«Η Θανατοφοβία»
ΚοινοποίησηFacebookLinkedIn

«Η Θανατοφοβία»


Αρχικά, η θανατοφοβία σχετίζεται με την ιδέα του τέλος της ζωής κάποιου ανθρώπου ή με την ιδέα της σκέψης σχετικά με τον τρόπο που μπορεί να «φύγει» κάποιος από την ζωή. Είναι μια κατηγορία άγχους από μόνη της και δεν είναι ταυτόσημη έννοια με την νεκροφοβία. Τα Διαγνωστικά κριτήρια (DSM-5), συγκαταλέγουν την θανατοφοβία στις αγχώδεις διαταραχές.

Η θανατοφοβία έχει κάποια συμπτώματα που την διέπουν, όπως: η ανησυχία, ο φόβος και η ταλαιπωρία. Ο τρόπος που μπορεί να εκφράζει κάποιος άνθρωπος αυτόν τον φόβο είναι καθαρά υποκειμενικός καθώς ορισμένοι είναι πιο εκφραστικοί, ενώ άλλοι δεν εκφράζουν ανοιχτά με ρητορικές ερωτήσεις, τις βαθύτερες σκέψεις τους (συγκεκαλυμμένο άγχος), αλλά ενδεχομένως να βλέπουν συμβολικά όνειρα που να σχετίζονται με τον θάνατο ή να στρεσάρονται περισσότερο όταν βρεθούν αντιμέτωποι με μια σοβαρή ασθένεια είτε δική τους είτε των οικείων προσώπων τους. Για να θεωρηθεί ο φόβος του θανάτου φοβία έχει κάποια κριτήρια, όπως: (α) να εμφανίζεται κάθε φορά που το άτομο συλλογίζεται τον θάνατο, (β) η χρονική περίοδος που να συμβαίνει αυτό να είναι, πάνω από έξι μήνες και (γ) να αποτελεί εμπόδιο της γενικής καθημερινότητας και των σχέσεων του ατόμου αυτού.

Εστιάζοντας, όταν πια ο φόβος του θανάτου είναι επιβεβαιωμένα φοβία υπάρχουν κάποια συγκεκριμένα συμπτώματα που εμφανίζει το άτομο αυτό. Τα πιο κοινά συμπτώματα είναι: (α) ο άμεσος φόβος ή αυξημένο άγχος όταν σκέφτεται τον θάνατο ή τον τρόπο που μπορεί να συμβεί, (β) οι πολύ συχνές κρίσεις πανικού, (γ) η αποφυγή καταστάσεων που σχετίζονται με την απώλεια, (δ) η ψευδαίσθηση ότι αρρωσταίνει ή ότι έχει κοιλόπονο κάθε φορά που αναλογίζεται την ιδέα της απώλειας, (ε) η έντονη κατάθλιψη ή άγχος, (στ) η ζάλη, (η) ο ιδρώτας, (θ) η ναυτία και (ι) η ευαισθησία σε ζεστές η κρύες θερμοκρασίες. Σημείωση, σε περίπτωση επιδείνωσης της θανατοφοβίας μπορεί να εκδηλωθούν και άλλα συμπτώματα όπως: (α) η αποφυγή φίλων και μελών της οικογένειας για μεγάλα χρονικά διαστήματα, (β) οι εκφράσεις θυμού, (γ) η ανακίνηση, (δ) το αίσθημα της ενοχής και (ε) η επίμονη ανησυχία.

Τα συμπτώματα αυτά δεν γνωρίζουν ηλικία, μπορούν να εμφανιστούν σε κάθε στάδιο της ζωής τους ανθρώπου μιας και η θανατοφοβία με την ίδια την ύπαρξη της ζωής θα έλεγε κανείς πως είναι δυο συμπορευόμενα στοιχεία. Ο άνθρωπος σε όλη του την ζωή, έχει αυτό το άγχος για τον θάνατο και αυτό διαμορφώνεται, αναλόγως την ηλικία που έχει. Για παράδειγμα το βρέφος όταν πεινάει, πονάει η κρυώνει αναζητά την μητέρα του και αν δεν ικανοποιηθούν οι ανάγκες του αυτές, υποσυνείδητα του δημιουργείται η αίσθηση της απουσίας της μητέρας γεγονός που πυροδοτεί το άγχος του θανάτου για αυτό και κλαίει. Αργότερα κατά τα δύο πρώτα χρόνια τους, τα παιδιά έχουν την αδρεναλίνη και νοραδρεναλίνη σε υψηλό βαθμό, σύμφωνα με τα ευρήματα ερευνών (Candito et al., 1993 Acolet et al., 1993),για να μειωθούν χρειάζεται να φτάσουν τριών χρονών. Ουσιαστικά, αυτό συμβαίνει γιατί υπάρχει το φαινόμενο (fight-flight) απέναντι σε οποιαδήποτε απειλή, μια αντίδραση που κατευθύνεται από το ένστικτο αυτοσυντήρησης και συνδέεται άμεσα και με το άγχος του αφανισμού.

Όταν κάποιο παιδί, γίνει πια 6 χρονών αρχίζει να φοβάται πιο πολύ μην χάσει ή συμβεί κάτι άσχημο στους γονείς του. Αργότερα κατά τη διάρκεια της εφηβείας οι παρέες συνηθίζουν να κάνουν αστεία με μακάβριο περιεχόμενο και τείνουν να ζουν έντονα, ξορκίζοντας το κακό. Λίγο αργότερα οι νεαροί πια ενήλικες αρχίζουν να έχουν την ανάγκη να διαιωνίσουν την ζωή τους βρίσκοντας το κατάλληλο ταίρι. Και κάπου μετά τα σαράντα χρόνια πλησιάζοντας στην μέση ηλικία οι τότε νεαροί ενήλικες βρίσκονται πια στο στάδιο της συνειδητοποίησης ότι τα παραγωγικά τους χρόνια φτάνουν σιγά σιγά να μειώνονται. Ακόμα στα τελευταία τους χρόνια οι άνθρωποι συνηθίζουν να αναστοχάζονται το νόημα της ζωής και αρκετές φορές να μετανιώνουν για τους λόγους που αγχωνόντουσαν τα προηγούμενα χρόνια , όντας νέοι. Βέβαια υπάρχουν και αρκετοί «χορτάτοι» από την ζωή της τρίτης ηλικίας άνθρωποι, που είχαν την τύχη να δουν τα παιδιά, τα εγγόνια ίσως και τα δισέγγονά τους να μεγαλώνουν και δηλώνουν έτοιμοι για το αναπόφευκτο.

Κλείνοντας, είναι σημαντικό να αναφερθεί πως υπάρχουν τρόποι αντιμετώπισης αυτής της φοβίας. Αρχικά το άτομο, μπορεί να επισκεφτεί τον γιατρό του, εκείνος με την σειρά του θα τον εξετάσει και σύμφωνα με τα συμπτώματα που θα παρουσιάζει, μπορεί να  του κάνει σύσταση για  έναρξη επισκέψεων σε κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας, όπου εκεί έπειτα, στο πλαίσιο των συνεδριών, θα είναι σε θέση ο ειδικός ψυχικής υγείας να βοηθήσει το άτομο αυτό μέσα από την συζήτηση και να του προτείνει τεχνικές χαλάρωσης και σε ορισμένες περιπτώσεις που θα διαγνώσει την ανάγκη, να προτείνει ακόμα και την χορήγηση της κατάλληλης φαρμακευτικής αγωγής.

Βιβλιογραφία

Άγχος Θανάτου. Ανακτήθηκε από: https://psycho-logia.gr/stress-death/

Θανατοφοβία. (2023, Ιούνιος 13). Ανακτήθηκε από: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%98%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%86%CE%BF%CE%B2%CE%AF%CE%B1

Θανατοφοβία: Κατανόηση του άγχους του θανάτου. (2020, Ιούνιος 24). Ανακτήθηκε από: https://prirucnik.hr/el/thanatophobia-razumijevanje-tjeskobe-smrti/

Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε για το φόβο θανάτου. Ανακτήθηκε από: https://www.eltherapy.gr/article.php?id=224

To Be or Not To Be? Από Το Φόβο Του Θανάτου Στο Νόημα της Ζωής. (2015, Μάιος 6). Ανακτήθηκε από: https://www.innerpaths.gr/to-be-or-not-to-be-apo-to-fovo-tou-thanatou-sto-nohma-ths-zwhs/


Διάβασε επίσης:

Ψtalk: “Φοβάμαι την απώλεια των αγαπημένων μου προσώπων”

ΚοινοποίησηFacebookLinkedIn

Archives

Categories