in ,

Γιατί στεναχωριέσαι για κάτι που δεν είχες ποτέ;


Σχέσεις, προσδοκίες που δεν εκπληρώθηκαν, επιθυμίες, απωθημένα, άνθρωποι και πράγματα που πιστεύεις πως σου “ανήκουν”, όμως στην πραγματικότητα δεν τα είχες ποτέ. Μπορεί να πήρες μια γεύση. Ίσως. Όμως έρχεται η ώρα να καταλάβεις πως δεν μπορείς να ζεις πια με αυτό, πως πρέπει να αποχωριστείς αυτή την επιθυμία που ταλανίζει το μυαλό και την ψυχή σου και να πας παραπέρα. Ενδεχομένως να πενθήσεις για κάτι που πίστευες πως ήταν δικό σου, όμως ουσιαστικά δεν είχες ποτέ. Στην περίπτωση αυτή δεν υπάρχει απώλεια, γιατί δεν γίνεται να χάσει κανείς κάτι που δεν είχε. Πώς μπορεί, λοιπόν, να το αισθάνεται σαν απώλεια;

Φαίνεται πως είναι μια εξαίρεση. Πενθούμε για το χαμό κάποιου πράγματος που ποτέ δεν είχαμε.

Λέω μέσα μου: «Μα κάτι πρέπει να υπάρχει…κάτι πρέπει να είχε στα χέρια του ο άνθρωπος για να δικαιολογείται η ύπαρξη της απώλειας». Και απαντώ ότι, ασφαλώς, υπάρχει κάτι που είχε.

Είχε την ψευδαίσθηση.

Είχε τη φαντασίωση.

Είχε το όνειρο.

Αυτό που χάνει, λοιπόν, και γι’ αυτό υποφέρει, είναι αυτή η ψευδαίσθηση, η φαντασίωση. Και είναι κάτι που πρέπει να αποχωριστεί. Αυτό είναι κάτι το οποίο δεν μπορεί να συμβεί αν το άτομο δεν το αντιληφθεί, αν δεν το συνειδητοποιήσει ώστε να επεξεργαστεί το πένθος και να προχωρήσει. Όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό.

Το όνειρο δεν είναι κάτι που θα μπορούσε να υπάρχει- το όνειρο υπάρχει από μόνο του. Υπάρχει αυτή τη στιγμή. Αν νιώθω ότι οι ψευδαισθήσεις, οι φαντασιώσεις και τα όνειρά μου είναι πραγματικά, τότε υπάρχουν. Δένομαι με τα όνειρά μου όπως δένομαι με ό,τι είναι πραγματικό, με όσους γνωρίζω κι έχω μαζί τους μια σχέση. Μας συνδέει ένα σχοινί γεμάτο συναισθήματα.

Και όταν με πείθει η πραγματικότητα πως αυτό δεν πρόκειται να γίνει ποτέ, είναι σαν κάτι να πεθαίνει. Γι’ αυτό κι εγώ, όπως γίνεται και με τα πρόσωπα, μένω προσκολλημένος στη φαντασίωσή μου.

Όπως με τα γεγονότα, λοιπόν, έτσι και με τις φαντασιώσεις, είναι ανάγκη να απαγκιστρωθώ. 

Για να γίνει όμως αυτό, πρέπει να δεχτώ ότι ο κόσμος δεν είναι όπως θα ήθελα. Τα γεγονότα δεν έρχονται όπως τα προσδοκά κανείς. Αυτό σίγουρα θα ήταν κάτι ουτοπικό αν συνέβαινε.  Το αποτέλεσμα θα είναι, τότε, ότι θα ζήσω ένα πένθος γι’ αυτήν την απώλεια ένα πένθος που θα πρέπει να επεξεργαστώ. Πρέπει να δεχτώ ότι ο κόσμος είναι αυτός που είναι, και να συμφιλιωθώ με το γεγονός ότι έτσι έχουν τα πράγματα.

Πρέπει να δεχτώ πως ο δρόμος μου ίσως δεν περνάει από την απόκτηση όλων όσα ονειρεύομαι.

Μπορεί να περνάει από κάπου αλλού, από εκεί που ούτε το φαντάστηκα ποτέ.

Αν όμως δεν βρω το θάρρος να λύσω το σχοινί που με δένει με το όνειρο, δεν θα μπορέσω να συνεχίσω την πορεία μου προς την αυτογνωσία. Και να δω την αλήθεια. Και η αλήθεια δεν είναι σίγουρα πάντα εύκολη. Όμως μπορεί να είναι ακόμη πιο όμορφη από κάποια ψευδαίσθηση, κάποια φαντασίωση, κάποιο όνειρο…και σίγουρα είναι στο χέρι μας να την τροποποιήσουμε όπως μας αρέσει.

Βιβλιογραφία

Bucay J. (2001), Ο δρόμος των δακρύων, εκδ. Opera

What do you think?

20 points
Upvote Downvote

Comments

Αφήστε μια απάντηση

Loading…

0

Ψtalk: “Οι γύρω μου τονίζουν ότι η αδερφή μου είναι πιο όμορφη από εμένα”

Ψtalk: “Όσο ερχομασταν πιο κοντά, εκείνος προσπαθούσε να κρατήσει απόσταση.”