in , ,

Μην κατηγορείς το θύμα…


Τα θύματα ενδοοικογενειακής βίας βιώνουν πολύ έντονα και αντιφατικά συναισθήματα και καταστάσεις. Κατανοούν ότι η κατάσταση στην οποία ζουν είναι νοσηρή αλλά ταυτόχρονα φοβούνται να φύγουν από αυτή. Μπορεί να σου φαίνεται περίεργο τώρα που το διαβάζεις αυτό αλλά δες λίγο παρακάτω μερικού από τους λόγους για τους οποίους μπορεί το θύμα να μην απομακρύνεται από τον θύτη ή γιατί συνεχίζει να γυρίζει αν φύγει.

Για το θύμα ο θύτη είναι το κέντρο του κόσμου, ρυθμιστή των πάντων και κάνει τα πάντα για να μη τον θυμώσει, να μην τον εκνευρίσει, να μην τον ενοχλήσει. Ο θύτης από την άλλη νιώθει ότι έχει εξουσία και κάνει τα πάντα για να είναι όλα υπό τον έλεγχο του. Άρα μπορούμε να πούμε ότι έχει παγιωθεί μια σχέση εξάρτησης ανάμεσα τους, δεν νιώθουν αυτόνομοι ψυχολογικά και έχουν ανάγκη αυτήν την άρρωστη σχέση.

Το θύμα πλέον έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση, το έχει πειστεί ο θύτης ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει μόνο του. Θεωρεί ότι ο θύτης έχει δίκιο που το υποτιμά, το μειώνει , το εξευτελίζει άρα καταλήγει να καταργεί την ύπαρξή του και γίνεται φάντασμα του εαυτού του και πλέον έχει υιοθετήσει μια παθητική συμπεριφορά και ανέχεται εξευτελισμούς, προσβολές, υπομένει, δεν αντιδρά γιατί πιστεύει ότι το αξίζει.

Το θύμα φοβάται την συμπεριφορά του θύτη που έχει σαν συνέπεια την παγίδευση και τον εγκλωβισμό σε μια κατάσταση φόβου, απειλών και σε συνδυασμό με την χαμηλή αυτοεκτίμηση φοβάται την αντίδραση του θύτη αν μάθει ότι σκοπεύει να απομακρυνθεί από τη σχέση, φοβάται το θυμό και την οργή του.

– Μια συνηθισμένη τακτική του θύτη είναι να περιορίζει σταδιακά το θύμα από συγγενικές και φιλικές επαφές, που «το επηρεάζουν», «θέλουν να χαλάσουν την ευτυχία τους», «ζηλεύουν». Όσο πιο απομονωμένο και ελεγχόμενο το θύμα τόσο πιο σίγουρη η εξουσία του θύτη.

Το θύμα κρύβει την κακοποίηση από φιλικό και συγγενικό περιβάλλον γιατί νιώθει ντροπή και δεν θέλει να μαθευτεί. Ενώ υπάρχουν εμφανή σημάδια κακοποίησης (μώλωπες) βρίσκει δικαιολογίες (έπεσα από τη σκάλα, χτύπησα) δεν μιλά, κρύβεται, αποφεύγει συγγενείς και φίλους μην παρατηρήσουν κάτι και τότε τι θα τους πει; Ακόμη κι αν το περιβάλλον θέλει να βοηθήσει, αρνείται τη βοήθεια. Δυστυχώς υπάρχουν και περιπτώσεις, όπου το συγγενικό περιβάλλον είναι συνεργός με το θύτη, δείχνοντας ανοχή.

– Αν το θύμα δεν εργάζεται και εξαρτάται οικονομικά από τον θύτη τότε κάνει υπομονή μήπως κι αλλάξουν τα πράγματα και αν υπάρχουν παιδιά για να μην μεγαλώσουν τα παιδιά τους σε ένα «χαλασμένο» σπίτι.

Το ενοχικό συναίσθημα είναι πολύ έντονο. Δέχεται την ευθύνη για την βίαιη συμπεριφορά του συντρόφου, πιστεύει ότι φταίει το ίδιο και αρνείται το θυμό που νιώθει για την κακοποίηση.

– Tο θύμα, κυρίως η γυναίκα, μέσα από τη σιωπή και την ανοχή πιστεύει ότι προστατεύει τα παιδιά του κι ότι κάνει το καλύτερο για αυτά. Μπορεί να ακούγεται παράλογο αλλά νομίζει ότι αν δεν αντιμιλά, δε διαφωνεί και αποδέχεται όλες τις παράξενες και παράλογες συμπεριφορές του συντρόφου εξασφαλίζει μια ήρεμη οικογενειακή ζωή για τα παιδιά του.

Tα θύματα παραδέχονται ότι είναι ερωτευμένα με το θύτη και είναι πρόθυμα να ξεχάσουν τα βίαια επεισόδια. Ο θύτης μετά από τη βίαιη συμπεριφορά, ενεργεί απολογητικά, υπόσχεται ότι ήταν η τελευταία φορά, ότι δεν θα ξαναγίνει. Η πραγματικότητα όμως δείχνει το αντίθετο. Τα περιστατικά βίας επαναλαμβάνονται και κάθε επόμενη φορά ο θύτης έχει όλο και λιγότερες τύψεις για την συμπεριφορά του.

– Για τα θύματα είναι δύσκολο ακόμη και να φανταστούν ότι μπορούν να συνεχίσουν τη ζωή τους μακριά από το θύτη. Δυσκολεύονται να δουν τον εαυτό τους σαν ξεχωριστή προσωπικότητα. Δεν πιστεύουν ότι υπάρχει ζωή μακριά του και για αυτό είναι τόσο δύσκολο το βήμα της αποχώρησης από την ενδοοικογενειακή βία.

Για αυτούς τους λόγους (και για άλλους τόσους), που όποιος δεν την έχει βιώσει δεν μπορεί να καταλάβει και να νιώσει τι βιώνει και τι σκέφτεται το θύμα, καλό είναι να σκεφτόμαστε λίγο περισσότερο τι λέμε όταν μιλάμε σε θύματα ενδοοικογενειακής βίας γιατί μπορεί για όποιον είναι απ’ έξω να μοιάζει εύκολο το να φύγει αλλά δεν είναι τελικά.

Για αυτό πριν σου βγει να πεις με περίσσια ευκολία “φύγει γιατί κάθεσαι;”. Σκέψου το ξανά και αν θες να πεις κάτι είναι προτιμότερο κάτι τέτοιο: “όταν το πάρεις απόφαση να φύγεις εγώ θα είμαι εδώ για σένα να σε στηρίξω και να σε βοηθήσω όπως μπορώ”.

Πριν πεις “δεν μπορεί κάτι θα έκανε για να αντιδράει έτσι ο σύντροφος” σκέψου ότι αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν από την  αρχή έτσι αντιθέτως ήταν πολύ γλυκός και τρυφερός και όταν ένιωσε ότι έχει τον πλήρη έλεγχο του θύματος του τότε και μόνο εμφάνισε τον πραγματικό του εαυτό ενώ συνέχιζε στους υπόλοιπους έξω να δείχνει το πρόσωπο του “καλού παιδιού”.

Πριν βιαστείς να μιλήσεις και να “κρίνεις” το θύμα σκέψου πως το μόνο που νιώθει μεγάλα διαστήματα της ημέρας είναι ο φόβος, ο φόβος για την ίδια του τη ζωή.

Θέλει πολύ κουράγιο και δύναμη ψυχής από την πλευρά του θύματος για να μπορέσει να κάνει αυτό το βήμα για να απομακρυνθεί και τελικά να φύγει οριστικά από αυτήν την άρρωστη σχέση. Και αυτό που μπορούμε να κάνουμε εμείς οι απ’ έξω είναι μόνο να δείξουμε κατανόηση και να το κάνουμε να νιώσει ασφάλεια για να μπορέσει να προχωρήσει.

What do you think?

Comments

Αφήστε μια απάντηση

Loading…

0

Ψtalk: “Άρχισα να βρίσκω διέξοδο στον αυτοραυματισμό”

Ψtalk: “Φοβάμαι να πάω να σπουδάσω σε άλλη πόλη”