in ,

Γιατί δεν μπορώ να πιστέψω ότι κάποιος θα με αγαπήσει πραγματικά;

Γιατί δεν μπορώ να πιστέψω ότι κάποιος θα με αγαπήσει πραγματικά; Κι αν κάποιος το κάνει ήδη γιατί δεν μπορώ να το νιώσω; – να το λάβω;

Η λίγο πιο ρεαλιστικά διατυπωμένο, εάν δεν ένιωσα να αγαπήθηκα αρκετά απο αυτούς που θα έπρεπε να λάβω την ανιδιοτελή και άνευ όρων αγάπη (γονείς), πως γίνεται να πιστέψω ότι θα την λάβω από κάποιον άλλον;

Δύσκολο να αναλυθεί σε λίγες παραγράφους ένα τόσο μεγάλο ζήτημα. Ας δούμε όμως, με όσο πιο απλό τρόπο είναι δυνατόν, ένα πολύ συνηθισμένο σχήμα του:

  • Δεν ένιωσα επιθυμητός, δεν ακούστηκα, δεν έλαβα αγάπη ή όση αγάπη χρειαζόμουν.
  • Άρα δεν είμαι επιθυμητός, τα συναισθήματα μου δεν έχουν σημασία, δεν αξίζω να αγαπηθώ.
  • Άρα οι άλλοι δεν θα με αγαπούν πραγματικά και μέσα μου υπάρχει ριζωμένη η αίσθηση της μοναξιάς. Συχνά καραδοκεί και ο φόβος πως θα τους «χάσω».

«Και τώρα; Πρέπει να βρω τρόπους να επιβιώσω. Δεν θέλω να μείνω μόνος. Αν προσφέρω κάτι – γίνω κάτι, κρύψω τα ελαττώματα μου, ίσως να καταφέρω να τους κάνω να με αγαπούν.»

(Η στο αντίθετο άκρο, αφού οι άλλοι δεν με αγαπούν και θα με πληγώνουν, «δεν χρειάζομαι κανέναν!»)

  1. Το πρώτο κομμάτι αποτελεί ένα αποτέλεσμα  βασισμένο σε πράξεις ή απουσία πράξεων άλλων, τις οποίες δεν μπορούσα και δεν μπορώ να αλλάξω. Δεν ευθύνομαι εγώ για αυτές. Μπορώ μόνο να το αποδεχτώ και αν έχω την δύναμη, να το συγχωρήσω.
  2. Το δεύτερο κομμάτι αποτελεί το λάθος συμπέρασμα που εγώ έβγαλα για τον εαυτό μου. Είναι μια δίκη μου εσφαλμένη αντίληψη. Εφόσον είναι δικό μου κι ευθύνομαι εγώ για αυτό, εκτός από το να το αποδεχτώ μπορώ και να το διορθώσω. (Κράτα αυτό το κλειδάκι στα χέρια σου.)
  3. Το τρίτο κομμάτι αποτελεί τον φόβο μου ως φυσιολογική συνέπεια του εσφαλμένου συμπεράσματος για εμένα, και όχι την πραγματικότητα.

Κάπου εκεί βέβαια ο φόβος εγκαταστάθηκε και τελικά άρχισε να αποφασίζει αυτός για εμάς, δυστυχώς όχι το πως θελουμε να ζούμε, αλλά τρόπους να επιβιώσουμε «τουλάχιστον», σε αυτόν τον κόσμο που «δεν θα αγαπηθούμε».

«Τι απέγιναν οι επιθυμίες μου; Τις θυμάμαι; Προλαβα έστω να τις διαμορφώσω; Ξέρω ποιος είμαι;»

Μπορεί και όχι.

Ο φόβος δεν είναι και πολύ ομαδικός παίχτης κι όσο τον συνηθίζουμε και μαθαίνουμε να ζούμε μαζί του, ξεχνάμε ότι δεν είναι εμείς…
Όχι, δεν έχεις «χάσει τον εαυτό σου». Τον έχεις σωπάσει, γιατί πίστεψες ότι οι αρχικές ανάγκες του για ανιδιοτελή αγάπη, στοργή και ασφάλεια, δεν μπορούν να ικανοποιηθούν, και τα πληγωμένα συναισθήματα του, δεν σε εξυπηρετούσαν.
Κρατά το κλειδάκι σου καλά και ας το πάρουμε ξανά από την αρχή, διατυπώνοντας την πραγματικότητα με αλήθειες.

  • Γεννήθηκα από ανθρώπους που ίσως δεν ήθελαν – μπορούσαν να μεγαλώσουν ένα παιδί ή/και δεν είχαν την ικανότητα να καλύψουν όλες τις συναισθηματικές του ανάγκες. Υπάρχουν επίσης άνθρωποι που σε κάθε περίπτωση θεωρούν εξαιρετικά σημαντική την ύπαρξη και την ψυχική κατάσταση – ανάπτυξη ενός άλλου πλάσματος και έχουν και την ικανότητα να καλύψουν τις ανάγκες του. Υπάρχουν βέβαια και άπειρες γκρίζες αποχρώσεις στο ενδιάμεσο.

Αυτή η πρόχειρη «κατηγοριοποίηση» ως παράδειγμα, αφορά και χαρακτηρίζει την ψυχική κατάσταση και τις συναισθηματικές ικανότητες των άλλων ανθρώπων του περιβάλλοντος μου.

  • Η αξία του εαυτού μου, είναι ανεξάρτητη και αμετάβλητη από την ψυχική κατάσταση κ τις συναισθηματικές ικανότητες των άλλων ανθρώπων, που με έχουν πλαισιώσει από την ημέρα της γέννησης μου. Τίποτα δεν υπάρχει, που να ενώνει αυτά τα δυο εντελώς διαφορετικά πράγματα.

«Και τι τελικά ορίζει την αξία μου;»

Η γυμνή μου ύπαρξη από μόνη της.

Εκεί αρχίζει και τελειώνει η αξία μου.

Κάθε παιδί που έρχεται στον κόσμο είναι μια πολύ σημαντική ύπαρξη. Είναι η ζωή. Είναι μια τρυφερή πηγή χαράς και αγάπης αλλά και δυσάρεστων συναισθημάτων που συντροφεύουν την ανθρώπινη φύση μας κι αξίζουν να αγκαλιάζονται το ίδιο. Κάθε παιδί αξίζει την προσοχή, τον χώρο να υπάρξει ολόκληρο με όλες του τις εκφάνσεις, την προστασία της τρυφερής του ουσίας, τον σεβασμό, την αποδοχή, και την αγάπη απο τους ανθρώπους που το πλαισιώνουν.

Διάβασε επίσης : Οι φυγάδες της αγάπης

 Αυτό το παιδί υπήρξες κι εσύ.

Είναι πιθανό να μην έλαβες αυτά που αξίζεις. Στην πραγματικότητα είναι σπάνιο κανείς να τα λάβει όλα. Παραμένουν όμως αυτά που αξίζεις.

Είναι φυσιολογικό να θυμώσεις για τα σφάλματα των άλλων όταν τα συνειδητοποιήσεις.Είναι φυσιολογικό να πονέσεις.Είναι μια πολύ σοβαρή μορφή αδικίας όταν αυτά τα σφάλματα σου έχουν στερήσει την ολοκλήρωση της προσωπικής σου ανάπτυξης.

Αναγνώρισε όμως και τα δικά σου εσφαλμένα συμπεράσματα.

Αυτά αποτελούν το δικό σου λάθος. Και κοιτά να το αγκαλιάσεις. Γιατί όταν το έκανες ήσουν μόνο ένα παιδί. Ένα παιδί που μάλλον ταλαιπωρήθηκε πολύ.

Να είσαι ευγενικός με τον εαυτό σου. Άλλωστε το να ανακαλύπτουμε το δικό μας λάθος, είναι ένα πολύ ευτυχές γεγονός, γιατί μας δίνει το μόνο κλειδί που χρειαζόμαστε…

Την δυνατότητα να το διορθώσουμε.
Είναι το κλειδί που ανοίγει τον δρόμο προς την επούλωση. Με αυτό εσύ θα βάλεις στην θέση τους όλα τα χαμένα κομμάτια του παζλ.

Σου αξίζει…

Είναι το δικό σου.

Και σου υπόσχομαι πως θα το δεις,

ότι χρειαζόσουν τόσο καιρό ήσουν εσύ.

Αν αυτό το κείμενο σε αφορά κράτησε το και επεξεργασου το σιγά σιγά με το πέρασμα του χρόνου. Κάθε παράγραφος είναι κι ένα νέο κουτάκι για να ανοίξεις.Ένα τη φορά..

Ένα συμβουλευτικό κείμενο δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ψυχοθεραπεία. Ελπίζω όμως να αποτελέσει έναν φάρο που μπορεί να αναζητούσες, ένα καταφύγιο λογικής εάν κάποιες στιγμές αμφισβητήσεις την δική σου, και μια συντροφιά εάν στον δρόμο σου τρομάξεις.
Δώσε χρόνο στον εαυτό σου να συνειδητοποιεί και να επουλώνεται.

Πάνω από όλα εμπιστεύσου τον.


Διάβασε επίσης : Οι 5 Γλώσσες της Αγάπης

What do you think?

22 Points
Upvote Downvote

Comments

Αφήστε μια απάντηση

Loading…

0

Ψtalk: “Έχω διαγνωστεί με οριακή και αποφευκτική διαταραχή προσωπικότητας και κατάθλιψη”

Ψtalk: “Νιώθω ότι έχω χάσει τον εαυτό μου, νιώθω ανασφάλεια και χαμηλή αυτοεκτίμηση”