Το συζυγικό διαζύγιο αποτελεί-κατά κοινή ομολογία-μία ιδιαίτερα στρεσογόνα συνθήκη, καθώς απειλεί το ασφαλές περιβάλλον των παιδιών και τους προκαλεί ποικίλες δυσκολίες συναισθηματικού και συμπεριφορικού χαρακτήρα (Oren & Hadomi, 2020). Τα ερωτήματα τα οποία τίθενται πολλές φορές αφορούν την ποιότητα ζωής των παιδιών μετά τον χωρισμό των γονέων τους και πώς θα καταφέρει το σχολικό περιβάλλον να στηρίξει τον μαθητή/την μαθήτρια και να διευκολύνει την προσαρμογή τους στην νέα καθημερινότητα.
Η Sorek (2019) μελέτησε τον τρόπο με τον οποίον τα παιδιά αξιολογούν την ποιότητα ζωής τους μετά τον χωρισμό των γονέων τους και κατέληξε στο συμπέρασμα πως εκείνα που είχαν την τάση να αυτοκατηγορούνται για το διαζύγιο, αντιμετώπιζαν πολλές δυσκολίες και ήταν δυσαρεστημένα συνολικά με την ζωή τους. Επιπλέον, φάνηκε, πως οι έντονοι διαξιφισμοί ανάμεσα στους δύο γονείς και η τακτική εμπλοκή των παιδιών σε αυτούς, οδηγούσε σε χαμηλή αξιολόγηση της ποιότητας της ζωής τους. Ακόμη, όταν η ενεργής αντιμετώπιση του παιδιού δεν ήταν σε υψηλό επίπεδο, θεωρούσε πως οι συγκρούσεις των γονέων ήταν πιο έντονες και αισθανόταν αποκομμένο από τους γονείς του, με αποτέλεσμα να αισθάνεται μειωμένη ευχαρίστηση και χαρά (Amato, 1994).
Η προσαρμογή των παιδιών σε μία νέα κατάσταση, όπως το διαζύγιο είναι μια διαδικασία που απαιτεί αρκετό χρόνο και βασίζεται σε ποικίλους παράγοντες. Ειδικότερα, η ποιότητα και η συχνότητα της επαφής του παιδιού με τον γονέα, ο οποίος δεν μένει μαζί του πλέον, η ψυχολογική προσαρμογή και οι τεχνικές ανατροφής του γονέα που έχει αναλάβει την κηδεμονία του παιδιού, καθώς και το επίπεδο των διαπληκτισμών των δύο γονέων πριν και μετά το διαζύγιο είναι μερικοί από τους παράγοντες που επηρεάζουν την προσαρμογή των παιδιών στη μετά το διαζύγιο καθημερινότητα. Ακόμη, τεράστια σημασία έχουν τα στρεσογόνα γεγονότα και οι οικονομικές δυσκολίες στις οποίες εκτίθενται τα παιδιά μετά το διαζύγιο των δύο γονέων (Amato, 1994).
Το διαζύγιο δεν θα μπορούσε να αφήνει ανεπηρέαστα τα παιδιά και στο σχολικό περιβάλλον, καθώς φαίνεται να επηρεάζει με αρνητικό κυρίως τρόπο τις μαθησιακές στάσεις και συμπεριφορές των παιδιών, αλλά και τα κίνητρα και την εμπλοκή τους στην μαθησιακή διαδικασία (Anthony et al., 2014).
Το σχολείο και οι συνομήλικοι διαδραματίζουν κομβικό ρόλο στην αντιμετώπιση των συνεπειών του διαζυγίου ως βασική πηγή υποστήριξης, τόσο των παιδιών, όσο και των γονέων. Απέναντι στην αμφιβολία και στο υψηλό άγχος λειτουργούν ως αντισταθμιστικοί παράγοντες σφυρηλατώντας με αυτόν τον τρόπο μία αίσθηση σιγουριάς και ασφάλειας, την οποία έχουν τόσο ανάγκη (Κουνενού, 2010).
Στις περιπτώσεις που οι δάσκαλοι οριοθετούν τη συμπεριφορά του παιδιού και παράλληλα έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν ένα συναισθηματικό δέσιμο με τα παιδιά αυτά, μπορούν να επιδράσουν με θετικό και θεραπευτικό τρόπο. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στις περιπτώσεις των σχολικών παρεών. Οι φίλοι μπορούν και αυτοί με τη σειρά τους να βοηθήσουν στην ενεργή αντιμετώπιση των συνεπειών του διαζυγίου (Sholevar & Schwoeri, 2003, original as cited by Κουνενού, 2010, pp. 210-211 secondary). Σε μελέτη για τους εκπαιδευτικούς βρέθηκε, ακόμη, πως η καλύτερη επίγνωση των προσωπικών πεποιθήσεων και συναισθημάτων των δασκάλων είναι ο καλύτερος τρόπος διαχείρισης και ορθής αντιμετώπισης παιδιών με χωρισμένους γονείς (Veinberg, 2015).
Βιβλιογραφία
Amato, P. R. (1994, May). Life-span adjustment of children to their parents’ divorce. The Future of Children, 4(1), 143-164. https://doi.org/10.2307/1602482
Anthony, C. J., DiPerna, J. C., & Amato, P. R. (2014, June). Divorce, approaches to learning, and children’s academic achievement: A longitudinal analysis of mediated and moderated effects. Journal of School Psychology, 52(3), 249-261. https://doi.org/10.1016/j.jsp.2014.03.003
Κουνενού, Κ. Ε. (2010). Συμβουλευτική και Θεραπεία Οικογένειας. (σσ. 19, 205, 209-212). Εκδόσεις Παπαζήση.
Oren, D., & Hadomi, E. (2020, February). Let’s talk divorce-an innovative way of dealing with the long term effects of divorce through parent-child relationship. Journal of Divorce & Remarriage, 61(2), 148-167. https://doi.org/10.1080/10502556.2019.1679593
Sorek, Y. (2019, December). Children of divorce evaluate their quality of life: The moderating effect of psychological processes. Children and Youth Services Review, 107, 104-533. https://doi.org/10.1016/j.childyouth.2019.104533
Veinberg, I. (2015, December). Emotional awareness: The key to dealing appropriately with children of divorced families in schools. Procedia: Social and Behavioral Sciences, 209, 514-518. https://doi.org/10.1016/j.sbspro.2015.11.281
Επιμέλεια άρθρου: Τυρλή Αικατερίνη
