in

Ψtalk: “Πριν λίγους μήνες ξεκίνησα να έχω κρίσεις πανικού σε καθημερινή βάση”

Απαντά η Ειρήνη Παναγοπούλου, Κλινική Ψυχολόγος MSc. – Ψυχοθεραπεύτρια

 

Καλησπέρα σας. Θα ήθελα να μοιραστώ την ιστορία μου μαζί σας και φυσικά να ακούσω την άποψη σας. Είμαι 23 χρονών φοιτήτρια. Πριν λίγους μήνες ξεκίνησα να έχω κρίσεις πανικού σε καθημερινή βάση. Γενικά ποτέ μου δεν είχα άγχος ούτε χαμηλή αυτοεκτίμηση. Οι κρίσεις πανικού ξεκίνησαν ξαφνικά και με κατέκλυσαν. Είχα τον φόβο μην μου συμβεί ξανά που ήταν σαν να τις ξαναζούσα κάθε μέρα, όλη μέρα. Όλα στην ζωή μου εκείνη την περίοδο πήγαιναν πολύ καλά και δεν μπορούσα να καταλάβω από που προερχόταν τόσο άγχος και φόβος. Έφτασα σε ένα σημείο να φοβάμαι να βγω από το σπίτι μου ή να μείνω μόνη μου. Εκεί αποφάσισα ότι πρέπει να βοηθήσω τον εαυτό μου. Πήγα για ψυχοθεραπεία. Για 4 μήνες δεν έβλεπα κάποια τεράστια βελτίωση, δεν μπορούσα να καταλάβω από που πηγάζει όλο αυτό όπως και η ίδια η ψυχολόγος μου. Ξαφνικά σε μια συνεδρία μας μου ήρθε στην μνήμη ένα περιστατικό σεξουαλικής κακοποίησης που βίωσα από τον ίδιο μου τον πατέρα πριν από 1’5 χρόνο. Δεν το είχα πει σε κανέναν το είχα διαγράψει από την μνήμη μου όλο αυτό τον καιρό. Ντράπηκα πολύ να το πω οπουδήποτε αμφισβήτησα τον εαυτό μου πολύ. Προτιμούσα να είμαι εγώ τρελή πάρα να έχει συμβεί αυτό. Εντωμεταξύ στις κρίσεις πανικού μου το κύριο σύμπτωμα ήταν η αποπροσωποποίηση και η αποπραγματοποίηση οπότε και αυτά βοηθούσαν στο να με θεωρώ τρελή. Έφτασα σε ένα σημείο να θέλω να πεθάνω να μην βρίσκω νόημα σε τίποτα και τότε αποφάσισα να μιλήσω αρχικά στον φίλο μου στην αδερφή μου στην μητέρα μου έπειτα σε όλους. Ακόμη και στον ίδιο μου τον πατέρα διαγνωστικά με PTSD ξεκίνησα αγωγή παράλληλα με την ψυχοθεραπεία μου. Ο πατέρας μου το παραδέχτηκε ότι συνέβη και δεν μπορώ να το αποδεχτώ δεν θέλω να είμαι αυτός ο άνθρωπος που έζησε αυτό. Ο πατέρας μου ήταν ο ήρωας μου ο άνθρωπος που αγαπούσα πιο πολύ από οτιδήποτε στην ζωή μου. Μου διέλυσε τον κόσμο μου τον τρόπο που βλέπω τα πάντα πλέον το τρόπο που βλέπω τον εαυτό μου. Όλοι μου λένε πόσο δυνατή είμαι. Εγώ όμως δεν νιώθω έτσι καθόλου ελπίζω με τον καιρό όμως να νιώσω και να καταφέρω να είμαι πάλι το χαμογελαστό και γεμάτο ζωή κορίτσι που ήμουν πριν συμβεί αυτό το γεγονός στην ζωή μουΣας ευχαριστώ πολύ

Από την: Μαρία


Αγαπητή Μαρία ,

θα θέλαμε να σε ευχαριστήσουμε που μοιράστηκες την ιστορία σου μαζί μας. Νιώθω την ανάγκη σου για επούλωση, αλλά και τη δύναμη σου να βγεις από το τούνελ που βρίσκεσαι. Όλοι έχουν εμπειρίες που προκάλεσαν αναστάτωση  ή/και τους πλήγωσαν. Ωστόσο, υπάρχουν στιγμές που αυτές οι εμπειρίες είναι κάτι περισσότερο από ενοχλητικές και πιθανώς επιβλαβείς. Το τραύμα είναι κάθε γεγονός που ένα άτομο αντιλαμβάνεται ως επιβλαβές ή απειλητικό και έχει μακροχρόνια επίδραση στην ευημερία του ατόμου αυτού.

Η ΔΜΤΣ μπορεί να αναπτυχθεί έπειτα από ένα τραυματικό ή στρεσογόνο συμβάν ή έπειτα από μια παρατεταμένη επαναλαμβανόμενη τραυματική εμπειρία όπως η κακοποίηση (μερικές φορές αναφέρεται ως σύνθετη ΔΜΤΣ ή Complex-PTSD). Όταν λοιπόν, συμβεί ένα στρεσογόνο γεγονός, ο οργανισμός πυροδοτεί μια σειρά χημικών αλλαγών ως μηχανισμό επιβίωσης.

Τα συμπτώματα  περιλαμβάνουν:

  •  Αναβίωση του τραύματος μέσα από πολύ ζωντανές και ενοχλητικές αναμνήσεις ή όνειρα
  •  Αποφυγή καταστάσεων που σας θυμίζουν το τραυματικό συμβάν
  •  Μπορεί να νιώθετε μουδιασμένοι ή αποκομμένοι συναισθηματικά
  •  Βρίσκεστε σε κατάσταση “εγρήγορσης” συνέχεια και τρομάζετε εύκολα.
  • Δυσκολίες ύπνου με αϋπνίες, διακεκομμένο ύπνο, εφιάλτες
  • Ευερεθιστότητα ή πεσμένη διάθεση
  •  Δυσκολία συγκέντρωσης και χαμηλή αυτοεκτίμηση

Συμπερασματικά, η φαρμακευτική αγωγή μπορεί να είναι χρήσιμη μετά από ένα τραύμα σε συνδυασμό πάντα με ψυχοθεραπεία. Ειδικότερα:

  • Ηρεμιστικά: υπάρχουν φάρμακα που μπορούν να βοηθήσουν στη μείωση του άγχους που μπορεί να ακολουθήσει ένα τραύμα, ακόμα και στον ύπνο. Ωστόσο, εάν χρησιμοποιούνται για περισσότερο από μερικές εβδομάδες, το σώμα συνηθίζει στην επίδρασή τους και σταματούν να λειτουργούν και ενδεχομένως γίνονται εθιστικά.
  • Αντικαταθλιπτικά: η κατάθλιψη είναι διαφορετική από τη φυσιολογική θλίψη. Η κατάθλιψη μπορεί να αντιμετωπιστεί είτε με αντικαταθλιπτικά φάρμακα είτε σε περιπτώσεις με πολύ έντονα συμπτώματα με τη χρήση άλλων φαρμάκων όπως αντιψυχωτικά.
  • Γνωσιακή Συμπεριφορική Θεραπεία (ΓΣΘ)

Η ψυχοθεραπεία είναι η πιο αποτελεσματική θεραπεία για την αποκατάσταση των συνεπειών του τραύματος. Συγκεκριμένα, η ΓΣΜ βοηθά στη συνειδητοποίηση των αρνητικών μοτίβων σκέψης και την επεξεργασία των δυσάρεστων αναμνήσεων με σταδιακή έκθεση σε αυτά. Θα πρέπει να τονιστεί ότι οι εκδηλώσεις στρες είναι φυσιολογικές αντιδράσεις σε ένα μη φυσιολογικό, μη αναμενόμενο γεγονός και περιμένουμε να περάσουν με το χρόνο, χρειάζονται χρόνο να πενθήσεις, να συμφιλιωθείς με το τραύμα, να το συζητήσεις, να το κατανοήσεις και έτσι να είσαι σε θέση να προχωρήσεις τη ζωή σου δημιουργώντας νέες συναισθηματικές επενδύσεις.

Πως μπορεί κάποιος να γνωρίζει αν έχει ξεπεράσει μια τραυματική εμπειρία; Όταν μπορεί:

  •  να τη σκεφτεί χωρίς να του είναι οδυνηρό.
  • να μη νοιώθει διαρκώς υπό απειλή.
  • να μη τη σκέφτεται σε ακατάλληλες στιγμές.

Σου προτείνω λοιπόν, να συνεχίσεις την ψυχοθεραπεία σου σε συνδυασμό με την φαρμακευτική αγωγή, καθώς χρειάζεται χρόνος για να επουλωθεί το τραύμα, η ψυχή σου. Είχες τη δύναμη να ζητήσεις βοήθεια, να ανακαλέσεις στη μνήμη το συμβάν, όταν ένιωσες ασφάλεια προφανώς, και αυτό είναι μόνο προς όφελός σου. Θα μάθεις να σε αγαπάς, να σε φροντίζεις , θα ανακαλύψεις το εσωτερικό σου παιδί και θα γίνεις εσύ ο φροντιστικός γονιός του, reparenting, σπουδαίο θεμέλιο ο τρόπος που μιλάς εσύ στον εαυτό σου, στο παιδί μέσα σου, αλλά και στον ενήλικο εαυτό σου. Να θυμάσαι ότι αξίζεις αγαπημένη.


Η στήλη Ψtalk έχει περισσότερο συμβουλευτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστά την Ψυχοθεραπεία ή οποιονδήποτε άλλο τρόπο παρέμβασης.

Στείλε και εσύ τον δικό σου προβληματισμό ανώνυμα και λάβε απάντηση από ειδικό ψυχικής υγείας εδώ

What do you think?

16 Points
Upvote Downvote

Comments

Αφήστε μια απάντηση

Loading…

0

Η επίδρασής της υπαρξιακής/ ηθικής τελειομανίας στις διαπροσωπικές σχέσεις

Γράφει η Παρασκευή Πλαστήρα, Ψυχολόγος