in , ,

Μοναξιά και Παιδί

_______________________________________________________________________________

Οι περισσότεροι ίσως από μας, έχουμε κάποια στιγμή στη ζωή μας νιώσει «μόνοι», γεγονός που είτε ίσχυε, είτε έτσι το βιώναμε εμείς εξαιτίας κάποιας ψυχολογικής κατάπτωσης.

Τι γίνεται όμως όταν το παιδί αισθάνεται μόνο; Πόσο μάλλον όταν το παιδί είναι σε μικρή ηλικία, πριν την εφηβεία;

Αυτή η αίσθηση της μοναξιάς, μπορεί να είναι κοινωνική/εξωτερική , δηλαδή το παιδί να αισθάνεται παραγκωνισμένο από το κοινωνικό σύνολο –σχολείο, φίλοι- και γι’ αυτό να απομονώνεται. Σε αυτή την κατηγορία εμπίπτει το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού κατά το οποίο ο αποκλεισμός, μεταφράζεται σαν ένα είδος τιμωρίας της ισχύουσας τάξης στο ανίσχυρο άτομο.

Από την άλλη πλευρά, παρατηρείται η ψυχολογική /εσωτερική μοναξιά. Σε αυτή την περίπτωση, το παιδί, αν και έχει φίλους και είναι ενταγμένο σε ένα οργανωμένο κοινωνικό πλαίσιο, νιώθει πως δεν ανήκει σε αυτό, δεν καλύπτονται οι ανάγκες του για επικοινωνία και η αλληλεπίδραση είναι ανεπαρκής. Έτσι, επιλέγει είτε να απομονωθεί και να κλειστεί στον εαυτό του, είτε να στραφεί προς αναζήτηση άλλου φιλικού κύκλου.

Η μοναξιά διαφέρει από την μοναχικότητα καθώς η πρώτη είναι ακούσια και ανεπιθύμητη, ενώ η δεύτερη, στοιχείο της προσωπικότητας και συνειδητή επιλογή. Σκοπός και χρέος των ενηλίκων, οικογένειας και σχολείου, είναι να βοηθήσουν το παιδί να αναγνωρίσει τι είναι αυτό που αισθάνεται, τους λόγους για τους οποίους συμβαίνει καθώς και πιθανούς τρόπους αντιμετώπισης του. Τέλος, δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να θεωρηθεί ταμπού, μια τέτοια συζήτηση να γίνει με έναν ειδικό, ώστε να βοηθήσει το παιδί να δουλέψει με τον εαυτό του και τον εσωτερικό του κόσμο.

What do you think?

15 Points
Upvote Downvote

Comments

Αφήστε μια απάντηση

Loading…

0

Ψtalk: “Νιώθω συνεχώς την ανάγκη να ικανοποιω τους άλλους.”

Ψtalk: “Στη καραντίνα συνειδητοποίησα ότι δεν έχω κανέναν στον οποίο να μπορώ να βασιστώ.”