in , , ,

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ

Child sitting alone in living room

Αν και μοιάζει αθώο ένα απλό «άριστα» ή ένα «αδιάβαστος», στην πραγματικότητα το αντίκτυπο που αυτοί οι χαρακτηρισμοί έχουν στην προσωπικότητα και τη  ψυχολογία των μαθητών είναι τεράστιο. Έχει παρατηρηθεί πως ακόμη και το κόκκινο χρώμα του στυλό διόρθωσης, μπορεί να προκαλέσει άγχος και ταραχή στους μαθητές ή  ακόμα και να τους αποθαρρύνει από την προσπάθεια.

Δυο είναι οι αντικρουόμενες απόψεις σχετικά με την ύπαρξη βαθμολογίας στα σχολεία. Από τη μια πλευρά οι υποστηρικτές της, αποδίδουν τη σπουδαιότητά της στο ότι οι μαθητές ενημερώνονται για την επίδοσή τους, οι γονείς πληροφορούνται για το μαθητικό επίπεδο των παιδιών τους, το κοινωνικό σύνολο εν γένει ταξινομεί τα υποκείμενα του βάσει της σχολικής βαθμολογίας ενώ αποδεικνύονται εμπράκτως τα αποτελέσματα της διδασκαλίας.

Από την άλλη πλευρά, οι μαχητές των σχολικών βαθμολογιών στέκονται στο γεγονός ότι με τον τρόπο αυτό καλλιεργείται η βαθμοθηρία και όχι η ουσιαστική μάθηση. Τα παιδιά μοχθούν για το  πολυπόθητο άριστα, χωρίς να τα ενδιαφέρει η νέα γνώση. Επιπλέον ενισχύεται ο αθέμιτος ανταγωνισμός, η υπεροψία σε περίπτωση καλών βαθμών και η απογοήτευση σε περίπτωση χαμηλών.

Η σχολική αποτυχία μπορεί να προκαλέσει αισθήματα ματαίωσης, κοινωνικής κατωτερότητας, αποκλεισμού και φυσικά να επιφέρει χαμηλά επίπεδα αυτοεκτίμησης. Σε σπάνιες περιπτώσεις έχουν σημειωθεί απόπειρες αυτοκτονίας, κατάθλιψη και κοινωνική παραβατικότητα. (Κασσωτάκη 2011).

Πρέπει να γίνει ξεκάθαρο εκ μέρους του σχολείου και κατανοητό εκ μέρους της οικογένειας, πως το μαθητικό σφάλμα δεν συνεπάγεται κοινωνική αποτυχία. Μια χαμηλή βαθμολογία σε μια εξέταση, μπορεί εύκολα να ανατραπεί σε ένα επόμενο διαγώνισμα. Η χαμηλή επίδοση στα σχολικά μαθήματα μπορεί να είναι απλά ένδειξη ότι το παιδί έχει άλλα ενδιαφέροντα και όχι ότι θα αποτύχει στη μετέπειτα ζωή του όπως καλλιεργείται δυστυχώς από πολλούς γονείς. Η συνεχής πίεση και οι εντάσεις από την πλευρά της οικογένειας, μόνο αρνητικά αποτελέσματα μπορούν να φέρουν.

Η μάθηση απαιτεί προσπάθεια, στον βαθμό που καθένας μπορεί να προσφέρει. Το κάθε παιδί έχει ξεχωριστές ανάγκες και δυνάμεις και σύμφωνα με αυτές πρέπει να αξιολογείται από οικογένεια, σχολείο, κοινωνία!

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ.

  • Δημητρόπουλος, Ευστ. (1987). Μπροστά στις εξετάσεις από την Α Λυκείου μέχρι τις Γενικές. Αθήνα: Θυμάρι
  • Δημητρόπουλος, Ευστ. (2003). Εκπαιδευτική Αξιολόγηση. Η αξιολόγηση του μαθητή. Αθήνα: Γρηγόρης
  • Μαριδάκη – Κασσωτάκη (2011). Παιδαγωγική Ψυχολογία.
  • Αθήνα: Διάδραση.

What do you think?

Comments

Αφήστε μια απάντηση

Loading…

0

Ψtalk: “Ξαφνικά από τις σκέψεις μου νιώθω να πνίγομαι”

Ψtalk: “Βάζω τον εαυτό μου σε μια φυλακή και περιμένω απο τους άλλους να με βγάλουν.”