in , , ,

Πανελλαδικές εξετάσεις: είναι τελικά τόσο θλιβερά τα πράγματα;


Οι πανελλαδικές εξετάσεις αποτελούν ένα θέμα που κάθε χρόνο απασχολεί χιλιάδες παιδιά σε ολόκληρη την Ελλάδα. Μάλιστα, δεν αφορούν μόνο τους μαθητές της τρίτης λυκείου, αλλά και μικρότερους, καθώς οι έφηβοι από τα δεκαέξι τους περίπου χρόνια καλούνται να αναλογιστούν για τις σπουδές τους και κατ’επέκταση για τη μελλοντική επαγγελματική τους καριέρα. Αρχίζουν, λοιπόν, να συλλογίζονται σε ποια μαθήματα έχουν κλίση, πώς θα ονειρεύονταν τον εαυτό τους μεγαλώνοντας, ξεκινούν φροντιστήρια, κάνουν τεστ επαγγελματικού προσανατολισμού και γενικότερα μπαίνουν σε μία διαδικασία που ανακαλύπτουν καλύτερα τον εαυτό  και τις προτιμήσεις τους.

Η διαδικασία, όμως αυτή, συμπίπτει με την περίοδο της εφηβείας, που είναι μία μεταβατική φάση από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση, όπου το άτομο δεν έχει συγκροτήσει ακόμη την ταυτότητά του και βρίσκει μεγάλη δυσκολία στο να αποφασίσει για κάτι τόσο σοβαρό για το μέλλον του. Έτσι, εισέρχεται σε μία περίεργη ψυχολογική κατάσταση η οποία κυριαρχείται από συναισθήματα άγχους, φόβου, ανασφάλειας για το μέλλον και πίεσης κυρίως από τους καθηγητές και τους γονείς.

Ξεκινώντας μία διαφορετική από προηγουμένως καθημερινότητα με πολλές ώρες διάβασμα και φροντιστήριο είναι αναμενόμενο ότι θα αλλάξουν και οι καθημερινές συνήθειες. Συνήθως οι μαθητές λυκείου (και κυρίως της τελευταίας τάξης) επιδίδονται σε βλαβερές διατροφικές συνήθειες οι οποίες σε συνδυασμό με την έλλειψη σωματικής άσκησης καθιστούν ακόμη δυσκολότερη την προσαρμογή…

Γιατί, όμως, να εστιάζουμε συνεχώς στις δυσκολίες αυτής της φάσης και να μην αναλογιστούμε και τα εφόδια τα οποία παίρνουμε από αυτή; Και αν μου πείτε ότι δεν υπάρχει τίποτα καλό στην όλη προετοιμασία για τις πανελλήνιες, τότε μάλλον πρέπει να  κοιτάξουμε την κατάσταση πιο σφαιρικά.

Αρχικά, οι πανελλαδικές εξετάσεις είναι η πρώτη «δοκιμασία» από τις δεκάδες που θα υποστούμε στη ζωή μας. Είναι μία κινητήρια δύναμη που μας κάνει να θέτουμε στόχους και να οργανώνουμε τον χρόνο και το πρόγραμμά μας όσο το δυνατόν καλύτερα ώστε να πετύχουμε αυτούς τους στόχους. Άλλωστε, αυτοί που επιβιώνουν είναι αυτοί που κάθε φορά κατορθώνουν να προσαρμοστούν στις απαιτήσεις της κάθε κατάστασης.

Είναι καλό ο κάθε μαθητής να καταλάβει ότι δεν είναι μόνος του σε όλο αυτό, αλλά έχει την υποστήριξη τόσο των καθηγητών και των γονέων του όσο και των συμμαθητών του, που βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση.

Έτσι, με το μοίρασμα των κοινών ανησυχιών και στόχων θα έχει την απαιτούμενη συμπαράσταση και ενθάρρυνση. Παράλληλα, η συνέχιση μίας καθημερινότητας η οποία περιλαμβάνει εξωσχολικές δραστηριότητες και εξόδους με φίλους, θα βοηθήσει τον έφηβο να ξεφύγει από την πίεση και να προσαρμοστεί ακόμη ευκολότερα.

Τέλος, εάν αισθανθεί την όλη διαδικασία ως «κατώφλι» για τις σπουδές ή ακόμη και την καριέρα που θα ήθελε να ακολουθήσει και αν θεωρήσει την ενδεχόμενη επιτυχία ως αποτέλεσμα προσωπικής ευθύνης, τότε η κινητοποίηση και το αίσθημα ικανοποίησης που θα νιώσει θα αυξήσουν την αυτοεκτίμηση και την αίσθηση αυτοαποτελεσματικότητας του, ενώ αν σε περίπτωση που αποδώσει την ενδεχόμενη αποτυχία σε έλλειψη προσπάθειας θα κινητοποιηθεί περαιτέρω και η μετέπειτα επιτυχία θα είναι πιο βέβαιη.

Γενικά, είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι δεν μας επηρεάζουν οι καταστάσεις καθ’αυτές, αλλά ο τρόπος που τις αντιλαμβανόμαστε και που επιλέγουμε να τις διαχειριστούμε. Εάν επιλέξουμε να βλέπουμε μία κατάσταση με αρνητικά χαρακτηριστικά, τότε οι πιθανότητες επιτυχίας είναι ελάχιστες. Εάν, όμως, σκεφτούμε όλα τα θετικά που απορρέουν από αυτή, τότε θα προσαρμοστούμε πιο εύκολα και θα γίνουμε η καλύτερη έκδοση του εαυτού μας.

.

What do you think?

10 Points
Upvote Downvote

Γράφει η Έλλη Κήτα (PhD, GADTsr) Χοροθεραπεύτρια, Ψυχολόγος – Παιδαγωγός

Ψtalk: ”Έχω σχέση με κάποιον, ο οποίος πίνει αρκετή ποσότητα αλκοόλ”