσο τρόπο να απομακρύνει το παιδί από τον πατέρα. Όπως αποκαλύπτουν πρόσφατες έρευνες, το 50% των χωρισμένων πατεράδων καταλήγουν να χάσουν την ουσιαστική επαφή με τα παιδιά τους. Από αυτούς κάποιοι απομακρύνονται εντελώς, διακόπτοντας κάθε επικοινωνία, ενώ άλλοι διατηρούν μια σχεδόν εθιμοτυπική σχέση, μία Κυριακή κάθε τόσο.

Πολλοί πατεράδες αισθάνονται ανεπαρκείς μπροστά στις απαιτήσεις της φροντίδας των παιδιών.  Νιώθοντας ότι δεν τα καταφέρνουν, οι πατεράδες σταδιακά απομακρύνονται. Χωρίς όμως αυτή την τακτική επαφή κατά τη νηπιακή ηλικία, το δέσιμο δεν επιτυγχάνεται ποτέ. Υπάρχει, λοιπόν, μια τάση, όταν οι γονείς χωρίζουν ενώ τα παιδιά είναι ακόμα πολύ μικρά, να σχηματίζεται ένας κλοιός γύρω από τα παιδιά και τη μητέρα με έναν τρόπο που ο πατέρας μένει απέξω. Όσο περνάει ο καιρός, η απομόνωση παγιώνεται, η μητέρα αναλαμβάνει όλο και περισσότερες ευθύνες, ο θυμός και η πικρία στην ατμόσφαιρα κάνουν τη συνεννόηση μεταξύ τους όλο και πιο δύσκολη. Αυτή η κατάσταση μερικές φορές είναι τόσο επώδυνη για τον πατέρα, που τον ωθεί να αποσυρθεί εντελώς από τη σχέση με τα παιδιά του.

Ωστόσο, ένας πατέρας που αποκόβεται από τη ζωή των παιδιών του στέλνει το έμμεσο μήνυμα ότι δεν αξίζουν το χρόνο του και την προσοχή του. Ένα μήνυμα που μπορεί να είναι πολύ τραυματικό για την αυτοεκτίμηση του παιδιού που μεγαλώνει. Όμως γιατί οι πατεράδες να το κάνουν αυτό; Ο πατέρας δεν επιθυμεί να δημιουργήσει αρνητικά συναισθήματα στο παιδί του ωστόσο ο ρόλος της μητέρας είναι καταλυτικός στη σχέση πατέρα-παιδιού τόσο κατά τον έγγαμο βίο όσο και μετά το διαζύγιο. Αν ο πατέρας αποκλειστεί από τη μητέρα, θα παραμείνει εξίσου αποκλεισμένος και από για το παιδί. Η μητέρα θα πρέπει να γνωρίζει ότι ο πατέρας είναι ιδιαίτερα σημαντικός για την ομαλή ανάπτυξη του παιδιού.

Αυτό θα μας κάνει εύκολα να συμπεράνουμε γιατί αυτό το νομοσχέδιο της συνεπειμέλειας μας είναι απαραίτητο. Φάνηκε πως οι επιπτώσεις του διαζυγίου στο πατρικό ρόλο είναι σημαντικότερες και περισσότερες από ότι στο μητρικό. Τα ερευνητικά δεδομένα αποδεικνύουν ότι οι απλές συναντήσεις του πατέρα με τα παιδιά δεν συνεπάγεται απαραίτητα μια αποτελεσματική προσαρμογή του παιδιού στο διαζύγιο. Απαιτείται από τον διαζευγμένο πια πατέρα να συνεχίσει να συμμετέχει ενεργά στην διαπαιδαγώγηση του παιδιού, όχι ως ένας φίλος του παιδιού ή κάποιος που περνάνε καλά τα σαββατοκύριακα, αλλά ένα πατέρας με σταθερή παρουσία και στάση.

Τέλος προτείνονται ορισμένοι τρόποι κατάλληλης διαπαιδαγώγησης και από τους δύο γονείς στο διαζύγιο συνεπιμέλειας.

  • Κοινός τρόπος διαπαιδαγώγησης από τους δύο γονείς. Η κοινή αντιμετώπιση του παιδιού είναι απαραίτητη διότι του προσφέρει ασφάλεια και σταθερότητα στοιχείααπαραίτητα για την ομαλή ανάπτυξη του.
  •  Οι σημαντικές αποφάσεις που αφορούν το παιδί θα χρειάζεται να λαμβάνονται από κοινού.
  • Ενεργητική συμμετοχή του πατέρα σε όλες τις σημαντικές στιγμές (γιορτές, γενέθλια, κοινωνικές εκδηλώσεις, αρρώστια κ.α.) του παιδιού.
  • Η τήρηση υποσχέσεων από την πλευρά του πατέρα βοηθά στη δημιουργία και στην εδραίωση μια σχέσης εμπιστοσύνης σε μια περίοδο γενικότερης αναστάτωσης και ταραχής όπως αυτή στη διάρκεια αμέσως μετά το διαζύγιο. Κάθε φορά που ο πατέρας αθετεί μια υπόσχεση που έδωσε στο παιδί του δημιουργεί ένα χάσμα επικοινωνίας μαζί του με αποτέλεσμα η σχέση αυτή να βασίζεται στο ψέμα και στην αναξιοπιστία.
  • Στήριξη του μητρικού ρόλου από την πλευρά του πατέρα. Ο πατέρας θα πρέπει να λάβει υπόψη του ότι η πρώην γυναίκα του παραμένει η μητέρα του παιδιού του γι’ αυτό το λόγο πρέπει να τη σέβεται και να την εκτιμά.
  • Ο πατέρας όταν θα παίρνει το παιδί τις ημέρες που του αναλογεί, θα χρειαστεί αυτές να τις αφιερώνει εξολοκλήρου στο παιδί και να μη μοιράζεται το χρόνο του με ένα τρίτο πρόσωπο ή την εργασία του.
  • Στο πρώτο χρονικό διάστημα θα χρειαστεί να υπάρξει ελαστικότητα και κατανόηση από την πλευρά του πατέρα αν το παιδί αρνείται να περάσει το σαββατοκύριακο μαζί του. Η διανυκτέρευση μακριά από το σπίτι και το δωμάτιο του για το παιδί της προσχολικής ηλικίας είναι δυσάρεστη εμπειρία πατέρας. Προκειμένου το παιδί να νιώσει ασφάλεια στο νέο σπίτι, θα μπορούσε ο πατέρας να δημιουργήσει ένα δικό του δωμάτιο ή ένα μικρό χώρο όπου εκεί θα μπορέσει να τοποθετήσει τα ρούχα του, τα παιχνίδια του κ.α. απαραίτητα πράγματα.

Πηγές: «Όταν ο γάμος διαλύεται» , «Επίδραση διαζυγίου στα παιδιά» ΕΚΠΑ, 2012

What do you think?

10 Points
Upvote Downvote

Comments

Αφήστε μια απάντηση

Loading…

0

Ψtalk: “Έχω πρόβλημα με την ζήλεια μου και δεν ξέρω πώς να το αντιμετωπίσω.”

Ψtalk: “Τι να κάνω που οι γονείς μου τσακώνονται συνέχεια;”