Διακοπές εν έτι 2021!
Διακοπές εν έτι 2021!

Διακοπές εν έτι 2021!


«Ήταν η Αθήνα, κόμπος στο λαιμό. Νέφος και ρουτίνα, και άγχος τρομερό»…

Έφτασε το δεύτερο Καλοκαίρι, μετά τη δεύτερη καραντίνα της ζωής μας. Όλοι περάσαμε πολλούς μήνες εγκλεισμού, καταπίεσης, φόβου, αγωνίας, αβεβαιότητας, αποστέρησης βασικών και αναγκαίων ελευθεριών και… συνεχίζεται…

Δεν θα σας γράψω για τις φετινές διακοπές με ελαφρά τη καρδία, καθώς λαμβάνω πολύ σοβαρά υπόψιν, ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχασαν τη δουλειά τους, που νόσησαν σωματικά ή και ψυχικά, που βίωσαν στο πετσί τους τη βία και την αυθαιρεσία της εξουσίας, που έχασαν δικούς τους ανθρώπους και τώρα παλεύουν με το πένθος, την απώλεια και το κενό.

Έστω ότι όλοι κάτι χάσαμε στα «χρόνια της χολέρας», κάποτε θα έρθει η ώρα που κάπως, σε έναν βαθμό, θα καλύψουμε/ θα ντύσουμε αυτή την απώλεια. Το Καλοκαίρι είναι ένας τρόπος για να βγούμε έξω, να δούμε νέες εικόνες, νέες ανατολές, ηλιοβασιλέματα και Φεγγάρια. Να πιούμε εκείνο το ποτό μπροστά στη Θάλασσα, να ξημερώσουμε κάτω απ΄ τον έναστρο ουρανό μαζί με αγαπημένη παρέα, ή και μόνοι μας με μια διάθεση απολογισμού ή και απλής χαλάρωσης.

Αυτό το Καλοκαίρι, ας μην «μείνουμε σπίτι», ας βγούμε έξω να πάμε εκείνη τη βόλτα στην Πλάκα, από τον Χειμώνα το λέγαμε! Ας γυρίσουμε λίγες μέρες στο πατρικό μας, λογικά θα έχουν βάλει και περιβόλι οι δικοί μας. Εκεί, θα βρούμε φρέσκες φράουλες και ζουμερές τομάτες…
Πώς αναπολώ εκείνα τα Καλοκαίρια που έτρωγα τις τομάτες από τον κήπο της γιαγιάς, που τις πότιζε με κρύο νερό από το πηγάδι, κι εγώ πάντα λέρωνα τα αγαπημένα μου φανελάκια με τα ζουμιά!…

Αυτό το Καλοκαίρι, ας μην «μείνουμε σπίτι», ας πάμε εκείνο το ταξίδι στο Αιγαίο, με τον/την σύντροφο μας, την/τον αγαπημένη/-ο μας φίλη/-ο, που τόσα χρόνια το λέγαμε. Ας μην πάρουμε αεροπλάνο, ας πάμε με το πλοίο της γραμμής, να γεμίσουμε αλμύρα και μας ροδίσει ο Ήλιος κι όταν φτάσουμε να πάρουμε το Κ.Τ.Ε.Λ ή εκείνη τη μηχανή που τόσα χρόνια φαντασιωνόμασταν να οδηγήσουμε και να πάμε ως τη Χοζοβιώτισσα, να σκαρφαλώσουμε το βράχο για να φτάσουμε στο θαυμαστό σημείο που ενώνει Ουρανό και Γη και να έχουμε να το θυμόμαστε για χρόνια…

(Μια σύντομη διαφήμιση στην πολυαγαπημένη μου Αμοργό).

Αυτό το Καλοκαίρι, ας μην μιλήσουμε άλλο για τον ιό, ας μιλήσουμε για ΄κείνα που μας κρατάνε άγρυπνους, για όνειρα, έρωτες κι ελπίδες. Ας βγάλουμε εκείνη την ξεχασμένη κιθάρα απ’ τη θήκη της κι ας τραγουδήσουμε, στο μπαλκόνι, στην ταράτσα, στην παραλία. Δεν έχουμε ανάγκη από Παπαδόπουλους που «νίπτουν σχολαστικά τας χείρας τους» για να διασκεδάσουμε.

Αν, αυτό το Καλοκαίρι, έχεις τους λόγους σου για να μείνεις σπίτι, μείνε· όμως μην ξεχάσεις να -Διακόψεις- για λίγες μέρες, απ’ οτιδήποτε μοιάζει με ρουτίνα:

social media, διαβάσματα, εργασία, γυμναστικές, διατροφές και συναναστροφές που σε ρουτίνιασαν! Άλλωστε, αυτή είναι η αξία των διακοπών στη ζωή μας, να διακόπτουμε δηλαδή, για κάποιες μέρες, από τα καθιερωμένα προγράμματά μας, να ασχολούμαστε με τις επιθυμίες και τις απολαύσεις μας, να αποσυνδεόμαστε από τα δίκτυα και τα διαδίκτυα που μας τρώνε χρόνο κι ενέργεια. Φορτίζουμε τις μπαταρίες μας για το καινούριο που είναι μπροστά και μας κλείνει το μάτι!

*** “Είπα να κάµω ένα ταξίδι για να’ χω υποµονή να περιµένω, µπήκα σ’ ένα καΐκι
που έπιανε τα χαριτωµένα νησιά του Αιγαίου – τη Σαντορίνη, τη Νάξο, την Πάρο, τη
Μύκονο. Το είπα, το ξαναλέω: µια από τις πιο µεγάλες χαρές που µπορεί ν’ αξιωθεί
ο άνθρωπος στον κόσµο τούτον είναι να’ ναι άνοιξη, να φυσάει αλαφρό αγεράκι και
ν’ αρµενίζεις στο Αιγαίο. ∆ε µπόρεσα ποτέ να φανταστώ πως γίνεται να’ ναι αλλιώς
ο Παράδεισος. Ποιά άλλη χαρά, στον Ουρανό και στη Γης, µπορεί να’ ναι καλύτερα
αρµονισµένη µε το κορµί και µε την ψυχή του ανθρώπου; Φτάνει η χαρά ετούτη έως
την έξαρση, µα, δόξα σοι ο Θεός, δεν πάει παραπέρα, κι έτσι ο αγαπηµένος ορατός
κόσµος δεν αφανίζεται, κάθε άλλο, ο αόρατος γίνεται ορατός, κι ότι λέµε Θεός κι
αιώνια ζωή και µακαριότητα µπαίνουν στο καΐκι µας κι αρµενίζουν µαζί µας. Κλείσε
τη φριχτήν ώρα του θανάτου τα µάτια, κι αν δεις τη Σαντορίνη, τη Νάξο, την Πάρο,
τη Μύκονο, θα µπεις χωρίς να µεσολαβήσει το χώµα, στον Παράδεισο” 
(N. Καζαντζάκης).***

ΚοινοποίησηFacebookLinkedIn
Συμμετοχή στη συζήτηση

Archives

Categories