Πώς συνδέεται το σύνδρομο του βραστού βατράχου με τη συναισθηματική κόπωση των ανθρώπων;
Ο Olivier Clerc, Γάλλος συγγραφέας και φιλόσοφος, εισήγαγε την έννοια του «συνδρόμου του βραστού βατράχου», με μια ιστορία βασισμένη στη βιολογία. Αν τοποθετούσε κάποιος έναν βάτραχο μέσα σε καυτό νερό, ο τελευταίος θα καταλάβαινε την απότομη αλλαγή του περιβάλλοντος και θα πηδούσε έξω από αυτό για να σωθεί. Αντιθέτως, βάζοντάς τον σε ένα σταδιακά θερμαινόμενο νερό, 0,02 βαθμούς κελσίου ανά λεπτό, ο βάτραχος θα προσαρμοζόταν στη συνθήκη αυτή για να επιβιώσει, αλλά χωρίς να το περίμενε σιγά σιγά θα γινόταν βραστός.Το ερώτημα που δημιουργείται, όμως, είναι το εξής: «Tί σκότωσε τελικά τον βάτραχο; Το ζεστό νερό ή μήπως ο ίδιος του ο εαυτός;»
Βάτραχος και άνθρωποι.
Στην καθημερινότητά μας λαμβάνουν χώρα αλλαγές σε διάφορους τομείς της, σε κάποιες από τις οποίες τείνουμε να καταναλώνουμε ενέργεια ώστε να προσαρμοστούμε, ενώ στην πραγματικότητα θα έπρεπε να φύγουμε τελείως από αυτές, διότι μας προκαλούν δυσάρεστα συναισθήματα. Με άλλα λόγια εντάσσουμε τους εαυτούς μας σε καταστάσεις που δε μας ταιριάζουν μόνο και μόνο επειδή αρνούμαστε να τις αλλάξουμε και πιστεύουμε πως δεν είναι και τόσο σημαντικές, μέχρι τη στιγμή που συνειδητοποιούμε το λάθος που έχουμε κάνει, αλλά τότε είναι αργά για να ξεφύγουμε. Όλο αυτό μας οδηγεί στην κακομεταχείριση του εαυτού μας, πάνω στο οποίο αναφέρεται και το σύνδρομο του βραστού βατράχου. Εμείς οι ίδιοι ηθελημένα κάνουμε υπομονή και αποφεύγουμε καταστάσεις και ανθρώπους που μας κουράζουν ψυχικά και μας προκαλούν συναισθηματική κόπωση. Και η τελευταία δε γίνεται εύκολα αντιληπτή από την αρχή, γιατί με αργούς αλλά σταθερούς ρυθμούς μετατρέπεται σε κομμάτι της καθημερινής μας ζωής, με εμάς να νομίζουμε πως έχουμε προσαρμοστεί. Έτσι, μπορεί να δικαιολογηθεί και η έλλειψη αντιδραστικότητας και η αδράνεια που μας κατακλύζουν. Όπως ακριβώς συνέβη και με τον βάτραχο, ο οποίος όχι μόνο δεν αντέδρασε στην αλλαγή της θερμοκρασίας του νερού, αλλά χουχούλιασε μέσα σε αυτό ξοδεύοντας την ενέργειά του. Περιπτώσεις κακομεταχείρισης μπορούν να βρεθούν σε διάφορες εκφάνσεις, από τις κοινωνικές έως και τις ερωτικές σχέσεις. Από τον φίλο που θα σε θυμάται όποτε εκείνος θέλει και θα μιλάει άσχημα πίσω από την πλάτη σου, μέχρι το αφεντικό που θα σου φορτώνει και άλλες εργασίες που δεν ανήκουν στα καθήκοντά σου, αλλά και μέχρι τον σύντροφό που από κει που όλα φάνταζαν τέλεια στο ξεκίνημα, ξαφνικά αρχίζει να προβάλλει έναν εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα και να μετατρέπεται σε κακοποιητικό, είτε ψυχικά είτε λεκτικά είτε σωματικά.
Πώς να προνοήσουμε ώστε να μην πέσουμε θύμα του συνδρόμου του βραστού βατράχου;
Η λύση που θα μας σώσει για να μη φτάσουμε σε αυτό το σημείο της κακομεταχείρισης, είναι να παίρνουμε κάποιες αποστάσεις κατά καιρούς, είτε από τους ανθρώπους τριγύρω μας είτε από καταστάσεις που δε μας κάνουν να αισθανόμαστε καλά με εμάς και να παρατηρούμε από άλλη οπτική γωνία, τι είναι αυτό που μας συμβαίνει. Κρίνεται σημαντικό να αξιολογούμε τις αντοχές που έχουμε απέναντι σε μια συνθήκη και να γνωρίζουμε ποια θα είναι τα θετικά και ποια τα αρνητικά της απόφασης και αντίδρασης που θα έχουμε σε αυτήν. Και φυσικά, παίρνοντας την απόσταση που θα χρειαστεί, οφείλουμε να μην ευελπιστούμε ότι τα πράγματα σε εύλογο χρονικό διάστημα θα γίνουν καλύτερα, διότι με αυτόν τον τρόπο θα μπούμε σε έναν φαύλο κύκλο, από όπου δε θα καταφέρουμε να βγούμε ποτέ!
«Η πιο μεγάλη τέχνη είναι να ξέρεις να αποχωρείς την κατάλληλη στιγμή.» -Νίτσε
Βιβλιογραφία:
meygeia.gr/sindromo-tou-vrastou-vatrachou-otan-den-mporoume-na-antidrasoume-stin-kakometachirisi
