in ,

Κόψε το Σχοινί


Έχεις αμφιβάλει ποτέ για τις ικανότητές σου; Έχεις αναρωτηθεί ποτέ αν θα καταφέρεις να πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου; Μήπως έχεις πει ποτέ τη φράση «Δεν είμαι εγώ για αυτά»; Αν απάντησες ναι, τότε συγχαρητήρια, είσαι ένας από εμάς! Και με το “εμάς”, αναφέρομαι σε όλους τους ανθρώπους που έζησαν, ζουν και θα ζήσουν πάνω σε αυτόν τον πλανήτη. Αν πιστεύεις πως ο πιο επιτυχημένος άνθρωπος στον κόσμο δεν αμφέβαλε ποτέ για τον εαυτό του κάνεις μεγάλο λάθος. Η διαφορά ενός επιτυχημένου ανθρώπου με κάποιον που τελικά δεν τα κατάφερε έγκειται αλλού. Πριν δούμε όμως το που βρίσκεται η διαφορά ας δούμε μια ιστορία.

Πρόκειται για μια ιστορία από ένα παιδικό βιβλίο του A. M. Marcus το οποίο ονομάζεται «Ο Ελέφαντας και το Σχοινί». Σύμφωνα με την ιστορία, μια μέρα ένας άνθρωπος περνούσε έξω από ένα τσίρκο. Βλέποντας τους ελέφαντες, αυτό που του έκανε μεγάλη εντύπωση, ήταν πως οι ελέφαντες δεν ήταν μέσα σε κλουβιά ή δεμένοι με σιδερένιες αλυσίδες. Το μόνο που κρατούσε αυτά τα μεγαλειώδη πλάσματα είναι ένα απλό σχοινί δεμένο στο ένα τους πόδι. Η απορία του έκπληκτου περαστικού ήταν η εξής: «Πως γίνεται ένα τόσο μικρό εμπόδιο να κρατά δέσμιο ένα τόσο ισχυρό πλάσμα;». Αποφασίζει λοιπόν να ρωτήσει έναν από τους εκπαιδευτές. Τότε λαμβάνει την εξής απάντηση: «Όταν οι ελέφαντες είναι πολύ μικροί, το σχοινί αυτό είναι ικανό να τους κρατήσει δέσμιους. Δεν έχουν τη δύναμη να το κόψουν. Έτσι μεγαλώνουν με την ιδέα ότι δεν μπορούν να κόψουν το σχοινί, παύοντας πλέον να προσπαθούν. Αυτό που τους κρατά δεμένους δεν είναι το σχοινί, αλλά η ιδέα πως δεν μπορούν να το κόψουν!».

Το παραπάνω δεν παύει να είναι μια απλή ιστορία, όμως από πίσω κρύβεται κάτι που βασανίζει όλους μας. Το αντίστοιχο “σχοινί” στη ζωή μας μπορεί να είναι ένας άλλος άνθρωπος, μια κατάσταση, ακόμη και μια ιδέα. Ο γονιός/φίλος(η)/σύντροφος που θα μας πει πως αυτό που θέλουμε να κάνουμε είναι χαζό/ανέφικτο/έξω από τις δυνατότητές μας. Τα προβλήματα στο σπίτι/στη δουλειά/στην κοινωνία που θα μας αποθαρρύνουν απ’ το να κυνηγήσουμε το όνειρό μας. Η σκέψη ότι δεν είμαστε αρκετά ικανοί/όμορφοι/πλούσιοι για να μας αποδεχτούν και να μας εκτιμήσουν. Τα πάντα μπορούν να σταθούν εμπόδιο και να μας κρατήσουν πίσω.

Και ενώ πολλά από αυτά τα “εμπόδια” οφείλονται σε υπαρκτά πρόσωπα και καταστάσεις, πολλά βρίσκονται μέσα στο μυαλό μας και δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα. Ναι καλά διάβασες, τους τοίχους της φυλακής σου τους έχτισες εσύ. Μπορεί τα θεμέλια να τα έβαλαν άλλοι, αρκετά χρόνια πριν. Ένας ανασφαλής πατέρας, που δεν σε ενθάρρυνε όταν έπρεπε, μια υπερπροστατευτική μητέρα, που δεν σε άφησε ελεύθερο/η να πάρεις τις αποφάσεις σου. Ένα τραυματικό γεγονός, είτε στο σχολείο είτε σε μια παρέα, που σου δημιούργησε αίσθημα ντροπής και ανασφάλειας. Όλα αυτά, ήταν το “σχοινί” που εκείνη την περίοδο σε κρατούσε πίσω. Είναι φυσιολογικό, σε μια τόσο ευαίσθητη ηλικία, που ο χαρακτήρας ακόμη διαμορφώνεται και το σθένος που απαιτείται για να ξεφύγεις απ’ όλα αυτά δεν έχει το μέγεθος που χρειάζεται, τέτοια τραύματα σε κρατούν μακριά από την ελευθερία σου. Όμως τώρα;

Τώρα που οι γονείς σου δεν ελέγχουν πλέον τη ζωή σου, ούτε έχεις κάποιο λόγο να τους φοβάσαι, τώρα που ξέρεις πως ότι συνέβη στο παρελθόν ανήκει εκεί, δεν είσαι πια ο ίδιος άνθρωπος και το ντροπιαστικό συμβάν δεν έχει τη δύναμη να σε ορίσει, τι σε κρατάει πίσω;

Η απάντηση είναι μία: Ο εαυτός σου!

Είναι σύνηθες να κατηγορούμε άλλους ανθρώπους για τα δεινά που τραβάμε. Οι συνήθεις ύποπτοι είναι πάντα οι γονείς μας και είναι φυσιολογικό. Είναι οι άνθρωποι που μας μεγάλωσαν. Για το ότι οι γονείς μας μας μεγάλωσαν με αυτόν τον τρόπο και μας δημιούργησαν τα όποια προβλήματα φταίνε αυτοί. Όμως για το γεγονός ότι δεν κάνουμε τίποτα για να τα αλλάξουμε φταίμε εμείς. Εμείς έχουμε τη δύναμη να κόψουμε το “σχοινί”, να προχωρήσουμε παρακάτω, αφήνοντας πίσω ότι μας κράταγε μακριά από την ελευθερία μας. Να δοκιμάσουμε νέα πράγματα, να κάνουμε όλα αυτά που θέλαμε αλλά μας είχαν πει να μην κάνουμε. Να ακολουθήσουμε την καριέρα που μας αρέσει και όχι αυτήν που θα έχει σίγουρη δουλειά. Να κάνουμε παρέα με τους ανθρώπους που επιλέγουμε και όχι με αυτούς που μας επέβαλαν.

Το πρώτο βήμα για την επίλυση κάθε προβλήματος είναι να αναγνωρίσεις πως υπάρχει πρόβλημα. Ψάξε μέσα σου, μίλα με κάποιον ειδικό, μοιράσου αυτό που ζεις με ανθρώπους που ζουν την ίδια κατάσταση με εσένα, κάνε κάτι. Όσο κλάψαμε τη μοίρα μας την κλάψαμε, όσο γκρινιάξαμε γκρινιάξαμε, ήρθε η στιγμή να κάνουμε το επόμενο βήμα προς την ελευθερία. Και ποια είναι αυτή η πολυπόθητη ελευθερία που τόσο αναφέρω; Η ελευθερία του να ορίζεις τη ζωή σου, να κάνεις τις επιλογές σου, να ξεφύγεις από τους φόβους σου. Να είσαι ο εαυτός σου και όχι αυτό που θα ήθελαν οι άλλοι να είσαι. Τι λες; Θα κόψεις το σχοινί;

What do you think?

11 Points
Upvote Downvote

Comments

Αφήστε μια απάντηση

Loading…

0

Γράφει η Λυδία Μούρτου, Ψυχολόγος

Ψtalk: “Δεν έχω στόχους, δεν έχω όνειρα, δεν μου αρέσει αυτή η ζωή.”