in , ,

Διαζύγιο και παιδί: συμβουλές προστασίας

Εγκρίθηκε από την Ψυχολόγο Λυδία Μούρτου


Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μία σημαντική αύξηση των ζευγαριών που αποφασίζουν να πάρουν διαζύγιο και να τραβήξουν χωριστούς δρόμους. Τι γίνεται όμως όταν τα ζευγάρια έχουν αποκτήσει παιδί; Πως μιλάμε στο παιδί για το διαζύγιο και πως θα φροντίσουμε για μία ομαλή προσαρμογή του στη νέα κατάσταση;

Στο σημείο αυτό, είναι σημαντικό να πούμε πως η οικογένεια διαδραματίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην ομαλή ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού, γι’ αυτό είναι σημαντικό ακόμη και μετά το διαζύγιο να μη διαταραχτεί ο δεσμός του παιδιού με τους γονείς του. Ειδικά, όταν το διαζύγιο λάβει χώρα κατά τα πρώτα 2 χρόνια της ζωής του παιδιού, περίοδο κατά την οποία τα βρέφη αναπτύσσουν ισχυρούς δεσμούς με τους γονείς τους, και μετά το διαζύγιο διαταραχτεί ή απουσιάσει ο δεσμός με κάποιον από τους δύο γονείς μπορεί το παιδί να έρθει αντιμέτωπο με άγχος και κατάθλιψη.

Τι πρέπει λοιπόν να κάνουν οι γονείς ώστε να αντιμετωπιστεί το διαζύγιο ως μία λιγότερο τραυματική εμπειρία από τα παιδιά;

 Το πρώτο βήμα αφορά την ανακοίνωση του διαζυγίου στα παιδιά. 

  •  Αρχικά, είναι σημαντικό οι δύο γονείς να συζητήσουν πριν την ανακοίνωση και να καταλήξουν από κοινού σε αποφάσεις που αφορούν την καθημερινότητα του παιδιού μετά το διαζύγιο, π.χ. το πόσο χρόνο θα αφιερώνει το παιδί με τον κάθε γονιό για να μην υπάρξουν αντιφάσεις μπροστά στο παιδί κατά τη διάρκεια της συζήτησης.
  • Κατά τη διάρκεια της ανακοίνωσης είναι προτιμότερο να γίνει η συζήτηση σε ήρεμο ύφος χωρίς συναισθηματικές  εντάσεις ή ξεσπάσματα που θα κάνουν το παιδί να φοβηθεί και να σχηματίσει μία πολύ αρνητική και τραυματική εντύπωση για το διαζύγιο.
  • Είναι ιδιαίτερα χρήσιμο, οι γονείς να είναι πρόθυμοι να απαντήσουν σε όποιες ερωτήσεις έχουν τα παιδιά κατά τη διάρκεια της συζήτησης και να τους τονίσουν πόσο πολύ τα αγαπάνε. Το σημαντικό άλλωστε, είναι να νιώσει το παιδί ασφάλεια.
  • Επιπλέον, θα ήταν καλό κατά την ανακοίνωση να είναι παρόντες και οι δύο γονείς και να εξηγήσουν στο παιδί πως θα εξελιχθούν τα πράγματα από εδώ και πέρα έτσι ώστε να τα καθησυχάσουν.
  • Ταυτόχρονα, η φυσική διαθεσιμότητα των γονιών, για παράδειγμα μία αγκαλιά μπορεί να ανακουφίσει το παιδί.
  • Η συζήτηση με τα παιδιά για το διαζύγιο δε θα πρέπει να ρίχνει το βάρος για το διαζύγιο μόνο στον ένα γονέα ή να κατηγορεί ο ένας τον άλλον ακόμη κι αν κάποιος από τους δύο φταίει περισσότερο.
  • Τέλος, οι γονείς πρέπει να αφήσουν ένα ανοιχτό πλαίσιο διαλόγου έτσι ώστε τα παιδιά να μπορούν όποτε θέλουν να εκφράσουν απορίες για το διαζύγιο και να εκφράσουν τα συναισθήματα τους έτσι ώστε να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν καλύτερα το τραυματικό γεγονός.

Μετά το διαζύγιο, είναι χρήσιμο να συνεχιστεί η καλή επικοινωνία και σχέση των γονιών και να προαχθεί  η σταθερότητα στη ζωή του παιδιού. Τα παιδιά που έχουν τη δυνατότητα μετά το διαζύγιο να παραμείνουν στην ίδια γειτονιά, να πηγαίνουν στο ίδιο σχολείο όπως πριν και να μην αλλάξουν ιδιαίτερα τις συνήθειες τους, συνήθως μπορούν να διαχειριστούν καλύτερα το διαζύγιο. Τέλος, αν και τις περισσότερες φορές μετά το διαζύγιο η επιμέλεια των παιδιών περνάει στη μητέρα, η επαφή με τον πατέρα είναι εξίσου σημαντική για την ομαλή συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού και την καλή προσαρμογή στη νέα πραγματικότητα, ενώ αντίστοιχα υπάρχει κίνδυνος για αρνητικές ψυχολογικές συνέπειες για το παιδί αν ο πατέρας δεν το επισκέπτεται συχνά και δεν κρατάει μία διαρκή και σταθερή επικοινωνία μαζί του.

Συμπερασματικά, το διαζύγιο των γονιών είναι μία τραυματική εμπειρία στη ζωή των παιδιών γι’ αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή και προσεκτικό χειρισμό από τους γονείς, λαμβάνοντας υπόψιν την όσο γίνεται πιο εύκολη προσαρμογή του παιδιού στη νέα κατάσταση. Αν υπάρχει συνεργασία και αμοιβαίος σεβασμός μεταξύ των γονιών, αλλά και ένας κοινός σχεδιασμός για τη ζωή του παιδιού μετά το χωρισμό, τότε θα είναι πιο εύκολο να αντιμετωπιστεί το διαζύγιο από το παιδί χωρίς να δημιουργηθούν σοβαρές ψυχοκοινωνικές συνέπειες βραχυπρόθεσμα αλλά κυρίως μακροπρόθεσμα στη ζωή του.

Βιβλιογραφία:

Amato, P., R. (2014). The Consequences of Divorce for Adults and Children: An Update. Social Research: A Journal for General Social Issues, 23(1), 5-24. Doi: https://doi.org/10.5559/di.23.1.01

Clarke-Stewart, A., & Brentano, C. (2006). Divorce: Causes and Consequences. Chicago: Yale University Press.

Lamb, M., E., & Kelly, J., B. (2009). Improving the Quality of Parent-Child Contact in Separating Families with Infants and Young Children: Empirical Research Foundations. In Galazter-Levy, R., M., Kraus, J., & Galatzer-Levy, J. (Second edition), The scientific basis of child custody decisions (p. 187-214).

Rodman. S. (2015). How to Talk to Your Kids about Your Divorce: Healthy, Effective Communication Techniques for Your Changing Family.

What do you think?

25 Points
Upvote Downvote

Comments

Αφήστε μια απάντηση

Loading…

0

Ψtalk: “Είμαι 25 και δεν έχω κάνει ποτέ σχέση. Νιώθω ότι κάνω κάτι λάθος”

Ψtalk: “Μου δημιουργούν τρομερό άγχος όλα αυτά που παρακολουθώ στις ειδήσεις”