in , , , , ,

Η ψυχική ανθεκτικότητα των νεών της LGBTQI+ κοινότητας.


O Crawford Holling τη δεκαετία του 1970, ανέπτυξε την έννοια της ανθεκτικότητας και χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει την ικανότητα ενός συστήματος να «απορροφά τις αλλαγές και τις διαταραχές και να διατηρεί τις ίδιες σχέσεις μεταξύ πληθυσμών ή μεταβλητές κατάστασης» (Holling 1973, σελ. 14). Όταν  αργότερα χρησιμοποιήθηκε στις ψυχολογικές επιστήμες ο όρος ανθεκτικότητα, ομοίως προϋποθέτει διαταραχή και αβεβαιότητα στη βιωμένη εμπειρία, που απαιτεί ένα ανθεκτικό υποκείμενο να είναι ικανό τόσο στη μάθηση όσο και στην προσαρμογή στο περιβάλλον του (Masten, 2015). Η επιστήμη της ψυχικής ανθεκτικότητας σχετικά με τα παιδιά εμφανίστηκε γύρω στο 1970 με τους πρωτοπόρους τότε ερευνητές, να μελετούν παιδιά που κινδυνεύουν από ψυχοπαθολογία και συναφή προβλήματα. Αναγνώρισαν τη σημασία της και την εντυπωσιακή μεταβλητότητα μεταξύ ομάδων παιδιών που αντιμετώπιζαν πολλαπλούς κινδύνους και αντιξοότητες (Masten, 2015). Στόχος των ερευνητών ήταν να κατανοήσουν τις θετικές αναπτυξιακές τροχιές μεταξύ των παιδιών που κατάφεραν να κρατήσουν τις δικιές τους ή ακόμα και να ανθίσουν παρά τις αντιξοότητες και, τελικά, να μάθουν πώς να προάγουν την υγεία και την ανάπτυξη σε παιδιά που απειλούνται από δυσμενείς παιδικές εμπειρίες.

Η ψυχική ανθεκτικότητα έχει καταλήξει σήμερα να ορίζει και να περικλείει ένα μεγάλο εύρος έρευνας για το φύλο, τη σεξουαλικότητα και τη κοινότητα των νέων λεσβιών, ομοφυλόφιλων, αμφιφυλόφιλων, transgender, queer και intersex (LGBTQI+). Πράγματι, oι πρώτες 2 δεκαετίες του 21ου αιώνα έδειξαν μια αξιοσημείωτη ανάπτυξη της κατανόησης της ανθεκτικότητας στις ζωές της κοινότητας ανθρώπων LGBTQI+, συμπεριλαμβανομένων των LGBTQI+ νέων και παιδιών (Colpitts & Gahagan, 2016). Η αλλαγή κυρίως οφείλεται στο άρθρο του Stephen Russell (2005), «Beyond Risk» και ήταν θεμελιώδες για τη μεταμόρφωση αυτής της πορείας έρευνας.

Στο έργο του, ο Russell (2005) προσκάλεσε τους μελετητές να προχωρήσουν πέρα από το πλαίσιο των παραγόντων κινδύνου για την κατανόηση της ζωής των νέων της «σεξουαλικής μειονότητας». Το «Beyond Risk» αμφισβήτησε την εστίαση στον κίνδυνο σε ατομικό επίπεδο. Με αυτόν τον τρόπο, το άρθρο ώθησε τους μελετητές να ερευνήσουν τα πολλαπλά πλαίσια, τους παράγοντες και τα επίπεδα που διαμορφώνουν τόσο τον κίνδυνο όσο και την ψυχική ανθεκτικότητα για τους νέους αυτούς. Οι νέοι αυτοί αντιμετωπίζουν ένα ευρύ φάσμα προκλήσεων στην υγεία  όπως βία, αυτοκτονίες, κατάθλιψη, χρήση αλκοόλ και άλλων ουσιών  με πολύ μεγαλύτερη πιθανότητα από ό,τι οι ετεροφυλόφιλοι (Hendricks & Testa, 2012; Hequembourg & Brallier, 2009; Meyer, 2003). Αυτό το πλαίσιο κινδύνου, λοιπόν, δεν προοριζόταν για την περαιτέρω παθολογία των νέων της LGBTQΙ+ κοινότητας, αλλά προσπάθησε να αντιμετωπίσει και να μετριάσει αυτές τις πραγματικές και σημαντικές ανισότητες στην υγεία.

Σε αυτό το άρθρο  θα αναφέρουμε τους σημαντικότερους παράγοντες κινδύνου που αντιμετωπίζουν οι νέοι και παιδιά της LGBTQI+ κοινότητας και τους προστατευτικούς παράγοντες σχετικά με την ψυχική ανθεκτικότητα.

Παράγοντες κινδύνου 

 Χρόνιο στρες, κατάθλιψη και εσωτερικευμένο στίγμα

Οι νέοι  της LGBTQI+ κοινότητας διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο για κατάθλιψη, άγχος, αυτοκτονία και πολλές άλλες ανεπιθύμητες ενέργειες, αποτελέσματα ψυχικής και σωματικής υγείας. Τα γεγονότα και οι εμπειρίες τους που έχουν να κάνουν με τις διακρίσεις οδηγούν σε περαιτέρω προσδοκίες για μελλοντικά γεγονότα που προκαλούν διακρίσεις (Meyer et al., 1995). Το επίμονο στίγμα δημιουργεί μια χρόνια αυξημένη κατάσταση στρες στους νέους, με αποτέλεσμα πολλές αρνητικές ψυχικές και σωματικές συνθήκες υγείας. Όταν το χρόνιο στίγμα εσωτερικεύεται με την πάροδο του χρόνου, αυτό αναγκάζει τους νέους και τα παιδιά να πιστεύουν τις συμπεριφορές που εισάγουν διακρίσεις για αυτούς και οδηγεί σε αρνητική αποτίμηση του εαυτού, αυξάνοντας τον κίνδυνο για κατάθλιψη. Οι εσωτερικευμένες μεροληπτικές στάσεις μπορούν να κατευθύνονται και προς τον δικό τους σεξουαλικό προσανατολισμό (εσωτερικευμένη ομοφοβία) ή την ταυτότητα φύλου (εσωτερικευμένη τρανσφοβία) ( Meyer, 2003).

Οικογενειακή απόρριψη 

Για όλους τους νέους της LGBTQΙ+ κοινότητας, το επίπεδο υποστήριξης μιας οικογένειας είναι ένας σημαντικός παράγοντας για την αυτοεκτίμηση, τις ανισότητες υγείας και τη συνολική ευημερία των νέων (Ryan et al., 2010). Δυστυχώς, τα παιδιά που διαφέρουν ως προς την ταυτότητα φύλου ή τον σεξουαλικό προσανατολισμό είναι πιο πιθανό να βιώσουν στην παιδική τους ηλικία σωματική, σεξουαλική και ψυχολογική κακοποίηση από τους γονείς τους (Roberts et al., 2012). Επιπλέον, οι νέοι αυτοί από φυλετικές και εθνοτικές μειονότητες  βιώνουν γονεϊκή απόρριψη σε ποσοστό υψηλότερο από τις ομάδες φυλετικής πλειοψηφίας (Richer et al., 2017) Η απόρριψη της οικογένειας μπορεί επίσης να περιλαμβάνει οικογένειες που στέλνουν ένα παιδί σε θεραπεία μεταστροφής φύλου όπου ο στόχος είναι η αλλαγή της ταυτότητας φύλου του παιδιού σε cisgender ή/και ετεροφυλόφιλο. Προσπάθειες για αλλαγή της ταυτότητας φύλου των εφήβων είτε μέσω γονεϊκών προσπαθειών είτε μέσω θεραπείας μεταστροφής έχουν συσχετιστεί με επιβαρυμένη ψυχική υγεία και αρνητικά κοινωνικοοικονομικά αποτελέσματα κατά τη νεαρή ενηλικίωση (Kann et al., 2018).

Σχολικό περιβάλλον 

Η στοχοποίηση των νέων της LGBTQI+ κοινότητας μπορεί να προκαλέσει εχθρικό περιβάλλον ακόμη και στο σχολείο. Δεδομένα από το National School Climate Survey το 2011 διαπίστωσε ότι μεγάλα ποσοστά μαθητών ένιωθαν ανασφαλείς λόγω του σεξουαλικού τους προσανατολισμού (63,5%) και της έκφρασης φύλου (43,9%) (Kosciw et al., 2011) Αυτά τα ανασφαλή συναισθήματα προήλθαν από υψηλά επίπεδα λεκτικής, ηλεκτρονικής και σωματικής παρενόχλησης ή επίθεσης. Οι μαθητές που βίωσαν υψηλότερα επίπεδα θυματοποίησης λόγω του σεξουαλικού τους προσανατολισμού ή της έκφρασης φύλου είχαν υψηλότερα επίπεδα κατάθλιψης από εκείνους με χαμηλότερα επίπεδα θυματοποίησης. Επιπλέον, οι επιπτώσεις της σχολικής θυματοποίησης που σχετίζεται με την ταυτότητα φύλου και τον σεξουαλικό προσανατολισμό εξακολουθούν να υφίστανται και συνδέονται στενά με αρνητικά αποτελέσματα ψυχικής και σωματικής υγείας στην νεαρή ενήλικη ζωή (Russell et al., 2011).

Έλλειψη στέγης 

            Σε μια μελέτη του 2012 από το Ινστιτούτο Williams, το 68% των άστεγων νέων LGBTQI+  ανέφερε ότι η απόρριψη της οικογένειας ήταν ένας σημαντικός παράγοντας για την έλλειψη στέγης τους (από οποιοδήποτε από τα δύο φυγή ή εξαναγκασμός), καθιστώντας τον μακράν τον πιο συχνά αναφερόμενο παράγοντα (Durso & Gates, 2012). Έως και το 40% των transgender νέων μπορεί κάποια στιγμή να βιώσουν την έλλειψη στέγης στη ζωή τους (Ventimiglia, 2013). Έλλειψη κρατικής χρηματοδότησης, έλλειψη τοπικής χρηματοδότησης και έλλειψη ομοσπονδιακής χρηματοδότησης καθορίστηκαν τα 3 κορυφαία εμπόδια για την πρόληψη της έλλειψης στέγης των νέων της LGBTQI+ κοινότητας (Durso & Gates, 2012).

Προστατευτικοί παράγοντες 

Δομές και θεσμοί

O θεσμός των οικογενειών είναι σημαντικός για την οικοδόμηση ανθεκτικότητας μέσα στην κοινότητα των LGBTQI+ νέων (Fine man, 2014). Σε μια ισραηλινή μελέτη, η υποστήριξη της οικογένειας ήταν ο παράγοντας με τη μεγαλύτερη επιρροή στη διαμόρφωση της ανθεκτικότητας μεταξύ των LGBTQΙ+ νέων (Shilo et al., 2015). Πράγματι, η αποδοχή που βασίζεται στην οικογένεια των νέων και των ταυτοτήτων τους είναι συχνά το ισχυρό στοιχείο που υποστηρίζει την ψυχική υγεία των νέων (Ryan et al., 2010). Η οικογενειακή δυναμική που περιβάλλει τις ταυτότητες των νέων LGBTQI+ είναι σύνθετη, ωστόσο, και η οικογενειακή υποστήριξη μπορεί να διαμορφωθεί από κοινωνικοοικονομικά πλαίσια, έτσι ώστε ένας νέος θα μπορούσε να πιέσει την ταυτότητά φύλου του για να συνεχίσει να αντλεί οικονομικές ενισχύσεις ή θα μπορούσε να εκδιωχθεί αφού γνωστοποιούσε τον σεξουαλικό προσανατολισμό ή/και της ταυτότητας φύλου του (coming out). (Robinson, 2018, 2020a; Schmitz & Tyler, 2018b).

Τα σχολεία είναι επίσης σημαντικά. Για παράδειγμα, ερευνητές διαπίστωσαν ότι η ύπαρξη ενός μέντορα, ειδικά ενός δασκάλου, οδήγησε σε υψηλότερα επίπεδα συμμετοχής στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση για τους νέους της LGBTQI+ κοινότητας. (Gastic & Johnson, 2009).

Πέρα από τις οικογένειες και τα σχολεία, άλλοι θεσμοί, χώροι και θεσμικοί παράγοντες μπορούν να ενισχύσουν την ψυχική ανθεκτικότητα. Οι κοινωνικοί λειτουργοί μπορούν να κινητοποιήσουν κοινωνικά περιβάλλοντα για να βοηθήσουν τους  LGBTQI+ νέους στην ανάπτυξη της προσωπικής τους ταυτότητάς (Asakura, 2016). Οι πάροχοι μπορούν να δημιουργήσουν φιλόξενα περιβάλλοντα και να παρέχουν πόρους για την περαιτέρω ενίσχυση της  ψυχικής ανθεκτικότητας (Torres et al., 2015). Επιπλέον, τα κέντρα εισαγωγής LGBTQΙ+ μπορούν να χρησιμεύσουν ως κρίσιμοι χώροι θετικής επιβεβαίωσης για τη νεολαία και είναι πιο προσιτά και ωφέλιμα όταν το προσωπικό εκλαμβάνεται ως αξιόπιστη πηγή υποστήριξης (Tucker et al., 2018).

Ατομικό επίπεδο 

Αν και πολλοί ερευνητές που μελετούν τη νεολαία LGBTQ και την ψυχική ανθεκτικότητα έχουν μετατοπιστεί σε ένα κοινωνικό οικολογικό πλαίσιο, οι ίδιοι οι νέοι της LGBTQI+ κοινότητας μπορεί ακόμα να κατανοούν την ψυχική ανθεκτικότητα σε πιο ατομικό επίπεδο. Σε μια μελέτη, οι νέοι είδαν τους εαυτούς τους «να τα πηγαίνουν καλά» παρά τις δυσκολίες (Asakura, 2019). Η LGBTQI+  νεολαία βασίζεται επίσης στις προκλήσεις της ζωής για να ενισχύσει την ψυχική ανθεκτικότητα, όπου ο πόνος είναι μερικές φορές κεντρικός στον τρόπο με τον οποίο οι LGBTQI+ νέοι κατανοούν την ανθεκτικότητα, ακόμη και στο πλαίσιο της ανάπτυξης υπερηφάνειας για τον εαυτό και την ταυτότητά του (Schmitz & Tyler, 2019). Ο συναισθηματικός πόνος, από εξωτερικές πηγές, είναι συχνά ένα νήμα για την ανάπτυξη ψυχικής ανθεκτικότητας στους LGBTQI+ νέους (Asakura, 2016).

Οι transgender νέοι συχνά θεωρούν την ψυχική ανθεκτικότητα ως ατομική ευθύνη (Zeeman et al., 2017). Για αυτούς, κάνοντας ’’coming out’’ –ως μια μεμονωμένη πράξη – μπορεί να είναι ένας τρόπος για να διεκδικήσουν ξανά όρους που χρησιμοποιούνται συχνά εναντίον τους. Είναι επίσης να είναι προορατικοί ως προς την πρόσβαση σε υποστηρικτικά εκπαιδευτικά συστήματα, στη δημιουργία συνδέσεων με κοινότητες που είναι υποστηρικτικές και στην πλοήγηση των σχέσεων ως στρατηγικές για την οικοδόμηση ψυχικής ανθεκτικότητας. Τελικά, κάποιοι transgender νέοι είδαν την ψυχική ανθεκτικότητα ως την ικανότητά τους να επιμείνουν μέσα από αντιξοότητες όπως ο εκφοβισμός, ο κοινωνικός αποκλεισμός, οι διακρίσεις και το να είσαι σε θέση να νιώθουν πιο δυνατοί μπροστά σε αυτές τις αντιξοότητες (Zeeman et al., 2017).

Συζήτηση

Τελικά, όπως μπορούμε να δούμε οι νέοι και τα παιδιά της κοινότητας LGBTQI+ έχουν μοναδικούς παράγοντες κινδύνου. Οι διακρίσεις μπορεί να αποτρέψουν τους LGBTQI+ νέους από την πρόσβαση σε σημαντική ιατρική περίθαλψη είτε μέσω της άρνησης της περίθαλψης από τον πάροχο ή μέσω του φόβου από τον ασθενή βάσει προηγούμενων αρνητικών εμπειριών.  Έρευνα που διεξήχθη στις ΗΠΑ από τον οργανισμό The Trevor Project’s έδειξε πως το 45% των νέων της κοινότητας έχουν σκεφτεί την αυτοκτονία και το 60% δεν έλαβε ιατρική περίθαλψη (The Trevor Project’s 2022 National Survey on LGBTQ Youth Mental Health, 2022).

Συμπερασματικά λοιπόν, η ψυχική ανθεκτικότητα είναι πολύ σημαντική για τους νέους της κοινότητας LGBTQI+  καθώς αντιμετωπίζουν καθημερινά αντιξοότητες και δυσκολίες από θεσμούς, δομές, άτομα και κοινωνίες. Είναι χρέος του εκάστοτε κράτους να καθοδηγήσει τα LGBTQI+ παιδιά και νέους με σκοπό και την  αποτελεσματικότερη προσαρμοστικότητα αλλά και την προστασία τους από τους εκάστοτε παράγοντες κινδύνου. Η ψυχική και σωματική ασφάλεια των νέων και των παιδιών είναι σημαντικό να είναι ανεξάρτητη από το φύλο, την εθνότητα, τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου.

 

Βιβλιογραφικές Αναφορές:

2022. The Trevor Project’s 2022 National Survey on LGBTQ Youth Mental Health. [online] Available at: <https://www.thetrevorproject.org/survey-2022/> [Accessed 29 June 2022].

Asakura, K. (2016). Paving pathways through the pain: A grounded theory of resilience among lesbian, gay, bisexual, trans, and queer youth. Journal of Research on Adolescence, 27(3), 521–536.

Asakura, K. (2019). Extraordinary acts to “show up”: Conceptualizing resilience of LGBTQ youth. Youth & Society, 51(2), 268–285

Colpitts, E., & Gahagan, J. (2016). The utility of resilience as a conceptual framework for understanding and measuring LGBTQ health. International journal for equity in health, 15(1), 1-8.

Durso LE, Gates GJ. Serving our youth: Findings from a national survey of service providers working with lesbian, gay, bisexual, and transgender youth who are homeless or at risk of becoming homeless. Los Angeles (CA): The Williams Institute with True Colors Fund and The Palette Fund; 2012.

Fineman, M. A. (2014). The neutered mother, the sexual family and other twentieth century tragedies. Routledge.

Gastic, B., & Johnson, D. (2009). Teacher-mentors and the educational resilience of sexual minority youth. Journal of Gay & Lesbian Social Services, 21(2–3), 219–231.

Hendricks, M. L., & Testa, R. J. (2012). A conceptual framework for clinical work with transgender and gender nonconforming clients: An adaptation of the minority stress model. Professional Psychology: Research and Practice, 43(5), 460–467.

Hequembourg, A. L., & Brallier, S. A. (2009). An exploration of sexual minority stress across the lines of gender and sexual identity. Journal of Homosexuality, 56(3), 273–298

Holling, C. S. (1973). Resilience and stability of ecological systems. Annual review of                       ecology and systematics, 1-23.

Kann L, Olsen EO, Mcmanus T, et al. Sexual identity, sex of sexual contacts, and health-related behaviors among students in grades 9-12—United States and selected sites, 2017. MMWR Surveill Summ 2018;67(No. SS-8):1–114.

Kosciw JG, Greytak EA, Bartkiewicz MJ, et al. The 2011 National School Climate Survey: the experiences of lesbian, gay, bisexual and transgender youth in our nation’s schools. New York: GLSEN; 2012

Masten, A. S. (2015). Pathways to integrated resilience science. Psychological    Inquiry, 26(2), 187-196.

Meyer IH, Link BG, Schwartz S, et al. Minority stress and mental health in gay men. J Health Soc Behav 1995;36:38–56.

Meyer, I. H. (2003). Prejudice, social stress, and mental health in lesbian, gay, and bisexual populations: Conceptual issues and research evidence. Psychological Bulletin, 129(5), 674–697.

Richter BEJ, Lindahl KM, Malik NM. Examining ethnic differences in parental rejection of LGB youth sexual identity. J Fam Psychol 2017;31(2):244–9.

Roberts AL, Rosario M, Corliss HL, et al. Childhood gender nonconformity: a risk indicator for childhood abuse and posttraumatic stress in youth. Pediatrics 2012; 129(3):410–7

Robinson, B. A. (2018). Conditional families and lesbian, gay, bisexual, transgender, and queer youth homelessness: Gender, sexuality, family instability, and rejection. Journal of Marriage and Family, 80(2), 383–396.

Russell ST, Ryan C, Toomey RB, et al. Lesbian, gay, bisexual, and transgender adolescent school victimization: implications for young adult health and adjustment. J Sch Health 2011;81:223–3

Russell, S. T. (2005). Beyond risk: Resilience in the lives of sexuality minority youth. Journal of Gay & Lesbian Issues in Education, 2(3), 5–18.

Ryan, C., Russell, S. T., Huebner, D., Diaz, R., & Sanchez, J. (2010). Family acceptance in adolescence and the health of LGBT young adults. Journal of Child and Adolescent Psychiatric Nursing, 23(4), 205–213

Schmitz, R. M., & Tyler, K. A. (2018a). LGBTQ+ young adults on the street and on campus: Identity as a product of social context. Journal of Homosexuality, 65(2), 197–223

Schmitz, R. M., & Tyler, K. A. (2018a). LGBTQ+ young adults on the street and on campus: Identity as a product of social context. Journal of Homosexuality, 65(2), 197–223.

Shilo, G., Antebi, N., & Mor, Z. (2015). Individual and community resilience factors among lesbian, gay, bisexual, queer, and questioning youth and adults in Israel. American Journal of Community Psychology, 55, 215–227.

Ventimiglia N. LGBT selective victimization: unprotected youth on the streets. J Law Soc 2012;13(2):439–53.

Zeeman, L., Aranda, K., Sherrif, N., & Cocking, C. (2017). Promoting resilience and emotional well-being of transgender young people: Research at the intersections of gender and sexuality. Journal of Youth Studies, 20(3), 382–397.

What do you think?

18 Points
Upvote Downvote

Comments

Αφήστε μια απάντηση

Loading…

0

Διαγενεαλογικό τραύμα και τρόποι ίασης.

Σύνδρομο Cotard’s: το Σύνδρομο του «ζωντανού πτώματος»